LIFE IN THE BLOG POSTS #0060

 

 

 

      கற்றறிந்த உதவியின்மை (Learned Helplessness) என்பது, ஒருவர் தொடர்ந்து பலமுறை தோல்விகளைத் சந்திக்கும்போதோ அல்லது தன் கட்டுப்பாட்டை மீறிய கடினமான சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்ளும்போதோ, "நம்மால் எதையுமே மாற்ற முடியாது; நம்முடைய முயற்சிகள் எல்லாமே வீண்" என்று தன் மனதுக்குள் ஆழமாக நம்பிவிடுவதைக் குறிக்கிறது. ஆரம்பத்தில் தங்களால் தப்பிக்கவோ அல்லது பிரச்சனையைச் சமாளிக்கவோ முடியாமல் போனவர்கள், பிற்காலத்தில் சூழ்நிலைகள் மாறும்போது அதிலிருந்து மீண்டு வர வாய்ப்புகள் இருந்தால்கூட, முயற்சிக்காமலேயே தோற்றுப்போன நிலைக்குத் தங்களை அடிபணியச் செய்துவிடுவார்கள். இது ஒருவகையான உளவியல் நிலை ஆகும்.  பிரபல உளவியலாளர் மார்ட்டின் செலிமேன் (Martin Seligman) என்பவர் விலங்குகள் மற்றும் மனிதர்கள் மீது நடத்திய சோதனைகள் மூலம் இந்த உளவியல் கோட்பாட்டை நிரூபித்தார். தொடர்ச்சியான அவமானங்கள், கட்டுப்பாடற்ற சூழல்கள், அல்லது தீர்வு காண முடியாத துன்பங்களைச் சந்திக்கும் மனிதர்களின் மூளை, "நாம் என்ன செய்தாலும் பலன் கிடைக்கப் போவதில்லை" என்று கற்றுக்கொள்கிறது. உதாரணமாக, ஒரு அலுவலகத்தில் தொடர்ந்து பலமுறை உழைப்புக்குரிய அங்கீகாரம் கிடைக்காமல் போவது, அல்லது குடும்ப வாழ்க்கையில் எவ்வளவோ முயன்றும் சூழ்நிலைகளைச் சரிசெய்ய முடியாததால் ஏற்படும் விரக்தி ஆகியவை இந்த நிலைக்கு வழிவகுக்கும். கற்றறிந்த உதவியின்மை என்ற சுழலில் சிக்கிய ஒருவர் மீண்டும் மீண்டு வருவது என்பது கடினமானது என்றாலும் முடியாதது அல்ல. அதற்கு முதலில் சிறிய அளவிலான வெற்றிகளை (Small Wins) நோக்கித் தன் கவனத்தைத் திருப்ப வேண்டும். எங்கு தன் கட்டுப்பாடு இருக்கிறதோ (Locus of Control) அந்தச் சிறிய விஷயங்களை மாற்ற முயல வேண்டும். நேர்மறையான சிந்தனைகள், சுய-பச்சாதாபம் (Self-compassion) மற்றும் தேவையற்ற தோல்வி பயத்திலிருந்து வெளியே வருதல் ஆகியவை ஒருவரை இந்த உளவியல் முடக்கத்திலிருந்து மீட்டெடுத்து, புதிய நம்பிக்கையுடன் செயல்பட வைக்க உதவும். றுவயதில் குழந்தைகள் விளையாடும் போது, அதில் ஒரு பையனை மட்டும் எல்லோரும் சேர்ந்து புறக்கணித்துவிட்டாலோ அல்லது அவனுக்கு ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் உதவி செய்ய யாருமே முன்வராமல் போயிருந்தாலோ... அந்தச் சிறுவனின் அடிமனதில் அது ஒரு ஆழமான தழும்பை ஏற்படுத்திவிடும். "என் வாழ்க்கையில் எந்தப் பிரச்சினை வந்தாலும் நான் தனியாகத்தான் போராட வேண்டும், எனக்கு உதவ யாருமில்லை" என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் ஆழமாக வேரூன்றிவிடும். வளர வளர, அந்தச் சிறுவயதுப் புறக்கணிப்புகளையும் தோல்விகளையும் தன் மூளையின் ஆழத்தில் பதித்துக்கொள்ளும் அந்த நபர், "நான் ஒட்டுமொத்தமாகத் தனியாக வாழ்வதற்கு மட்டும்தான் பிறந்திருக்கிறேன்; என்னால் மற்றவர்களுடன் கூட்டமாக வாழவோ, பேசவோ, பழகவோ முடியாது" என்ற ஒரு தவறான நம்பிக்கைக்கு ஆளாகிவிடுவான். காலப்போக்கில் அவனுடைய சம்பளம், கரியர் (Career) என்று அவன் வாழ்க்கையின் அடுத்தடுத்த கட்டங்களுக்குச் சென்றாலும், அந்தத் தனிமையே அவனுக்குப் பழகிப்போய்விடும். மற்றவர்கள் சமூகமாக இணைந்து இயங்கும்போதும், பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசும்போதும், அவர்கள் எதைப் பேசுகிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு அவன் சமூகத்தின் 'மெயின்ஸ்ட்ரீம்' (Mainstream) வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலும் தொலைதூரத்தில் தனித்து நின்றுவிடுவான். ந்த 'Learned Helplessness' எனப்படும் கற்றுக்கொண்ட உதவியற்ற நிலை என்பது சாதாரண தனிமையை விடவும் மிகப்பெரிய மற்றும் ஆழமான உளவியல் சிக்கலாகும். சிறுவயது அனுபவங்களால் மூளையில் படியும் இந்தத் தற்காப்பு வளைவு, பிற்காலத்தில் ஒரு மனிதனை ஒட்டுமொத்த உலகத்திலிருந்தும் அந்நியப்படுத்தி, அவனது சந்தோஷங்களையும் சமூகத் தொடர்புகளையும் முற்றிலுமாகப் பறித்துவிடும். இந்த விஷயத்தை ஆரம்பத்திலேயே கண்டறிந்து சரிசெய்துவிட வேண்டும் ! 

 

Learned Helplessness refers to a psychological state where an individual, having repeatedly faced failures or encountered difficult situations beyond their control, deeply internalizes the belief: "Nothing I do can change anything; all my efforts are entirely in vain." Those who initially failed to escape or cope with adverse situations often condition themselves to surrender to failure without trying, even when opportunities arise later in life to break free. This is a recognized psychological condition. Renowned psychologist Martin Seligman proved this theory through experiments conducted on animals and humans. The brain of a person who undergoes continuous humiliation, uncontrollable environments, or unresolvable suffering learns that "no matter what we do, there will be no results."

For instance, repeatedly being denied due recognition for one's hard work in a workplace, or experiencing profound frustration after failing to mend circumstances in family life despite relentless efforts, can pave the way to this state. Although pulling oneself out of the vortex of learned helplessness is challenging, it is certainly not impossible. To overcome it, one must first redirect focus toward small wins. Efforts should be made to change those minor aspects of life where one still holds personal control (Locus of Control). Positive thinking, self-compassion, and stepping out of the unnecessary fear of failure can help rescue an individual from this psychological paralysis and empower them to act with renewed hope.

In early childhood, when children play together, if a single boy is ostracized by the group or if no one steps forward to help him during a critical predicament, it leaves a deep scar in that young boy's subconscious. The conviction takes root within him: "No matter what problem arises in my life, I must fight it entirely alone; there is no one to help me." As he grows up, registering those childhood rejections and failures deep within his neural pathways, that person falls prey to a distorted belief: "I was born only to live completely in isolation; I am incapable of living, talking, or mingling socially with others." Over time, even as he progresses to subsequent stages of life, achieving career milestones and earning a steady salary, that solitude becomes second nature to him. When others gather, collaborate, and discuss various topics, he stands entirely alienated from the mainstream flow of society often unable to even comprehend what they are talking about.

This condition of 'Learned Helplessness' is a far more profound and complex psychological affliction than ordinary loneliness. This protective psychological loop imprinted on the brain by early childhood experiences ultimately estranges a person from the entire world, stripping away their happiness and social connections. This issue must be recognized and addressed right from its roots!