தலைமைப் பண்பு என்பது ஒரு அதிகாரப் பதவியோ அல்லது மற்றவர்களைக் கட்டளையிடும் உரிமையோ அல்ல; அது ஒரு மிகப்பெரிய பொறுப்பு. ஒரு உண்மையான தலைவன் "நான்" என்று சொல்லாமல் "நாம்" என்று சொல்லப் பழகுவான். தனக்குக் கீழ் இருப்பவர்களின் திறமையைக் கண்டறிந்து, அவர்களை ஊக்கப்படுத்தி, ஒரு பொதுவான இலக்கை நோக்கி அனைவரையும் ஒருங்கிணைத்துச் செல்வதே தலைமையின் அழகு. தவறு நடக்கும்போது அந்தப் பொறுப்பைத் தன்மீது ஏற்றுக்கொள்வதும், வெற்றி கிடைக்கும்போது அதன் புகழைத் தன் குழுவினருக்குப் பகிர்ந்து கொடுப்பதும் ஒரு சிறந்த தலைவனின் அடையாளம். பொறுப்புணர்வு என்பது கடமைக்காகச் செய்வதல்ல, அது நம்முடைய ஆளுமையின் ஒரு பகுதியாக மாற வேண்டும்.
ஒரு சிறந்த தலைவன் முதலில் தன்னைத் தானே ஆளத் தெரிந்தவனாக இருக்க வேண்டும். தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தவும், இக்கட்டான சூழலில் நிதானமாகச் செயல்படவும் தெரிந்தவனே மற்றவர்களுக்கு முன்மாதிரியாகத் திகழ முடியும். வார்த்தைகளால் வழிகாட்டுவதை விட, தன் செயல்களால் வழிகாட்டுவதே மேலானது. "என்னைத் பின்பற்றுங்கள்" என்று சொல்வதற்குப் பதில், "நானும் உங்களோடு இருக்கிறேன்" என்று சொல்லும் தலைவனே மக்களின் இதயங்களில் இடம் பிடிப்பான். நேர்மை, துணிச்சல் மற்றும் தொலைநோக்குப் பார்வை ஆகியவை ஒரு தலைவனைச் சராசரி மனிதர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுகின்றன. கடினமான முடிவுகளை எடுக்க நேரிடும்போது, சுயநலமின்றிப் பொதுநலனை முன்னிறுத்துவதே தலைமையின் வெற்றி.
இறுதியாக, பொறுப்புணர்வு என்பது நமது தனிப்பட்ட வாழ்விலும் மிக அவசியம். நம்முடைய தோல்விகளுக்கும் கவலைகளுக்கும் மற்றவர்களைக் குற்றம் சொல்வதை நிறுத்திவிட்டு, நம் வாழ்வின் முடிவுகளுக்கு நாமே பொறுப்பேற்க வேண்டும். எப்போது நாம் நம்முடைய செயல்களுக்குப் பொறுப்பேற்கத் தொடங்குகிறோமோ, அப்போதே நம் முன்னேற்றத்திற்கான கதவுகள் திறக்கின்றன. தலைமைப் பண்பு என்பது பிறப்பால் வருவதல்ல, அது தொடர் பயிற்சியாலும் பண்பாலும் வளர்த்தெடுக்கப்படுவது. மற்றவர்களுக்குத் துணையாக இருப்பதும், அவர்களின் வளர்ச்சிக்கு ஏணியாக இருப்பதும் ஒரு உன்னதமான வாழ்விற்கு வழிவகுக்கும். பொறுப்பை ஏற்கும் தோள்களே உயர்வு பெறுகின்றன; பிறருக்கு வழிகாட்டும் வாழ்வே அர்த்தமுள்ளதாகிறது
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக