LIFE TALKS - இங்கே எத்தகைய விஷயங்களையும் வெல்ல வேண்டும் !

 

நமது உழைப்பு சதிகாரர்களால் பாழாக்கப்படும் போது, நாம் எதிர்கொள்வது ஒரு தனிமனிதப் போரை அல்ல; அது மனித நாகரிகம் தோன்றிய நாள் முதல் இன்று வரை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் 'அறத்திற்கும் - அசிங்கமான அதிகார வேட்கைக்கும்' இடையிலான ஆதிப் போர். சதி செய்பவர்கள் பெரும்பாலும் தங்களின் சொந்தத் தகுதியின்மையால் எழும் ஒரு மாபெரும் தாழ்வுணர்ச்சியை (Inferiority Complex) மறைக்கவே தந்திரங்களைக் கையில் எடுக்கிறார்கள். 

அவர்களால் நேர்மறை ஆற்றலோடு, சுயமாக எதையும் சிருஷ்டிக்க முடியாது. எனவேதான், பிறரின் உழைப்பில் விளையும் கனிகளைத் தட்டிப்பறிப்பதையே அவர்கள் தங்களின் வாழ்நாள் சாதனையாகக் கொள்கிறார்கள். நாம் எல்லாவற்றையும் மிகச்சரியாக, விதிகளின்படி நேர்த்தியாகச் செய்து முடிக்கும்போது, அது அவர்களின் தகுதியற்ற அசிங்கமான பிம்பத்தைக் கண்ணாடியாக நின்று காட்டுகிறது. 

அந்தப் பொறாமையின் தகிப்புதான், நம்மை எப்படியாவது கீழே இழுத்துவிட வேண்டும் என்ற கூட்டுச் சதியாக உருவெடுத்து, நம்முடைய உன்னதச் செயல்களைப் பலனற்ற சாம்பலாக்குகிறது.

இந்த அநீதியான தோல்வியின் மிகக் கொடூரமான முரண் என்னவென்றால், சதிகாரர்கள் சமூகத்தின் முன்னால் தங்களைப் பெரும் உத்தமர்களாகவும், தியாகிகளாகவும் காட்டிக்கொள்ளும் அந்த 'முகமூடித் தத்துவம்' (Performative Morality) தான். நம் உழைப்பைத் திருடி, நம்மைத் தோற்கடித்த அதே கூட்டமே, நமக்கு இரங்குவது போல வந்து பேசும் நாடகம் நம் ஆன்மாவை மேலும் சுட்டெரிக்கும். 

இந்தச் சூழலில், பாதிக்கப்பட்ட மனிதன் 'சமூகப் புறக்கணிப்பு' (Social Alienation) மற்றும் 'அநீதியான அவப்பெயர்' போன்ற உளவியல் சித்திரவதைகளுக்கு ஆளாகிறான். உலகம் எப்போதுமே அரைகுறை உண்மைகளையும், சதிகாரர்களால் கட்டமைக்கப்படும் கவர்ச்சியான பொய்களையுமே எளிதில் நம்பிவிடுகிறது. 

நாம் சிந்திய வியர்வையின் ஈரமும், கஷ்டப்பட்டுச் செதுக்கிய புள்ளிகளின் நியாயமும் அந்தப் பொய்ப் பிரசாரங்களின் இரைச்சலில் தற்காலிகமாக மூழ்கிப் போகின்றன. நம்முடைய சொந்தக் கதையிலேயே, நம்மை ஒரு தோல்வியாளனாக உலகம் சித்தரிக்கும் போது எழும் அந்த அனாதையான உணர்வு, மரணத்தை விடவும் கொடியது.

ஆயினும், பிரபஞ்சத்தின் நீதிக்கான சக்கரம் மிகவும் மெதுவாக, ஆனால் மிகக் துல்லியமாகச் சுழலக்கூடியது. சதிகாரர்கள் தங்களின் தந்திரத்தால் தற்காலிகமாக ஒரு சிம்மாசனத்தை அமைத்துக் கொள்ளலாம், ஆனால் அந்தச் சிம்மாசனத்தின் கால்கள் துரோகத்தாலும், பிறரின் கண்ணீரினாலும் செய்யப்பட்டவை என்பதால், அது எப்போதும் நிலையற்றதாகவே இருக்கும்.

வஞ்சகத்தால் வீழ்த்தப்பட்ட ஒரு நேர்மையாளன், தன் இழப்புகளைக் கடந்து, தன் அகங்காரமற்ற மௌனத்தின் மூலம் பிரபஞ்சத்தின் பேராற்றலோடு இணையும்போது அவன் ஒரு ‘மரணமில்லாப் போராளியாக’ (Stoic Phoenix) மாறுகிறான். 

சதி அவனுடைய ஒரு செயலைத் தான் முடக்கியதே தவிர, அவனுக்குள் இருக்கும் ‘செயல் ஊற்றை’ (Source of Action) அல்ல. அவன் மீண்டும் தன் உழைப்பைத் தொடங்கும்போது, இந்த முறை அவனது நோக்கம் வெறும் வெற்றியோ அல்லது அங்கீகாரமோ அல்ல; தன் உழைப்பைக் கேலி செய்த அந்தச் சதிகாரர்களின் ஒட்டுமொத்தக் கோட்பாட்டையுமே தன் அசாத்தியமான வளர்ச்சியால் அடியோடு தகர்ப்பது மட்டும்தான். 

காலம், துரோகிகளுக்குத் தரும் தண்டனையை விட, நேர்மையாளனுக்குத் தரும் ‘மறுவாழ்வின் வீரியம்’ எப்போதும் பிரம்மாண்டமானது.