LIFE IN THE BLOG POSTS #0043

 

 

 

 

      நம் வாழ்க்கையில் இசைக்கும் பாடல்களுக்கும் இடையே உள்ள பந்தம் எப்போதும் ஓர் அலாதியான தனி அழகு கொண்டதுதான், மக்களே! பல காதல் பாடல்களை நமக்கு மிகவும் பிடித்தவர்களுடன் இணைந்து கேட்கும்போது கிடைக்கும் அந்த சுகமே தனி. திரைப்படங்களில் காதலை ஒரு விதமாகக் காட்சிப்படுத்தியிருப்பார்கள்; ஆனால் நிஜ வாழ்க்கையில் காதலோ அல்லது பாடல்கள் மூலம் கடத்தப்படும் உணர்வுகளோ அதைவிட எத்தனையோ மடங்கு ஆழமானவை. அவற்றை நம் சொந்த வாழ்க்கையோடு பொருத்திப் பார்க்கும் அந்தத் தருணங்களில் கேட்கும் பாடல்கள் தரும் அனுபவமே அலாதியானது குறிப்பாக, அந்தக் காலத்தில் நாம் பயன்படுத்திய அந்த மியூசிக் பிளேயரை என்னால் இன்றும் மறக்கவே முடியாது. பார்க்க இன்றைக்கு இருக்கும் ஸ்மார்ட்போன் போலத்தான் இருக்கும்; ஆனால் சிம் கார்டு கிடையாது. MP4 இல் 360p, 720p வீடியோக்கள், MP3, AAC போன்ற குறிப்பிட்ட ஃபார்மட்களை மட்டுமே சப்போர்ட் செய்யும் சின்னதொரு மீடியா டிவைஸ் அது. மெமரி கார்டு போட்டுக்கொள்ளலாம், அதோடு அருமையான இன்டர்னல் ஸ்டோரேஜும் கொடுத்திருப்பார்கள். நான் சொல்வது அந்த 2013-14 காலகட்டங்களை! அந்தச் சிறிய சாதனத்தில் பாடல்களைக் கேட்பதும், இயர்போனை மாட்டிக்கொண்டு அந்த இசையில் மூழ்குவதும் தனி ஒரு ஃபீலிங். இன்றைக்கு எல்லாமே ஒரே போனுக்குள் வந்துவிட்டது வசதியாகத்தான் இருக்கிறது; இருந்தாலும், அந்தத் தனிதனி சாதனங்கள் தந்துவிட்டுச் சென்ற அந்த அழகிய காலத்தை என் மனசு இப்போதும் ரொம்பவே மிஸ் பண்றது, மக்களே! சமீபத்தில் நான் காணும் சில விளம்பரங்கள் என்னை ஆச்சரியப்படுத்துகின்றன; கடந்த காலத்தின் அந்த பொன்னான நினைவுகளை மீட்டெடுக்கும் வகையில், புதுப்புதிய மியூசிக் டிவைஸ்கள் இப்போது மீண்டும் சந்தைக்கு வந்து கொண்டிருக்கின்றன! அந்த சாதனங்கள் வெற்றி பெற வேண்டும் என்று நானும் முழு மனதுடன் வாழ்த்துகிறேன். ஏென்றால, இசை என்பது வேறு எதனுடனும் கலக்காமல், தனி ஒரு கலையாக, மாபெரும் பிராண்டாக என்றென்றும் கொண்டாடப்பட வேண்டிய ஒரு உன்னத விஷயம் அல்லவா, மக்களே! கண்மூடித்தனமாகப் புகழ்கிறேன், மனித வழிபாட்டில் இறங்குகிறேன் என்று யாரும் தவறாக நினைத்துவிட வேண்டாம், மக்களே! இதை ஒரு எளிய உதாரணத்தின் மூலம் விளக்க விரும்புகிறேன்: சந்தைக்கு வரும் பலதரப்பட்ட மின்சாதனப் பொருட்கள்—ஏசி, ஃபான்கள், டிவிகள், மிக்ஸிகள், லைட்டுகள் எனப் பல இருக்கின்றன. அதில் ஒரு குறிப்பிட்ட லைட் மிகச் சிறப்பாக எரிகிறது என்றால், நாம் அந்தத் குறிப்பிட்ட லைட்டின் தரத்தை மட்டுமே பாராட்டுவோமே தவிர, அந்த லைட்டைத் தயாரித்த நிறுவனத்தை தனியாக விஷயமாகத்தான் பார்ப்போம். அதை சேர்த்து பொருத்தி பார்க்க மாட்டோம். ஒரு நிறுவனத்தின் வணிக வெற்றியும் அதன் வளர்ச்சியும் முழுக்க முழுக்க ஈட்டப்படும் பணத்திலும் மூலதனத்திலும்தான் அடங்கியிருக்கிறதே; அந்த நுணுக்கமான வணிக மனநிலையை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும், மக்களே! சரி, இந்த ஆழமான சிந்தனைகளுக்குப் பிறகு, மீண்டும் நம்முடைய பாடல்கள் உலகத்திற்குள் நுழையும்போது, இந்தக் காலத்தில் என்னை வியக்க வைக்கும் ஒரு புதுமையான விஷயம் என்றால், அது இந்த ஏஐ ஜெனரேட்டட் (AI Generated) ரீமேக் பாடல்கள் தான்! பழைய பொக்கிஷமான பாடல்களின் அதே ஆன்மாவையும் இன்ஸ்ட்ருமென்ட்களையும் அப்படியே தக்கவைத்து, இன்றைய நவீன தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டு முற்றிலும் புதுவிதமான மெருகுடன் பல பாடல்களை இன்றைக்கு உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதைக் கேட்கும்போது எனக்குச் சொல்ல முடியாத ஆச்சரியமாக இருக்கிறது! உண்மையான ஒரு தலைசிறந்த பாடகரோ அல்லது பாடகியோ நேரலையில் நின்று பாடினால் எப்படித் துல்லியமாக இருக்குமோ, அதே போன்றதொரு নিখুঁত (கச்சிதமான) இசைத் துல்லியமும் குரல் வளமும் அந்த ஏஐ பாடல்களிலும் வெளிப்படுவது வியப்பிலும் வியப்பு! நிச்சயமாக, இது தொழில்நுட்பத்தின் மாபெரும் அற்புதம். நீங்களும் இது போன்ற ஏஐ ரீமேக் பாடல்களைக் கேட்டிருக்கிறீர்களா, மக்களே? அப்படியானால் உங்கள் அனுபவத்தை மறவாமல் கமெண்ட்டில் பதிவு செய்யுங்கள்!

Our life’s connection with music and songs has always possessed a uniquely exquisite magic, my people! Listening to romantic melodies alongside those we hold dear brings a joy like no other. While cinema often portrays love in its own scripted way, real life along with the raw emotions conveyed through music runs far deeper. The experience of hearing a song while relating it directly to our personal lives is simply magical.

In particular, I can never forget the media players we used back in those days. They looked quite like today's smartphones, but without a SIM card. They were compact media devices that supported specific formats like MP4 videos in 360p or 720p, alongside MP3 and AAC audio. You could plug in a memory card, and they also came with decent internal storage.

I’m talking about the 2013–14 era! Plugging in earphones and completely immersing yourself in music through that tiny dedicated device was an irreplaceable feeling. Today, having everything consolidated into a single smartphone is undoubtedly convenient; yet, my heart deeply misses that beautiful era of standalone gadgets, my people!

Recently, a few advertisements caught my eye and pleasantly surprised me. New music devices are returning to the market, thoughtfully designed to revive those golden memories of the past! I wholeheartedly wish these devices immense success. After all, music is an art form that deserves to be celebrated purely on its own merit unadulterated and timeless as a grand brand in itself!

Now, please don't misinterpret my previous posts and assume that I blindly idolize humans or indulge in hero worship, my people! Let me explain this through a simple analogy: Consider the wide array of electrical appliances available in the market ACs, fans, TVs, mixers, and lights. If a particular light bulb shines exceptionally well, we praise the quality of that specific bulb alone. We view the manufacturing company as a separate entity rather than conflating the product with the brand. A company's commercial success and growth rest entirely on its capital and revenue; that is a subtle business reality we must recognize, my people!

Now, after these deep reflections, as we return to the realm of music, one recent innovation that genuinely mesmerizes me is AI-generated remake songs!

By preserving the original soul and instrumentation of classic, cherished tracks, modern technology is reinterpreting these songs with a completely fresh finish. Listening to them leaves me in utter awe! The precision in both music and vocal tone mirrors what a top-tier legendary singer would produce live—it is nothing short of technological wonder!

Have you ever listened to these AI-generated remake songs, my people?

LIFE IN THE BLOG POSTS #0042

 

      சரிங்க... உணர்வுபூர்வமான அந்த எமோஷனல் மைண்ட்செட்டைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, அறிவார்ந்து சிந்திக்கக்கூடிய அந்த இன்டலெக்சுவல் மைண்ட்செட்டை நாம் பெறுவதன் மூலமாக இந்தச் சமூகத்தில் என்னதான் மாற்றங்கள் நிகழப்போகின்றன? முன்னொருமுறை நான் மரங்கள் மற்றும் பழங்கள் பற்றிச் சொன்ன உதாரணத்தையே மீண்டும் யோசித்துப் பாருங்கள்: எமோஷனல் மைண்ட்செட் என்பது, மரத்தில் உள்ள அந்தச் சில பழங்கள் யாருக்குச் சொந்தம் என்று அடிதடியில் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்கும். ஆனால், இன்டலெக்சுவல் மைண்ட்செட் அப்படிப்பட்ட லட்சக்கணக்கான மரங்களை நட்டு, செழிப்பான விவசாயத்தை உருவாக்கி, அனைவருக்கும் தேவையான உணவுப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தும்!

நம்முடைய கடந்த கால வரலாற்றுப் பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்த்தாலே இது புரியும். நம் முன்னோர்கள் தங்களுக்குத் தேவையான உணவை எப்போதெல்லாம் தேவைக்கு அதிகமாகச் சேர்த்து வைத்துப் பாதுகாத்தார்களோ, அப்பொழுதுதான் தங்களுக்கான பலத்த பாதுகாப்பு கட்டமைப்புகளையும், அரண்களையும், மாபெரும் கட்டிடங்களையும் உருவாக்கிக் கொண்டனர். அந்த அறிவுசார் நடவடிக்கைதான் அவர்களுக்குப் பலவிதமான பேராபத்துகளில் இருந்து நிரந்தரமான பாதுகாப்பை வழங்கியது. அதுமட்டுமின்றி, மருத்துவக் குணம் கொண்ட மூலிகைச் செடிகள், பொக்கிஷமான அறிவுப் புத்தகங்கள், எதிர்கால வரைபடங்கள் என அறிவுசார்ந்த பல கண்டுபிடிப்புகளை அவர்கள் தொடர்ச்சியாக உருவாக்கினார்கள். அந்த உழைப்புதான் மனிதப் பரிணாம வளர்ச்சியை அடுத்தடுத்த கட்டங்களுக்கு வெற்றிகரமாக நகர்த்திச் சென்றது. அதே அற்புதம் இங்கும் நிகழும்!

இன்றைக்கு மாணவர்கள் மத்தியில் எமோஷனல் மைண்ட்செட்டை வளர்த்தால், அவர்களின் முழு கவனமும் படிப்பில் இருந்து திசைமாறிப் போய்விடும். அதுவே, அவர்களுக்குள் இன்டலெக்சுவல் மைண்ட்செட்டை நாம் விதைத்தால், மாணவர்கள் ஆர்வமுடன் படிப்பார்கள்; பல துறைகளிலும் உன்னதமான பெரிய பெரிய பொறுப்புகளையும் பதவிகளையும் அடைவார்கள். அந்த ஒட்டுமொத்த சமூகமும் செழிப்படையும். அந்த மாணவர்கள் ஈட்டும் உயரிய வருமானத்தினாலேயே, ஒரு எளிய சிறிய கிராமம்கூட வளமான ஒரு பெருநகரமாக உருமாறும்! அனைவருடைய வாழ்க்கைத்தரமும் பன்மடங்கு உயரும். ஊருக்குள் புதிய கடைகள் உருவாகும், கம்பீரமான கட்டிடங்கள் எழும்; உணவுப் பொருட்களின் விலைகள் எப்போதும் நமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்கும். எளிய மக்களும் உணவுக்காகச் சிரமப்பட வேண்டிய சூழல் மாறும். ஏன், தேவையேற்பட்டால் தானியக் களஞ்சியங்களும் பல அங்காடி மையங்களும் உருவாகும். நாம் தேவைக்கு அதிகமான உணவைப் பயிரிட்டுச் சேமித்து வைத்துவிட்டால், இந்த பூமியில் எந்த ஒரு மனிதனும் பசியோடு இரவில் தூங்க வேண்டிய கட்டாயம் வராது என்ற மகத்தான மாற்றத்தை இது உருவாக்கும்!

இப்போது நீங்களே சொல்லுங்கள் மக்களே... சினிமா மீதான அந்தத் தற்காலிகமான எமோஷனல் மைண்ட்செட் உங்களுக்குத் தேவையா? அல்லது அனைவரையும் உயர்த்திக் கரையேற்றும் அந்தப் பகுத்தறிவுமிக்க இன்டலெக்சுவல் மைண்ட்செட் தேவையா?

 

Alright then... what real transformation will actually take place in our society if we discard that shallow Emotional Mindset and adopt an Intellectual Mindset driven by critical thinking?

Consider again the example I mentioned earlier about trees and fruit:

An Emotional Mindset will squabble and fight over who owns the few fruits already hanging on a tree. An Intellectual Mindset, on the other hand, will plant millions of trees, cultivate thriving agriculture, and ensure long-term food security for everyone!

This becomes crystal clear when you turn the pages of history. Whenever our ancestors produced and stored food beyond their immediate needs, they gained the stability to build robust infrastructure, fortresses, and grand architecture. That intellect-driven foresight provided them with permanent security against countess perils. Furthermore, they systematically documented medicinal plants, authored treasured books of wisdom, and mapped out navigation routes. It was this purely intellectual pursuit that propelled human evolution from one milestone to the next. The exact same miracle can happen today!

If we foster an emotional mindset among students, their focus will inevitably drift away from their education. But if we cultivate an intellectual mindset within them, they will pursue learning with passion. They will rise to prominent positions and leadership roles across diverse industries, elevating the entire community.

Through the substantial income these empowered students generate, even a modest village can transform into a prosperous city! Everyone’s standard of living will rise exponentially. New businesses will flourish, impressive structures will rise, and food prices will remain stable and controlled. The struggles of everyday people to secure basic meals will disappear. If necessary, grain reservoirs and ration systems will naturally emerge. By cultivating and storing surplus food, we can create a revolutionary world where no human being ever has to sleep on an empty stomach!

So tell me, my people...

Do you want that fleeting Emotional Mindset obsession with cinema? Or do you want the rational, Intellectual Mindset that elevates and empowers everyone?

 

LIFE IN THE BLOG POSTS #0041

 

 

 

திரைப்படங்கள் உலகம் இல்லை அப்படின்னு சொல்றதுக்கு நான் கடைசியா ஒரு எக்ஸாம்பிள் சொல்லி இருந்தேன். மைண்ட் செட்ல ரெண்டு வகை இருக்கு. ஒன்னு எமோஷனல் மைண்ட் செட், இன்னொன்னு இன்டலெக்சுவல் மைண்ட் செட். எமோஷனல் மைண்ட் செட்ட பொறுத்தவரைக்கும் எல்லா விஷயத்தையுமே எமோஷனா மட்டும்தான் பார்க்கும். அந்த எமோஷன் தான் வேல்யூன்னு நினைக்கும். இன்டலெக்சுவலா யோசிப்பதை அது ஒரு பெரிய பொருட்டாகவே எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது. உதாரணத்துக்கு இது எப்படி மோசமானதா இருக்கும்னா, இன்டலெக்சுவலான ஒரு புத்தகம் ₹100 க்கு விற்கப்பட்டால், எமோஷனலாக இருக்கக்கூடிய ஒரு ஷார்ட் பிலிம் ₹100 க்கு விற்கப்பட்டால், அந்த எமோஷன்களை தூண்டுவதற்கான ஷார்ட் பிலிம் தான் வாங்குவாங்களே தவிர்த்து, நிரந்தரமான இன்டலெஜன்ஸ பெறக்கூடிய அறிவுத்திறன வளர்க்கக்கூடிய புத்தகத்தை வாங்குவதை தயங்குவார்கள். எமோஷனல் மைண்ட் செட் வந்து நம்முடைய மனத அப்படி மாற்றிவிடும்.

திரைப்படங்கள் மற்றும் கலைப் படைப்புகள் மட்டுமே முழு உலகமல்ல என்பதை விளக்க நான் முன்வைத்த மற்றொரு சான்று இதுதான்: மனித மனநிலையை நாம் இரு வகைப்படுத்தலாம் ஒன்று உணர்வுபூர்வமான மனம் (Emotional Mindset), மற்றொன்று அறிவுபூர்வமான மனம் (Intellectual Mindset). உணர்வுபூர்வமான மனநிலையைப் பொறுத்தவரை, அது எதையுமே உணர்ச்சிகளின் கண் கொண்டு மட்டுமே பார்க்கும்; அந்த உணர்வுகளுக்கு மட்டுமே மதிப்பளிக்கும். அறிவார்ந்த கோணத்தில் சிந்திப்பதையோ, தர்க்கரீதியாக ஆராய்வதையோ அது ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காது.

இதன் ஆபத்தை ஒரு எளிய உதாரணத்தால் புரிந்து கொள்ளலாம்: நூறு ரூபாய்க்கு விற்கப்படும் ஆழமான அறிவுத்திறனை வளர்க்கும் ஒரு புத்தகம் மற்றும் அதே விலையில் விற்கப்படும் வெறும் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் ஒரு குறும்படம் ஆகிய இரண்டும் நம் கண்முன்னே இருக்கின்றன என வைத்துக் கொள்வோம். எமோஷனல் மைண்ட் செட் கொண்டவர்கள், தங்களின் அறிவுத் திறனை நிரந்தரமாக மேம்படுத்தக்கூடிய புத்தகத்தை வாங்கத் தயங்கிவிட்டு, உடனடியாகத் தற்காலிக உணர்வைத் தூண்டும் குறும்படத்தையே விலை கொடுத்து வாங்குவார்கள். உணர்வுபூர்வமான இந்த மனநிலை மனிதனின் முன்னுரிமைகளை எத்தகைய திசையில் மாற்றி அமைக்கிறது என்பதற்கு இதுவே மிகச் சிறந்த சான்றாகும்.

என் வயதைவிட மிகவும் இளைய மாணவர்களை அழைத்து, "உங்களுக்கு எந்தச் செலிபிரிட்டியைப் பிடிக்கும், ஏன் பிடிக்கும்?" என்று கேட்டால், அவர்கள் ஒரு நடிகரின் பெயரைக் கூறிவிட்டுச் சொல்லும் அந்த நொண்டிச் சாக்கு இருக்கிறதே... கேட்கும்போதே எனக்குச் செம கோபம் வரும்! அவர்கள் என்ன சொல்வார்கள் என்றால் "அவர் எனக்கு அப்படியே கனெக்ட் ஆச்சு ப்ரோ!" என்பார்கள். "அந்தக் கனெக்ட் ஆச்சுன்னா என்ன அர்த்தம்?" என்று கேட்டால், "அந்தப் படத்தில் அவர் செய்த ஏதோ ஒரு காட்சி, என் நிஜ வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தோடு ஒத்துப்போனதாம்; அதனால் அவரை எனக்குப் பிடித்துப்போய்விட்டது, இனி என் வாழ்நாள் முழுமைக்கும் அவர்தான் எல்லாம்!" என்று அடித்துச் சொல்வார்கள். இதையெல்லாம் சற்றும் சிந்திக்காமல் நம்புகிறார்களே, அது எனக்கு வியப்பாய் இருக்கிறது!

ஆனால், இதைவிடப் பரிதாபமான மற்றொரு கோணமும் உண்டு. ஒரு காலத்தில், "வெளிநாட்டில் கைநிறைய சம்பளத்தில் வேலை வாங்கித் தருகிறேன்" என்று ஆசை வார்த்தைகளைக் கூறி மக்களிடம் பெரும் தொகையை மோசடி செய்துவிட்டு, வெளிநாட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று வீட்டு வேலைக்காரர்களாகவோ அல்லது பாலைவனத்தில் ஒட்டகம் மேய்க்கும் வேலையிலோ தள்ளிய கொடூரச் செயல்களையும் நம் மக்கள் நம்பி ஏமாந்திருக்கிறார்கள். "இவற்றையெல்லாம் நம்புவதற்குகூடவா ஒரு கூட்டம் இருக்கிறது?" என்று ஆரம்பத்தில் தோன்றும்; ஆனால், அந்தத் துயரத்தில் சிக்கித் தவிப்பவர்களைப் பார்க்கும்போது, 'இந்த உலகத்தில் இவ்வளவு கொடூரங்களும் ஏமாற்றங்களும் கூடவா நடக்கிறது?' என்று எண்ணி மனம் பதைபதைத்து, மிகுந்த வேதனைக்குள்ளாகிறது. 

 இந்த பதிவை நீங்கள் எவரேனும் படித்தால், தயவுசெய்து கீழே "கனெக்ட் ஆச்சு ப்ரோ" என்ற அந்த மூன்று வார்த்தைகளை மட்டும் டைப் செய்துவிட்டுச் செல்லுங்கள், மக்களே! குறைந்தபட்சம், இந்த சிந்தனையும் கருத்தும் எத்தனை பேரைச் சென்றடைந்துள்ளது என்பதை நான் இதன் மூலம் அறிந்துகொள்வேன்.

 

"Cinema is not the entire world" to illustrate this point, I previously shared a compelling example based on human psychology.

Human mindsets can be broadly classified into two types: the Emotional Mindset and the Intellectual Mindset. An emotional mindset views everything purely through the lens of feelings and considers emotion alone to be of value. It dismisses logic, analytical thinking, and intellectual depth as inconsequential.

To understand how detrimental this can be, consider a simple scenario: Imagine a deeply insightful book that sharpens your intellect is priced at ₹100, and a short film designed merely to trigger immediate emotions is also priced at ₹100. Someone driven by an emotional mindset will hesitate to invest in the book that offers permanent wisdom, opting instead for the transient emotional thrill of the film. That is precisely how an emotional mindset distorts our priorities.

When I ask students much younger than me, "Which celebrity do you like, and why?"—their response never fails to infuriate me! They name a actor and offer the same flimsy justification: "He just 'connected' with me, bro!"

When I press them on what that even means, they explain that a single scene from a movie happened to mirror a real-life event they experienced. Because of that brief overlap, they fall in love with the celebrity forever! It astounds me how blindly people buy into this without a moment's critical thought.

Yet, there is an even more tragic dimension to this blind belief.

Think back to the past when fraudulent agents lured innocent people with promises of high-paying jobs abroad, extorting massive sums of money only to abandon them as domestic servants or camel herders in desert lands. At first, one might wonder: "How could anyone possibly fall for such traps?" But when you witness the agonizing reality of those victims, your heart aches to realize just how cruel and deceitful this world can be.

If anyone reads this post, please type those three words in the comments below: "Connect aachu bro."

At the very least, it will help me know that these thoughts have truly reached you, my people.

LIFE IN THE BLOG POSTS #0040

 

கடைசியாக நான் போட்டிருக்கக்கூடிய அந்த செலிபிரிட்டி போஸ்ட்க்கு எக்கச்சக்கமான ஆதரவும் எதிர்ப்புகளும் வரப்போகுதுன்னு எதிர்பார்க்கிறேன். ஏன்னா, இதுக்கு முன்னாடி நிறைய பதிவுகளுக்கு அந்த மாதிரி கருத்துக்கள் நிறைய வந்துருக்கு. நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா, மனநிலையில ரெண்டு வகை இருக்கு:

   1. எமோஷனல் மனநிலை

   2. அறிவுசார் மனநிலை

வெகு தெளிவா சொல்லணும்னா, ஒரு காட்டுல நிறைய பழங்கள் இருக்குதுன்னா, அந்தப் பழங்களுக்கு எல்லாமே ஒரு தலைவரைத் தேர்ந்தெடுத்து, குறிப்பிட்ட அளவு பழங்கள் மட்டும் யாருக்கு அதிகமா கிடைக்க வேண்டும், யாருக்கு குறைவா கிடைக்க வேண்டும்னு சொல்லிட்டு மக்களைச் சண்டை போட வைத்தோம்னா அது பொழுதுபோக்கா இருக்கும் அப்படின்னு நினைச்சா, அதுதான் எமோஷனல் மனநிலை. ஆனா, அறிவுசார் மனநிலை அப்படிங்கறது, இன்னும் நிறைய மரங்களை நட்டு, இன்னும் நிறைய உணவுப் பொருளை உற்பத்தி பண்ணி, மத்தவங்களை சந்தோஷமா பாதுகாப்பா வைத்திருக்கணும்னு நினைக்கிறதுதான்!

செலிபிரிட்டிகள் ஒருவருக்கொருவர் போட்டியில் இருக்காங்க. திடீர்னு ஒரு திரைப்படம் வந்ததும் பார்த்துட்டு நல்லா இருக்குன்னு சொல்லி விமர்சனங்களும் பாராட்டுதல்களும் நம்ம கொடுக்கலாம். ஆனா, அவங்க சொந்த தொழிலுக்குள்ள போட்டியில் இருக்காங்க. பக்கத்து நிறுவனம் லாபம் அடைஞ்சதுன்னா நம்ம நிறுவனம் அதுக்காக சந்தோஷப்படணும்ங்கிற அவசியம் எதுவுமே இல்லை இல்லையா? ஆனாலும், ரசிகர்களைக் கவர்வதற்காகவும், எதிர் தரப்பு ரசிகர்களை வீழ்த்துவதற்காகவும் ஒரு மாதிரியான கட்டமைப்பை அவங்க உருவாக்குவாங்க. மத்தபடி தொழில் போட்டி அப்படிங்கறது தொழில் போட்டிதான்; அதுல எந்த மாற்றமும் கிடையாது. இப்போ, இந்த கட்டமைப்பை உருவாக்குறதுன்னு வச்சுக்குவோம். இந்த மாதிரி கட்டமைப்பை உருவாக்குறதுங்கறது நல்லவர்கள் செய்யக்கூடிய விஷயம் அப்படின்னு நீங்க நினைச்சீங்கன்னா, நீங்கள் பாவம், ரொம்ப அப்பாவித்தனமா இருக்கீங்க அப்படின்னு அர்த்தம்!

இந்த விஷயத்தை மேலோட்டமாக தெரிந்துகொள்ள ஜாதி, வயது, தகுதி என்ற குறுகிய வரையறைகளுக்கு அப்பால், உண்மைத் திறமை எங்கே புதைந்துகிடக்கிறது என்பதைத் துல்லியமாகப் பேசும் ஒரு படம் 'சர்வம் தாளமயம்'! பெரியவர்-சிறியவர் என்ற பாகுபாடுகளாலும், சமத்துவமற்ற கட்டமைப்புகளாலும் திறமையான எத்தனையோ இளைஞர்கள் தங்கள் வாய்ப்புகளை எவ்வாறு இழக்கிறார்கள் என்பதையும், அந்தத் தடைகளைத் தாண்டி அவர்கள் எப்படிப் போராடி வெற்றி பெறுகிறார்கள் என்பதையும் இத்திரைப்படம் மிக ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளது.

இது வெறும் இசை சார்ந்த படமன்று; உழைப்பும் விடாமுயற்சியும் மட்டுமே எல்லாவற்றையும் வெல்லும் என்பதைச் சொல்லும் ஒரு உன்னத கலைப்படைப்பு. உலகளாவிய பார்வையாளர்களாக நீங்கள் இருந்தாலும், வாழ்வின் எதார்த்தத்தைத் தொடும் இந்த 'சர்வம் தாளமயம்' என்ற இசை நாடகத் திரைப்படத்தை (Musical Drama) ஒருமுறையாவது கட்டாயம் பார்க்க வேண்டும்!

 

 I expect that the post I shared last will draw a massive wave of both support and opposition, because many of my previous posts on similar lines have sparked heavy reactions.

What I am trying to say is that there are two types of mindsets:
 

 1. An emotional mindset
 2. An intellectual mindset

To put it very clearly: imagine a forest with plenty of fruits. If someone were to appoint a leader for those fruits and make people fight over who gets a larger share and who gets less, thinking that watching this conflict is a form of entertainment that is an emotional mindset. On the other hand, an intellectual mindset is about planting more trees, producing a greater abundance of food, and working to keep everyone safe and happy!

Celebrities are competing against one another in business. Sure, when a movie comes out, we can watch it and offer our reviews and appreciation. But at the end of the day, they are fierce rivals in their own commercial industry. If a rival company turns a profit, there is absolutely no reason for our company to feel happy about it, right? Even so, they deliberately create a structured narrative to captivate fans and tear down opposing fanbases. Business competition is simply business competition, and there is no two ways about it. Now, suppose someone sets up this entire manipulative framework—if you think that people who construct such systems are acting out of pure goodwill, then bless your heart, you are being utterly naive!

Transcending narrow boundaries of caste, age, and social status to lay bare where true, buried talent actually lies—that is what the film Sarvam Thaala Mayam is all about! This movie profoundly captures how many talented young individuals lose their opportunities due to hierarchical biases and unequal social structures, and how they fight through all those barriers to achieve ultimate success.

This is not merely a musical film; it is a masterpiece that proves hard work and perseverance alone can conquer all. Even if you are an international audience, you owe it to yourself to watch Sarvam Thaala Mayam, a musical drama that touches the very reality of life!

LIFE IN THE BLOG POSTS #0039

 

         

        நண்பர்களே, செலிபிரிட்டிகளை முழுமையாக நம்பும் மனநிலையைத் தயவுசெய்து மாற்றிக் கொள்ளுங்கள். அவர்கள் உங்களைப் பார்த்தவுடன் உங்களைக் கொண்டாடுவார்கள் என்று ஒருபோதும் நினைக்காதீர்கள்; உங்களை அவர்களின் வீட்டுத் தோட்டத்துச் செடியைப் போல மட்டுமே அவர்கள் மதிப்பார்கள். ஆனால், அவர்களின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சியும் உங்களைச் சார்ந்தே இருக்கிறது. இது பொய் என்று நினைத்தால், நமது ஊர்களில் நடப்பதைப் பாருங்கள்: நடிகர்கள் தங்களது ஃபேன்ஸ் மூலம் இணையத்தில் சண்டை மூட்டவும், ஒருவருக்கொருவர் கேலி செய்து மீம்ஸ் மற்றும் கமெண்ட் பக்கங்களை இயக்கவும் பணம் கொடுக்கிறார்கள். ஒரு கமெண்டுக்கும் மீமுக்கும் கூடத் தொகை நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. இன்னொருவரின் பெயரைக் கெடுத்துவிட்டால் ஒருவர் நன்றாக வாழலாம் என்று இத்தகைய வழிமுறைகளை உருவாக்குபவர்கள் உண்மையான பிரபலங்களாக இருக்க முடியுமா? இந்தக் கேள்வியை நீங்கள் உங்களக்கே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்.  நண்பர்களே, கிட்டத்தட்ட இருபது வருடங்களுக்கும் மேலாகப் பத்திரிகைத் துறையில் இருக்கும் ஒரு மூத்த பத்திரிகையாளர் இந்த உண்மையை மிக எளிமையாக விளக்கியுள்ளார். அதாவது, தேவையற்ற தியாக மனப்பான்மை (Sacrifice Mindset) போன்ற விஷயங்களினால்தான் ரசிகர்கள் தங்களை முழுமையாக ஏமாற்றம் ஆகிறார்கள் ! உதாரணத்திற்கு, உங்களிடம் கடைசி ஒரு மூட்டை அல்லது ஒரு பொட்டலம் சாப்பாடு இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்; உங்களுக்கும் பசிக்கிறது, நீங்கள் தீவிரமாக நம்பும் அந்தச் செலிபிரிட்டிக்கும் பசிக்கிறது. நீங்களும் அவரும் மட்டுமே அங்கே இருக்கிறீர்கள் என்றால், எந்தவித யோசனையும் இல்லாமல் அந்த உணவைச் செலிபிரிட்டிக்குத் தியாகம் செய்வதற்கோ அல்லது அவருடன் பகிர்ந்துகொள்வதற்கோ நீங்கள் முற்படுவீர்கள். ஆனால், அதே உணவு அந்தச் செலிபிரிட்டியிடம் இருந்தால், அவர் அதை உங்களுக்குப் பகிர்ந்தளிப்பாரா என்று கேட்டால், அதைக் கண்டிப்பாக உங்களால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஆனால், உண்மை என்னவென்றால், அந்தச் செலிபிரிட்டி உங்களை நடத்துவதைக் காட்டிலும் பல மடங்கு குறைந்த மரியாதையே உங்களுக்குத் கிடைக்கும். ஒரு சிறிய தியாகத்தைச் செய்வதன் மூலமாக அந்தச் செலிபிரிட்டியோடு நீங்கள் ஏதோ மனரீதியாக இணைந்துவிட்டதாக ஒரு பிரம்மையை உண்டாக்கிக் கொள்கிறீர்கள்; ஆனால், இது முற்றிலும் முட்டாள்தனமான செயலாகும். உண்மை என்னவென்றால், உங்களது சுய அடையாளத்தை இழந்துவிட்டு, அவர்களை மட்டுமே முன்னிறுத்தி உங்களை நீங்களே ஏமாற்றிக் கொள்கிறீர்கள். நாளைக்கு ஒரு பதினைந்து வருடங்கள் கழித்து, அந்தச் செலிபிரிட்டியின் பிள்ளைகளும் உங்களது பிள்ளைகளும் ஒரே பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அப்போது உங்களது பிள்ளையைப் பார்த்து, "என் அப்பா உங்கள் அப்பாவின் தீவிர ரசிகர்; உங்களுக்காக அவர் பல வேலைகளைச் செய்து பாடுபட்டிருக்கிறார்" என்று சொல்வதில் என்ன பெருமை இருக்க முடியும்? அது துளியளவும் பெருமையல்ல. மாறாக, "என் அப்பா தன் சொந்தத் திறமையாலும் உழைப்பாலும் வாழ்க்கையில் மிகச் சிறந்த நிலைக்கு முன்னேறி, பெரிய அளவில் வளர்ந்துள்ளார். உங்க அப்பா ஒரு செலிபிரிட்டியா, ரொம்ப மகிழ்ச்சி, பாராட்டுக்கள்!" என்று எதிரில் நிற்பவர்களின் முகத்தைப் பார்த்து கம்பீரமாகச் சொல்லக்கூடிய அளவுக்கு உங்கள் சொந்த வாழ்க்கையை உயர்த்திக் காட்டுவதுதான் உண்மையான கௌரவம், அதுவே சுயமரியாதை!  மற்றவர்களின் வாழ்க்கையைக் கொண்டாடுவதிலேயே நமது வாழ்நாளைக் கழித்துவிட்டு, நம் சந்ததியினருக்கு நாம் விட்டுச்செல்லும் அடையாளம் என்னவாக இருக்கப் போகிறது என்பதை இந்தச் சிந்தனை மிகத் தெளிவாகப் புரிய வைக்கிறது. "ஒரு நாள் திருவிழாவில் சுவைக்கும் சர்க்கரை பொங்கல் உடலுக்கு மகிழ்ச்சி; ஆனால், அதையே தினந்தோறும் உணவாக்கிக் கொண்டால் அதுவே வாழ்வின் நோய்க்கு வழி!" மற்றவர்களின் வாழ்க்கையைக் கொண்டாடுவதும், செலிபிரிட்டிகளை அளவுக்கு அதிகமாகத் தலையில் தூக்கி வைத்துத் கொண்டாடுவதும் இந்த தினசரி சர்க்கரை பொங்கல் போன்றதுதான்—ஆரம்பத்தில் தித்திப்பாக இருந்தாலும், நாளடைவில் அதுவே நம்முடைய சொந்த அடையாளத்தையும் ஆரோக்கியத்தையும் (சுயமரியாதையையும்) முற்றிலுமாகச் சுருக்கிவிடும்.

 

Friends, please do change your mindset of placing blind faith in celebrities. Never think that they will celebrate you the moment they lay eyes on you; they value you no more than a potted plant in their backyard. Yet, their entire growth and success depend entirely upon you. If you think this is a lie, just look at what happens in our towns: actors actually pay money to spark online fan wars, setting up meme and comment pages where people mock and tear down each other. There are even fixed rates per comment and per meme. Can individuals who orchestrate such tactics believing that one can thrive only by ruining another's reputation truly be considered genuine celebrities? Ask yourselves this question. Friends, a senior journalist with over twenty years of experience in the press has explained this truth very simply. That is, it is because of things like an unnecessary "sacrifice mindset" that fans end up completely disappointing and destroying themselves! For instance, suppose you have just one packet or parcel of food left. You are hungry, and the celebrity you deeply believe in is also hungry. If both of you are the very last ones there, you would instinctively rush to sacrifice or share that food with the celebrity without a second thought. But if that exact same food were in the hands of the celebrity, could you say with absolute certainty that they would share it with you? Absolutely not. In fact, the respect you would receive from that celebrity would be many times lower than the reverence you show them. By making a small sacrifice, you create a hollow illusion in your mind that you have somehow connected with that celebrity on a spiritual level; but this is an utterly foolish act. The reality is that you are losing your own unique identity, putting them on a pedestal, and deceiving yourself. Tomorrow, say some fifteen years from now, imagine that the celebrity's children and your children happen to study in the same school. What pride could possibly be found in your child walking up to theirs and saying, "My father was your father's hardcore fan, and he slaved away doing all sorts of work for you"? There is not an ounce of pride in that. Instead, standing tall and looking them in the eye, being able to say with immense dignity, "My father rose to a great position in life through his own talent and hard work, achieving massive success. Your father is a celebrity? That's wonderful, congratulations!" lifting your own life to that level of stature is true honor, and that is genuine self-respect! This reflection makes it crystal clear: if we spend our entire lives celebrating the lives of others, what kind of identity are we actually leaving behind for our descendants? "The sweet pongal relished at a festival once a day brings joy to the body; but making it an everyday meal is nothing short of inviting disease into your life!" Celebrating the lives of others and placing celebrities on an exaggerated pedestal is just like this daily sweet pongal though it tastes sweet in the beginning, over time it will completely shrink and wither away your own unique identity, health, and self-respect.

LIFE IN THE BLOG POSTS #0038

 

 

          கற்பனை மதிப்பீடுகளின் மீது நம்பிக்கை வைப்பதும், அவற்றை நிஜ வாழ்க்கையுடன் பொருத்திப் பார்ப்பதும் முற்றிலும் தவறான செயலாகும் மக்களே. உதாரணமாக, நீங்கள் ஒரு நட்சத்திர அந்தஸ்தில் உள்ள பிரபலத்தைப் பார்க்கிறீர்கள்; அவரை மட்டுமே உங்களுக்குப் பிடிக்கும் என்றும், வாழ்க்கையில் அவர்தான் எல்லாமே என்றும் உங்களோடு அவரைப் பொருத்திப் பார்க்கிறீர்கள். ஆனால், அந்த பிரபலமோ உங்களைத் துளியளவும் கண்டு கொள்ளக் கூட மாட்டார்கள். ஒருவேளை அவருடன் சேர்ந்து செலவிடக்கூடிய ஒரு 30 நிமிடங்கள் உங்களுக்குக் கிடைத்தால்கூட, எந்தவித வெளிஉதவியும் இல்லாமல் அவர்களின் சுயநலமும், தங்களின் சொந்த வாழ்க்கையை மட்டும் பார்த்துக் கொள்ளும் பக்குவமும் உங்களுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்துவிடும். இன்றைய மக்கள் கவர்ச்சியான விஷயங்களுக்கோ அல்லது தங்களுடைய கற்பனை உலகத்துடன் பொருத்திப் பார்க்கக்கூடிய விஷயங்களுக்கோ எளிதில் மயங்கி விடுகிறார்கள். பல இளைஞர்கள் ஒரு வெற்றி அடைந்தவரைப் பற்றிப் பேசும்போது, "அவர் எனக்கு ரிலேட்டபிளா (Relatable) இருக்காரு, என்னால் அவரோட என்னைச் சேர்த்துப் பார்க்க முடியுது" என்று கூறுகிறார்கள்; இதைக் கேட்கும்போதெல்லாம் எனக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது. எந்தவித அடிப்படை அறிவுச் சிந்தனையும் இல்லாதவர்களாக அவர்கள் இருக்கிறார்களா என்ற எண்ணம் ஏற்படுகிறது. இதற்கு ஒரு எளிய உதாரணம், ஒரு ஓட்டப்பந்தயம் (Running Race) நடக்கிறது என்றால், அதில் கலந்துகொள்ளும் 10 பேரில் ஒருவன் மற்றவர்களை விட வேகமாக ஓடி வருகிறான் என்றால், அவன் அறிவியல் முறைப்படி தன் உடலைப் பலமானதாகவும், அந்தப் பந்தயத்தில் வெற்றி பெறக்கூடிய வகையிலும்தான் தயார்படுத்திக் கொண்டுள்ளான். இங்கே மன உறுதி (Will Power), மனரீதியான சக்தி அல்லது ஏதோ ஒரு பெரிய மாயாஜாலம் போன்றவைகளுக்கு இடமே கிடையாது; உடல் பலமாக இருந்தால் வெற்றி தானாகவே தேடி வந்துவிடும். அதுதான் இயற்கையின் அடிப்படையான அறிவியல் சிந்தனை. இதை மறந்துவிட்டு, அந்தப் பந்தயத்தில் முதலாவதாக வந்தவனைத் தன்னுடைய வாழ்க்கையின் இன்ஸ்பிரேஷனாகவும், கதாநாயகனாகவும் மாற்றி, அவனைப் போலவே உடை அணிய வேண்டும், அவனுடைய வாழ்க்கையைப் பாராட்ட வேண்டும், அவனுடைய ஒவ்வொரு பேச்சையும் கேட்க வேண்டும், அவனுக்கு லைக் போட வேண்டும், கமெண்ட் போட வேண்டும் என்று அவனைப் பின் தொடர்வதையே முழு நேர வேலையாக நாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தால், நம்முடைய சொந்த அடையாளம் (Unique Identity) என்பது எப்படி உருவாகும்? இது போன்ற சமூக மற்றும் வாழ்க்கை யதார்த்தங்களை ஆழமாக அலசும்போது, நம்மைப் போன்றவர்கள் எப்போதுமே மற்றவர்களைப் பின்பற்றுவதை விட்டுவிட்டு நமது சொந்தத் திறமைகளில் கவனம் செலுத்துவது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை இது நமக்கு உணர்த்துகிறது. இது குறித்து உங்களிடம் பேசும்போது, நீங்கள் இதே போன்ற ஒரு சூழ்நிலையை எப்போதாவது எதிர்கொண்டது உண்டா? 60,000 பேர் ஸ்டேடியத்தில் அமர்ந்து ஆர்ப்பரிப்பதும், கோடிக்கணக்கான மக்கள் டிவியில் பார்ப்பதும் அந்த விளையாட்டிற்கோ அல்லது வீரருக்கோ தானாக வந்தது அல்ல; மக்களின் கவனமும் ரசிப்புத்தன்மும்தான் அதை ஒரு பிரம்மாண்டமாக மாற்றுகிறது. விளையாட்டு வீரர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் கோடிக்கணக்கான ரூபாய் சம்பளமும், அவர்கள் ஈட்டும் மாபெரும் சொத்துகளும் அவர்களின் திறமைக்கு மட்டும் கொடுக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, அவர்கள் மீது விழும் மக்களின் பார்வைக்கும், அந்தத் திரைக்குப் பின்னால் ஓடும் விளம்பர வருமானத்திற்கும் (Advertising & Sponsorship Revenue) கொடுக்கப்படும் விலை அது. ஒருவேளை அந்த விளையாட்டு மீது யாருக்கும் ஆர்வமில்லாமல் போய், ஸ்டேடியத்திற்கு ஆள் வராமல் போனால், எந்தவொரு வீரராரும் தாங்கள் நினைத்த மாபெரும் சம்பளத்தைக் கேட்டு வாங்க முடியாது. விளையாட்டுத் துறையைத் தாண்டி, அதில் புழங்கும் கோடிகளுக்கு உண்மையான ஆதாரம் அந்த விளம்பரப் பொருளாதாரமும் மக்களின் நுகர்வு வெறியும்தான். தனிப்பட்ட ஒரு நட்சத்திரத்தை அளவுக்கு அதிகமாகத் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடும் ரசிகர்கள், அதன் பின்னணியில் இயங்கும் இந்த வணிகச் சூழ்ச்சியையும் விளம்பர உலகத்தின் கோடிக்கணக்கான லாபத்தையும் புரிந்து கொள்வது மிகவும் அவசியமானது. 

 Placing your trust in idealized projections and trying to map them onto real-life situations is a profound mistake, my friends. For instance, you see a major celebrity, and you convince yourself that they are the only person you could ever love, projecting them as your entire world. Yet, that very celebrity wouldn’t give you a second glance. Even if you were somehow granted thirty minutes to spend with them, completely stripped of any external illusion, you would quickly see through to their self-absorption and their purely self-serving approach to life. People today are all too easily seduced by superficial glamour or by things they can bend to fit inside their own fantasy worlds. Whenever I hear young people talking about a successful person saying, "They are so relatable, I can totally see myself in them," it fills me with a deep sense of sorrow. It makes me wonder if they have completely abandoned critical and rational thought. Take a simple example: imagine a running race among ten competitors. If one person surges ahead and crosses the finish line faster than the rest, it is simply because he has scientifically conditioned his body to be strong and optimized for victory. There is no room here for sheer willpower, mental energy, or some sort of grand magic if your physical foundation is strong, victory naturally follows. That is the fundamental, scientific law of nature.

Yet, forgetting this reality, many choose to turn that race winner into their ultimate inspiration and hero. If you spend your entire time making it your full-time job to dress like them, praise their lifestyle, hang onto their every word, and shower them with likes and comments, how on earth will you ever forge your own unique identity? When we deeply analyze these social and life realities, it becomes strikingly clear how vital it is for people like us to stop blindly following others and instead focus on cultivating our own innate talents. As we talk about this, have you ever found yourself caught up in a similar situation? The roar of sixty thousand people packing a stadium and the millions watching through their television screens do not materialize out of thin air for the sport or the athlete alone. It is the collective attention and consuming passion of the crowd that transforms it into a spectacle. The astronomical salaries and massive fortunes paid to athletes are not merely a reward for their athletic skill; rather, they are the price paid for the public gaze fixed upon them and the colossal advertising and sponsorship revenue running behind the scenes.

If public interest in the sport were to vanish tomorrow and the stadiums stood empty, not a single athlete could command the exorbitant salaries they demand. Beyond the sport itself, the true lifeblood of the millions flowing through it is the advertising economy and the relentless consumerism of the masses. It is vital for fans, who idolize and place a single star on a towering pedestal, to understand the commercial machinations and the multi-million-dollar machine operating behind the curtain.

 

LIFE IN THE BLOG POSTS #0037

 

     சில வருடங்களுக்கு முன்பு, ஒரு நாள் அந்த நாளை என்னால் மறக்கவே முடியாது. ஆகஸ்ட் மாசம் 30 ஆம் தேதி, நிறைய நியூஸ் செய்திகளைத் தமிழில் நாம் அலசி வரும்போது அன்றைய நண்பர் ஒருவர் வந்து சொன்னாரு: "பிளாக் பாந்தர்ல நடிச்ச நடிகர் தவறிட்டாராம்மா!" தவறிட்டார்னா தமிழ் மொழியில காலமானார்னு அர்த்தம். நான் அதிர்ச்சியுடன் கேட்டேன்: "யாரு, சாட்விக் போஸ்மேனா?" அப்படின்னு சொல்லி. அப்போ அன்னைக்கு இருந்த அதிர்ச்சி என் மீது ரொம்ப தாக்கத்தை ஏற்படுத்துச்சு. என்ன ஏதுன்னு இன்டர்நெட்ல போய் பார்த்தா, அது நிஜம் என்ற கசப்பான உண்மை உறைத்தது; அந்தத் துயரச் செய்தி கோடிக்கணக்கான ரசிகர்களின் நெஞ்சங்களை நொறுக்கியது. பிளாக் பாந்தர் படத்திற்கு முன்னாடி நான் அவரோட பார்த்தது 'கேப்டன் அமெரிக்கா 3' (Captain America 3) அப்படிங்கிற படம்தான். கேப்டன் அமெரிக்கா பாகம் மூன்று படமான அதில் அவர் கெஸ்ட் ரோல் தான் பண்ணிருப்பாரு; ஆனா அவருடைய ரோல் மட்டும் தனித்து நிலைத்து நிற்கும். அந்தச் சிறிய காட்சியிலும் அவருடைய கம்பீரமான தோற்றமும், தீவிரமான நடிப்பும் ஒட்டுமொத்த ரசிகர்களின் கவனத்தையும் ஈர்த்தது. பிற்காலத்தில் அதுவே ஒரு மாபெரும் உலகளாவிய கலாச்சாரப் புரட்சியை ஏற்படுத்தும் பிளாக் பாந்தர் கதாபாத்திரத்திற்கு அடித்தளமாக அமைந்தது. என்ன ஏதுன்னு தேடிப் பார்த்தபோதுதான் தெரிஞ்சது, அத்தனை வருஷம் கேன்சர் மாதிரியான ஒரு நோயிலிருந்து குணமாவதற்காக அவர் ட்ரீட்மென்ட் எடுத்துட்டு இருந்திருக்காரு. ஆனா அந்த வெளியுலகத்திற்கு அல்லது சக கலைஞர்களுக்கு யாருக்குமே அவர் அதைச் சொல்லவே இல்லை. சில நேரங்கள்ல கலைஞர்கள் தான் நம்ம கலையை மதிப்பிற்கும் வெகுவாக கொண்டாடுவதற்கும் காரணமாக அமையுது. கீமோதெரபி சிகிச்சைகளின் வலியைத் தாண்டி, தன் சொந்த வேதனையைத் தன் கலையின் மீது ஒருபோதும் நிழலாட விடாமல் புன்னகையுடன் நடித்துக் கொடுத்த அந்த மாபெரும் கலைஞனின் அர்ப்பணிப்பு மனிதநேயத்தின் உச்சமாகும். எடை குறையும் போதும், உடல் இளைக்கும் போதும் அவர் ட்ரீட்மென்ட்ல இருந்திருப்பாருன்னு சொல்லி யாருமே கனவுல கூட நினைச்சிருக்க மாட்டாங்க. அதற்கு அப்புறம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா போய் பார்த்தா, 'அவெஞ்சர்ஸ்: இன்ஃபினிட்டி வார்', 'என்ட் கேம்' மாதிரியான படங்களின் இன்டர்வியூக்கள்ல பத்திரிகையாளர்கள் கேட்கும்போது, கிளைமாக்ஸ்ல என்ன ஆகும்னு கேட்கும்போது "நான் இருக்க மாட்டேன், காணாம போயிருவேன்" அப்படிங்கிற மாதிரி சிரித்துக்கொண்டே சொல்வாரு. நிறைய இன்டர்வியூக்கள்ல ரொம்ப சோர்வா, தூக்கம் வரமாதிரி கண்களை மூடி இருப்பாரு. அது எல்லாமே அந்த டைம் பேசும் பொருளாச்சு, பலர் கேலியும் செய்தார்கள். ஆனா உண்மையிலேயே அவ்வளவு கஷ்டத்தை, மரண வலியை அந்த மனுஷன் தாங்கியிருந்தாரு அப்படிங்கறத பிற்காலத்தில் நினைச்சுப் பார்க்கும்போது ரொம்ப வருத்தமாகவும் மனசு சுக்குநூறாக உடைந்துபோவதாகவும் இருந்தது. புற்றுநோய் போன்ற கொடிய நோயுடன் போராடிக்கொண்டே உலகிற்கு மறக்க முடியாத பல படங்களைத் தந்துவிட்டுச் சென்றுள்ளார் சாட்விக் போஸ்மேன். வெள்ளித்திரையில் மட்டுமல்லாமல், நிஜ வாழ்விலும் வலியையும் தாண்டி ஒரு உண்மையான சூப்பர் ஹீரோவாக வாழ்ந்து மறைந்த அவரது இழப்பு சினிமா உலகிற்குப் பேராபத்தானது. "வகாண்டா ஃபார் எவர்" என்று அவர் காட்டிய அந்த அடையாளம் சோதனைகளையும் தாண்டி ஒரு மனிதன் அடையக்கூடிய அசைக்க முடியாத தன்னம்பிக்கையின் குறியீடாகும். என்றென்றும் அவர் நமது நினைவுகளில் வாழ்ந்துகொண்டே இருப்பார்.  வாழ்வின் சில கணங்கள் நம்மை முற்றிலுமாகச் சிதைத்துவிடும்; அப்படிப்பட்ட ஒரு நாள் தான் என் இதயத்தை முழுமையாக உடைத்துப்போட்ட அந்தத் தருணம், மக்களே! என் வாழ்நாளில் நான் மிக உயர்வாகக் கருதிய, நெஞ்சமெல்லாம் கொண்டாடிய ஒருவரை இழக்கிறோம் என்ற அந்த வருத்தம் மிகவும் அதிகமானது. 

 A few years ago, there was one day I can never forget. It was August 30th. While we were analyzing various news stories in Tamil, a friend came and told me: "The actor who acted in Black Panther has passed away!" In Tamil, passing away means they are no more. I asked with shock: "Who, Chadwick Boseman?" The shock I felt that day left a deep impact on me. When I checked the internet to see what had happened, the bitter truth hit me that tragic news broke the hearts of millions of fans. Before the movie Black Panther, the only other film of his I had watched was Captain America: Civil War (Captain America 3). In that third part of Captain America, he only made a guest appearance, but his role alone stood out remarkably. Even in those small scenes, his majestic presence and intense acting grabbed the attention of fans everywhere. Later on, that laid the foundation for the character Black Panther, which created a massive global cultural revolution. When I searched and found out more, I realized that for all those years, he had been undergoing treatment to recover from a disease like cancer. Yet, he never shared that with the outside world or even with his fellow artists. Sometimes, it is artists who make us respect and deeply celebrate art. Enduring the pain of chemotherapy treatments, never letting his personal agony cast a shadow on his art, and acting with a smile—that great artist's dedication is the peak of humanism. Nobody would have even dreamed in their wildest nightmares that he was undergoing treatment when they saw him losing weight and getting weaker. Later on, when looking back at interviews for movies like Avengers: Infinity War and Endgame, when journalists asked him what happens in the climax, he would say with a smile, "I won't be there, I'll be gone." In many interviews, he looked very exhausted, with his eyes closing as if he needed sleep. At the time, all of that became a talking point, and many even mocked him. But looking back later, realizing that the man was enduring so much pain and deathly agony made me feel deeply sorrowful and my heart shattered into pieces. While fighting a cruel disease like cancer, Chadwick Boseman gave the world unforgettable films before passing away. Not just on the silver screen, but in real life too, his loss as a true superhero who endured pain is a massive tragedy for the cinematic world. The symbol "Wakanda Forever" that he showed is a mark of unshakeable self-belief that a human can achieve even when facing trials. He will live on in our memories forever. Some moments in life completely shatter us; and that was such a day—the moment that completely broke my heart, everyone! The sorrow of losing someone I held in the highest regard and celebrated deeply in my heart was immense.