CINEMA REVIEW - SARDAR 2 - NEAT MOVIE , WORST ENDING - TAMIL REVIEW - திரை விமர்சனம் ! (SARDAR 2 MOVIE REVIEW: NEAT EXECUTION, BIG DISAPPOINTMENT AT THE END!)

 

        சர்தார் 2 திரைப்படத்தைப் பொறுத்தவரை, அதனுடைய கிளைமாக்ஸ் மட்டும் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. அதுமட்டுமின்றி, முதல் பாகமான 'சர்தார் 1' படத்தில் மக்களுக்கு என்ன பிடித்திருந்தது என்பதைக் கூடச் சுத்தமாகப் புரிந்துகொள்ளாமல், ஒரு முட்டாள்தனமான அணுகுமுறையைத்தான் 'சர்தார் 2' படத்தில் கையாண்டுள்ளனர்.  'சர்தார் 1' படத்தின் வெற்றிக்குக் காரணம் அதில் சொல்லப்பட்ட கருத்துக்களோ அல்லது அந்தக் கதையின் போக்கோ மட்டும் அல்ல. மாறாக, அந்தச் 'சர்தார்' என்ற கதாபாத்திரத்திற்கு வழங்கப்பட்ட தொழில்நுட்பப் பின்னணிதான் அந்தக் காலத்துச் சூழலை கண்முன்னே நிறுத்தி, மைக்ரோ கேமராக்கள், குரல் செய்திகள்  , மற்றும் இரகசியக் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்துவது போன்ற விஷயங்கள் அப்பா கதாபாத்திரத்திற்கு மிகச் சிறப்பாகச் சேர்க்கப்பட்டிருந்தன.  மறுபுறம், பையன் கதாபாத்திரமோ ஒரு வளர்ந்து வரும் காவல் துறை அதிகாரியாக, தான் கையாளும் குறும்புகளுடனும், ஒரு வழக்கினை எவ்வளவு தீவிரமாக ஏற்று விசாரித்து வெற்றி பெறுகிறானோ அந்த வேகத்துடனும் வலம் வந்தான். இவை அனைத்தும் சேர்ந்து பார்க்கும்போது படம் மிகவும் ரசிக்கும்படி இருந்தது.  ஆனால், இங்கேயும் அதே அப்பா மற்றும் பையன் கதாபாத்திரங்கள்தான் வருகிறார்கள்; ஆனாலும், அந்தக் கதாபாத்திரங்களிடம் மக்களுக்கு எது மிகவும் பிடித்திருந்ததோ அதைச் சுத்தமாகத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, வேறு ஏதோ ஒரு விஷயத்தைத் திணித்துள்ளனர் என்பதை நம்மால் தெளிவாகச் சொல்ல முடிகிறது. சர்தார் 2 திரைப்படத்தைப் பொறுத்தவரை, அதனுடைய கிளைமாக்ஸ் மட்டும் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. அதுமட்டுமின்றி, முதல் பாகமான 'சர்தார் 1' படத்தில் மக்களுக்கு என்ன பிடித்திருந்தது என்பதைக் கூடச் சுத்தமாகப் புரிந்துகொள்ளாமல், ஒரு புரிதல் இல்லாத பழைய படத்தை பார்க்காத அணுகுமுறையைத்தான் 'சர்தார் 2' படத்தில் கையாண்டுள்ளனர்.  அதே மாதிரி, இந்தப் படத்தின் டோனும் எதனுடனும் ஒத்துப்போகாத ஒன்றாகவே இருந்தது. சில நேரங்களில் திடீரென்று காமெடி செய்கிறார்கள்; சில நேரங்களில் ஆக்ஷன் காட்சிகள் தூள் பறக்கின்றன; வேறு சில நேரங்களிலோ பிளாஷ்பேக் காட்சிகளை ரொம்பவே நீட்டி முழக்கிக் கொண்டு செல்கிறார்கள். இதெல்லாம் எதற்காக என்று சத்தியமாகப் புரியவில்லை. ஆன்டிபயாடிக் மாத்திரைகளைத் தொடர்ந்து சாப்பிட்டால் உடலின் நோய் எதிர்ப்புச் சக்தி போய்விடும் என்று ஒரு கருத்து பரவலாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், அந்தக் கருத்திற்கான அறிவியல் பின்னணியை ஆராய்ந்து பார்த்தால், அதில் எந்த உண்மையும் இல்லை.  மருத்துவர்கள் எப்போதும் சரியான அளவில்தான் மருந்துகளைப் பரிந்துரைக்கிறார்கள். நாம் சரியாக எத்தனை நாட்கள் உட்கொள்கிறோமோ, அதற்குத் தகுந்தாற்போல அந்த மருந்து தனது பணியைச் செய்துவிட்டு உடலில் இருந்து முழுமையாக வெளியேறிவிடும் என்றுதான் அறிவியல் கூறுகிறது. "தீர விசாரிப்பதே மெய்" என்பதை இந்த விஷயம் மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபித்துள்ளது. இந்தப் படத்தின் லாஜிக்கின்படி பார்த்தாலும், ஆன்டிபயாடிக் எச்சங்கள் குறைவாக இருக்கக்கூடிய வளர்க்கப்பட்ட கோழிகளின் அசைவ உணவுகள் அந்த மருந்துகளால் நேரடியாகப் பிரச்சனை ஆவதில்லை. மாறாக, அந்த ஆன்டிபயாடிக் மருந்துகளுக்கு எதிரான எதிர்ப்புச் சக்தியைத் தொற்றுக் கிருமிகள் பெற்றுக் கொள்வதன் மூலமாகத்தான் உண்மையான பிரச்சனையே உருவாகிறது. அதுவே நிதர்சனமான உண்மையும் கூட.  ஆனால், இத்தகைய அறிவியல் உண்மைகளை இந்தப் படத்தில் தெளிவான விளக்கத்துடன் கூறியுள்ளார்களா என்று கேட்டால், அத்தகைய முறையான விளக்கம் எங்குமே இல்லை என்பதே நிதர்சனம். கிளைமாக்சை பொறுத்தவரை, "இது என்னங்க, ஜேம்ஸ் பாண்டின் 'நோ டைம் டூ டை' (No Time to Die) திரைப்படத்தைத் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்துவிட்டீர்களா? அதனால்தான் இப்படிப்பட்ட ஒரு கிளைமாக்சை அமைத்துள்ளீர்களா?" என்றுதான் கேட்கத் தோன்றுகிறது. மறுபடியும் சொல்கிறேன், இந்தப் படத்தில் 'சர்தார்' என்ற பாத்திரத்தை மக்கள் அவ்வளவு அதிகமாகக் கொண்டாடவில்லை. மாறாக, அவருடைய மகனான 'விஜய் பிரகாஷ்' என்ற பாத்திரத்தைத்தான் மக்கள் மிகவும் விரும்பி ரசித்தனர். ஆனால், அதே விஜய் பிரகாஷ் பாத்திரத்திற்கு இந்தப் படத்தில் வழங்கப்பட்டிருக்கும் இடமும், அந்தப் பாத்திரத்தைக் கையாண்ட விதமும் சுத்தமாக நன்றாகவே இல்லை. 

 

 When it comes to 'Sardar 2', the climax alone was completely unacceptable to me. Furthermore, they have adopted a foolish approach that completely ignores what audiences actually enjoyed in the first part, 'Sardar 1'. 

The success of 'Sardar 1' cannot be attributed merely to its messaging or plot progression. Rather, it was the technical backup given to the 'Sardar' character—bringing that era to life right before our eyes using micro-cameras, voice messages, and secret code words—that was brilliantly executed for the father's role. 

On the other hand, the son's role was a rising police officer who captivated audiences with his playful charm, coupled with the intensity and speed with which he investigated and solved a serious case. When viewed together, all these elements made the movie thoroughly enjoyable. 

Here too, we have the same father and son characters; yet, we can clearly say that everything people loved about these characters was thrown out, and something entirely different was forced in instead. 

To reiterate regarding 'Sardar 2', the climax was simply impossible to accept. Besides that, they used an uninformed approach as if they hadn't even watched the previous film without understanding what drew people to 'Sardar 1' in the first place.

Similarly, the overall tone of this movie felt completely inconsistent. At times they suddenly slip into comedy; at other times action scenes take center stage; and during certain portions, the flashback sequences are stretched out unnecessarily. It is truly incomprehensible why all of this was done.

There is a widespread notion that taking antibiotics continuously will destroy body immunity. However, if you examine the scientific backing of this belief, there is no truth to it. 

Doctors always prescribe medications in exact dosages. Science states that depending on the precise number of days we consume them, the medicine carries out its function and is fully excreted from the body. This situation proves once again that "thorough investigation alone reveals the truth."

Even according to the film's own logic, non-vegetarian food from raised chickens containing minor antibiotic residues does not pose a direct threat due to the medicine itself. Rather, the real problem arises when infectious bacteria develop resistance against those antibiotics. That is the actual reality. 

However, if you ask whether these scientific truths were clearly explained in this film, the reality is that no proper explanation was given anywhere.

Regarding the climax, one is tempted to ask: "What is this, did you watch James Bond's 'No Time to Die' on repeat? Is that why you crafted a climax like this?"

I say it again: people did not celebrate the 'Sardar' father character as much. Instead, it was his son 'Vijay Prakash' whom the audience truly adored and enjoyed. But in this film, the space allotted to the Vijay Prakash character and the way he was handled were utterly disappointing.

LIFE IN THE BLOG POSTS #0033

 

      சமீபகாலமாகச் சமூக ஊடகங்களில் பார்க்கக்கூடிய ஒரு வருத்தமான விஷயம் என்னவென்றால், விமர்சனம் என்பதை அவமானப்படுத்தும் ஒரு உத்தியாக மாற்றிவிட்டதுதான்.  அதாவது, ஒருவர் சிவப்பு நிறச் சட்டை அணிந்திருந்தால் "ஏன் நீல நிறச் சட்டை அணியவில்லை?" என்று திட்ட வேண்டியது; நீல நிறச் சட்டை அணிந்திருந்தால் "ஏன் பச்சை நிறச் சட்டை அணியவில்லை?" என்று திட்ட வேண்டியது; பச்சை அணியவில்லை என்றால் மஞ்சள், மஞ்சள் அணியவில்லை என்றால் கருப்பு, கருப்பு அணியவில்லை என்றால் வெள்ளை என்று தொடர்வது.  இப்படி ஒருவரை விமர்சிக்க வேண்டும், குறை சொல்ல வேண்டும் என்று முடிவெடுத்துவிட்டால், எந்த ஒரு விஷயத்திலும் குறை கண்டுபிடிக்க முடியும். ஒரு வெற்று வெள்ளைத் தாளைக் காட்டி "இதில் ஒரு புள்ளி கூட இல்லை" என்று குறை சொல்லலாம்; அதே வெள்ளைத் தாளில் ஒரு புள்ளியை வரைந்தால் "அந்தப் புள்ளியே ஒரு குறை" என்றும் சொல்லலாம்.  இணையதளத்தில் வெறும் குறை சொல்வதற்காகவே கருத்துப் பகுதியை பயன்படுத்துவது மிகவும் வருத்தத்திற்குரியது. உங்களால் அறிவுப்பூர்வமாக ஒரு கருத்தைப் பதிவு செய்ய முடியவில்லை என்றால், ஏதோ ஒரு கருத்தைப் பதிவிட வேண்டும் என்பதற்காக "சூப்பர்", "வெரி குட்" என்று ஒன்றும் இல்லாத விஷயத்தைப் பாராட்டுவது; அல்லது "நல்லா இல்லை", "சுமார்", "மோசம்" என்று ஒன்றும் இல்லாத விஷயத்திற்கு விமர்சனம் செய்வது நடக்கிறது.  இங்கு விமர்சனம் செய்வது தவறான விஷயம் அல்ல; ஆனால், அடிப்படையே இல்லாத ஒரு விஷயத்திற்காக விமர்சனம் என்ற பெயரில் பேசுவதுதான் வருந்தத்தக்கது. ஒரு சிறுகதையில் என்ன செய்தார்களாம் தெரியுமா? நன்றாக ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்த ஒரு தலைவரைத் தேர்தலில் தோற்கடித்துவிட்டார்களாம். காரணம் என்னவென்று கேட்டால், சுனாமி பேரழிவிலிருந்து மக்களைப் பாதுகாப்பதற்காகச் சுவரைக் கட்டியதை மக்கள் எதிர்த்திருக்கிறார்கள்.  ஏனென்றால், அந்தச் சுவர் கடற்கரையின் அழகை மக்கள் ரசிப்பதற்குத் தடையாக இருக்கிறதாம்! இதைத்தான் மக்கள் கருத்துக் கணிப்பில் ஒரு முக்கியக் காரணமாகச் சொன்னார்களாம். சமகாலச் சமூகத்தின் மனநிலையைச் சொல்லும் ஒரு கதையைப் போல இது இருக்கிறது. "எனக்கு இளஞ்சிவப்பு (pink) நிறத்தில் பூக்கள் போட்ட சட்டையை அணிவது பிடிக்கும்" என்றோ, அல்லது 'GTA Vice City' வீடியோ கேமின் கதாநாயகன் அணிந்திருப்பதைப் போல வானநீல (sky blue) நிறத்தில் வடிவங்கள் போட்ட சட்டையை அணிவது பிடிக்கும் என்றோ சொல்வது தனிப்பட்ட விருப்பம் (personal choice).  அதற்காக, இந்த உலகில் உள்ள 800 கோடி மக்களும் அதேபோலவே செய்ய வேண்டும், அப்படிச் செய்யாதவர்களிடம் ஏதோ குறை இருக்கிறது என்று நினைப்பது பேரறியாமையே தவிர, அது ஒருபோதும் புத்திசாலித்தனமான எண்ணமாக இருக்க முடியாது. இப்போது பிரச்சனை என்னவென்றால், இந்த விமர்சனங்களில் ஒரு நட்சத்திர அந்தஸ்தும் பொழுதுபோக்கு மதிப்பும் உருவாவதோடு, அதைப் பார்ப்பதால் ஒரு அளப்பரிய மன திருப்தியும் கிடைக்கிறது.  இதனால், நல்ல கதையமைப்புள்ள திரைப்படங்களையே "விமர்சனம் செய்கிறேன்" என்ற பெயரில் யாராவது திட்டினால், அவர் மற்றவர்களிடமிருந்து மாறுபட்ட ஒரு கருத்தைத் தெரிவிக்கிறார் என்றும், அவர்தான் அந்தத் திரைப்படத்தை ஆழமாகப் பார்க்கிறார் என்றும் கருதி, அவருக்கு ஒரு மணிமகுடத்தைச் சூட்டிக் கொண்டாடுவது சமூகத்திற்கு ஆக்கபூர்வமான செயலா? இத்தனைக்கும் ஒரு நல்ல காதல் திரைப்படத்தைப் பார்த்துவிட்டு, அதில் கதாநாயகனும் கதாநாயகியும் இணைந்து, திருமணம் முடிந்து 'சுபம்' என்று நிறைவுபெற்ற பிறகு, "அந்தப் படத்தில் அவர்கள் இருவரும் பிரிந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்" என்று ஒருவர் கருத்துத் தெரிவித்தாராம்.  காரணம் என்னவென்று கேட்டால், "அந்தக் கதாநாயகியை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்; கதாநாயகன் அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை" என்று கூறுகிறாராம். அதனாலேயே அந்தப் படத்தின் மீது கடுமையான விமர்சனங்களையும் வைக்கிறாராம்.  இத்தகைய விசித்திரமான வாதங்களைக் கேட்கும்போது, "இவர்களெல்லாம் எங்கிருந்துதான் வருகிறார்கள்?" என்றுதான் கேட்கத் தோன்றுகிறது.

 

Recently, a disappointing phenomenon we see on social media is that criticism has been turned into a tool for insulting others.

That is, if someone wears a red shirt, they get scolded for not wearing a blue shirt; if they wear a blue shirt, they get scolded for not wearing a green shirt; if not green then yellow, if not yellow then black, and if not black then white. In this way, if one decides to criticize or find fault with someone, a flaw can be found in absolutely anything. You can show a blank sheet of white paper and criticize it for not having even a single dot; conversely, if you draw a dot on that same white paper, that dot itself can be pointed out as a flaw.

It is deeply regrettable that the comment section on the internet is being used merely to find fault. If one cannot post an intellectually meaningful comment, they either praise trivial things just for the sake of commenting saying "Super" or "Very good" or criticize irrelevant things by labeling them "Not good," "Average," or "Bad." Constructive criticism itself is not wrong; but arguing in the name of criticism over something baseless is what is truly unfortunate.

Do you know what happened in a short story? They defeated a leader in the election who was governing exceptionally well. When asked for the reason, it turned out that the people opposed the decision to build a wall meant to protect them from a tsunami disaster. The reason? That wall apparently prevented people from enjoying the beauty of the beach! That was cited as a major reason in the exit polls. This story reads very much like a reflection of modern society's mindset.

Saying "I like wearing a pink shirt with floral prints" or "I like wearing a sky-blue patterned shirt like the protagonist in the video game 'GTA Vice City'" is a personal choice. Expecting all 800 crore (8 billion) people in the world to do the same, and assuming that anyone who doesn't must have some defect, is sheer ignorance it can never be considered intelligent thinking.

The current problem is that these criticisms have gained star status and entertainment value, giving viewers a strange sense of satisfaction. Because of this, when someone bashes even a well-written movie under the guise of "reviewing" it, people assume that they are offering an unconventional perspective or analyzing the film deeply, and they crown and celebrate them. Is this a constructive trend for society?

To top it all off, after watching a good romantic movie where the protagonist and heroine get together and marry happily ever after, a person remarked, "It would have been better if they had separated in that movie." When asked why, he replied, "I really like the heroine, and I couldn't accept the protagonist marrying her!" For that reason alone, he hurled harsh criticism at the film. Hearing such bizarre arguments makes one wonder, "Where do these people even come from?"

LIFE IN THE BLOG POSTS #0032

      

 

     ஒரு இளைஞனுக்கு திரைப்படத்துறையில் பெரிய நடிகராகிச் கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்ற ஆசை எட்டாம் வகுப்பிலிருந்தே இருக்கிறது. அதற்காகத் திரைப்படங்களைப் பார்ப்பது, புத்தகங்களைப் படிப்பது, துறைசார்ந்தவர்களின் பேச்சைக் கேட்பது என்று தன்னை முழுமையாகத் தயார்படுத்திக் கொள்கிறான். வருங்காலத்தில் சூப்பர் ஸ்டார் ஆகிவிடுவேன் என்ற கனவோடு வளரும் அவனுக்கு, காலப்போக்கில் வேறு ஒரு தொழிலைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. தன் லட்சியம் தான் முக்கியம் என்று கிடைக்காத ஒன்றை எண்ணி அவன் கஷ்டப்படுகிறான். தொடர்புடைய இடங்களுக்குச் சென்றாலும் அவனுக்கு நடிப்புத் திறமையும் வாய்ப்பும் குறைவாகவே இருக்கின்றன; அதை வளர்த்துக்கொள்ளப் போதுமான பண வசதியும் அவனிடம் இல்லை. ஆனால், அவன் வேறு ஒரு துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தால் அத்துறையில் மிகச்சிறந்த உயரத்தை அடைய முடியும் என்ற நிலை உள்ளது. இதனால், "நான் என் கனவைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமா, இல்லை நிஜ வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமா?" என்ற கேள்வி அவனுக்குள் எழுகிறது. ஒரு கட்டத்தில் நட்சத்திர அந்தஸ்தும் பணக்கார வாழ்க்கையும் கிடைக்கவில்லை என்கிற விஷயம், தன்னைப் பார்ப்பவர்கள் அனைவர் மீதும் பொறாமைப்பட வைக்கிறது. மற்றவர்களிடம் இருக்கக்கூடிய பல விஷயங்கள் தன்மிடம் இல்லை என்கிற மாதிரியான ஒரு மிகப்பெரிய வருத்தத்தையும் மனக்கவலையையும் உருவாக்குகிறது. எதிர்மறை உணர்வுகள் என்று நாம் சொல்வோமே, அது இதுதான் மக்களே! தொழிலுக்காகக் கடன் வாங்கி, அந்தத்தைக் கட்ட முடியாமல், உடல்நலமும் சரியில்லாமல் போன பிறகு, அந்தத் தொழிலதிபர் தன் தொழிலை மீட்டுக்கொண்டு வர முயலும்போது, இந்த எதிர்மறை உணர்வுகளைக் கண்டு அவர் பயப்பட மாட்டார். ஏனென்றால், கவலை, சோகம், இழப்பு, வெறுமை என்று அந்த எதிர்மறை உணர்வுகள் எதுவாக இருந்தாலும், அதனால் பத்து பைசாவுக்குப் பிரயோஜனம் இல்லை என்பதை அவர் தெளிவாக உணர்ந்திருப்பார். இந்திய மதிப்பில் 10 பைசா என்பது அமெரிக்க நாணயத்தில் தோராயமாக 0.00105 USD (அல்லது 0.105 US Cents) ஆகும். சர்வதேச பார்வையாளர்கள் இந்த வலைப்பூவைப் படிப்பதால், நான் இதையும் பதிவிட்டுவிடுகிறேன். அந்தச் சிறுவனின் விஷயத்தில் நிஜ வாழ்க்கையைப் பின்பற்றுவதுதான் நல்லது. ஏனென்றால், கனவு, ஆர்வம் என்கிற பெயரில் அதன் நேர்மறைத் பக்கத்தை எந்த அளவுக்கு நாம் முன்னெடுத்துச் செல்கிறோமோ, அதேபோல எதிர்மறைப் பக்கமும் ரொம்பவே அதிகமாகிவிடும். திரைப்பட நடிகருக்கு ஆதரவு அளிக்கிறேன் என்று கூறி அவருக்காகச் சண்டை போடுவதையும், அவரது சுமாரான படங்களை நியாயப்படுத்துவதையும் என் வாழ்க்கையில் நிறைய கல்லூரி நண்பர்களிடம் பார்த்திருக்கிறேன். நாளை வெளியுலகத்திற்குச் செல்லும்போது, அவர்களின் உறவினர்கள் நம்மை எப்படி மதிப்பார்கள், நம்முடைய உறவினர்கள் நம்மை எப்படி மதிப்பார்கள்? இந்த இரண்டையும் நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும் அல்லவா? மனித பரிணாம வளர்ச்சியின் ஆரம்ப காலத்தில், தோல்வி, ஏமாற்றம் அல்லது சோர்வு அடைந்து, எதிர்மறை உணர்வுகளின் (negative emotions) காரணமாக நம் முன்னோர்கள் உணவு சேகரிக்காமல் விட்டிருந்தால், இந்த நேரத்திற்கு நாம் உருவாயிருப்போமா? அதையும் சிந்தித்துப் பாருங்கள்! எதிர்மறை உணர்வுகள் என்பவை தேவையற்ற சுமையாகும். அது, தரையில் கிடக்கும் கற்களை நாமே ஒரு சுமையாகச் சுமந்துகொண்டு, அதற்காக உணவு மூட்டைகளைச் சுமக்காமல் விடுவதற்குச் சமம்.

 

 A young boy has had a desire since the eighth grade to become a big actor in the film industry and be celebrated. He prepares himself fully for it by watching many movies, reading books, listening to people related to the field, and reading trivia. Growing up with the dream that he will become a superstar in the future, circumstances eventually force him to choose a different career path. Believing that his ambition is the most important thing, he suffers by yearning for something out of reach. Even when he goes to the relevant places, his acting talent and opportunities are limited, and he lacks the financial privilege to develop them. However, if he were to choose a different field, he is in a position where he could achieve great heights in it. Because of this, the question arises within him: "Should I choose my dream, or should I choose real life?" At one point, not getting stardom and a rich lifestyle makes him jealous of everyone he sees. It creates a huge sense of sorrow and mental distress that many things others have are not within his own grasp. This, folks, is what we call negative emotions! After borrowing money for business, failing to repay that debt, and falling ill, when that businessman tries to rebuild his business, he won't be afraid of these negative emotions. Because he would have clearly realized that whatever those negative emotions may be worry, sadness, loss, or emptiness they are not worth a single ten paise. In Indian currency, 10 paise is approximately 0.00105 USD (or 0.105 US Cents) in American currency. Since international audience read this blog, I am posting this as well. In that boy's case, it is better to follow real life. Because to whatever extent we drive the positive side in the name of dreams and passion, the negative side will also increase tremendously. In my life, I have seen many college friends fighting for a film actor under the guise of supporting him and justifying his mediocre films. When we step out into the world tomorrow, how will their relatives respect us, and how will our relatives respect us? We must think about both of these, right? In the early days of human evolution, if our ancestors had failed, been disappointed, or gotten tired and failed to gather food because of negative emotions, would we have existed by now? Think about that too! Negative emotions are an unnecessary burden. It is equivalent to carrying stones on the ground as a burden ourselves and thereby failing to carry sacks of food.

CINEMA TALKS - THE MENTALIST S5 AND S6 REVIEW !!

    ரொம்ப நாளுக்கு முன்னாடி விட்டுப்போன ஒரு தொடரை நான் மறுபடியும் ஒரு முறை பார்க்கலாம்னு ஆசைப்பட்டுப் பார்த்தேன் மக்களே! அந்த விட்டுப்போன பருவங்களை (seasons)  திரும்பி ரீகேப் பண்ணிப் பார்க்கணும்னு நினைச்சா, "டேய், கதையை என்னடா பண்ணி வச்சிருக்கீங்க?" அப்படிங்கிற மாதிரியான ஒரு கிறுக்குத்தனமான திருப்பத்தை பார்க்க வேண்டியதா இருந்தது. அதாவது, 'தி மெண்டலிஸ்ட்' (The Mentalist) என்று ஒரு தொடர். சீசன் 1 முதல் 4 வரை 'ரெட் ஜான்' (Red John) என்று சொல்லி ஒரு வில்லனுக்கு ரொம்பப் பெரிய கெத்து மாஸ் காட்டியிருப்பார்கள். அந்த வில்லன் யாருன்னே கண்டுபிடிக்க முடியாது என்பதுதான் பார்த்தால் கதையின் முக்கியமான சவாலாக இருக்கும். சீசன் 4 முடிவில் என்னவென்றால், அந்த வில்லன் ஒரு தனி ஆள் கிடையாது; ஒரு மிகப்பெரிய அமைப்பு. அந்த அமைப்பு சார்ந்த யாரு வேண்டுமானாலும் வில்லனாக இருக்கலாம் என்கிற மாதிரி கொண்டு போவார்கள். சரி, ரொம்ப இன்ட்ரஸ்டிங்கா இருக்கே, யார் தான் அந்த வில்லன்னு சொல்லி அகதா கிறிஸ்டி புத்தகத்தைப் போல மிஸ்டரியாகக் கொண்டு போகப் பார்த்தால், கடைசியில் ரொம்பச் சுமாராக முடித்துவிட்டார்கள். அதன் பின்னாடி ஆராய்ச்சி செய்து பார்த்தால், அந்த வில்லனுக்கு ஆரம்பத்திலிருந்தே யாரையுமே தேர்ந்தெடுக்கவே இல்லையாம். திரைக்கதைக்கு ஏற்றது போல அந்த வில்லனின் கதாபாத்திரம் சென்று கொண்டிருந்தது என்று சொல்லி, சராசரியாக யாரோ ஒருவரைப் பிடித்துக் குத்துமதிப்பாக அவர்தான் அந்த வில்லன் என்று சொல்லி கதையை முடித்துவிட்டு, 'கார்டியன்ஸ் ஆஃப் தி கேலக்ஸி' (Guardians of the Galaxy) மாதிரி ஐந்து பேர் கொண்ட டீம் இருந்ததில், இரண்டு பேருக்குக் காதல் பாட்டைத் தனியாகக் கொண்டு வந்து அது ஒரு பக்கம் சென்று கொண்டிருந்தது. சகோதரன்-சகோதரி மாதிரி, ஹாரி பாட்டர்-ஹெர்மாயினி மாதிரி இருந்த இரண்டு பேரைக்கதையில் கதாபாத்திரங்களாகக் கொண்டு வந்து, கடைசியாக அந்த இருவரும் காதலர்கள், நண்பர்கள் மட்டும் கிடையாது, ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒருவருக்கொருவர் மறைத்துக் காதலித்துக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று சொல்லி, கிளைமாக்ஸ் பருவங்களில் காதல், திருமணம் என்று இன்னொரு டிராக்கில் கதை மாறுவது. ஆனா ஒரு விஷயத்தைப் பாராட்டலாம். யாருமே எதிர்பார்க்காத திருப்பம், எதிர்பார்க்காத திரைக்கதைத் திருப்பத்தைக் கொடுத்தார்களா என்று கேட்டால், நிச்சயமாகக் கொடுத்தார்கள். ஆனா, 'பிளாட் ஆர்மர்' (plot armor) என்று சொல்லக்கூடிய கதை இப்படித்தான் போக வேண்டும் என்கிற கட்டங்களையெல்லாம் தாண்டி, இந்த முடிவு பார்ப்பதற்குப் கொஞ்சம் புதுமையாக இருந்தது. தொடரைச் சீசனாக, வேகவேகமாக, அவசர அவசரமாக முடித்து ஒரு முடிவுரைக் கொண்டு வருவதற்கு முயற்சி செய்தது போல இருந்தது. பொழுதுபோக்கு மதிப்புச் சற்றும் குறையவில்லை; பாராட்டுகள்!நேர்மறையான விஷயங்கள் என்றால், பெரிய பட்ஜெட், பெரிய உலக உருவாக்கம் (world building), சிறப்புத் தோற்றத்தில் (guest appearance) பெட்ரோ பாஸ்கல் (Pedro Pascal) நடித்திருப்பது ஆகியவை பாராட்டக்கூடிய விஷயங்கள்.

 

 Many long days ago, I watched a series that I had left behind for a long time, friends! When I wanted to recap and watch those left-behind seasons, I had to see a crazy plot twist like, "Hey, what on earth have you done to the story?" That is, a series called The Mentalist. From seasons 1 to 4, they would have shown off a villain named Red John with massive swagger and hype. Not being able to figure out who that villain actually was would be seen as the crucial challenge of the story. At the end of season 4, what happens is that the villain is not a single person, but a massive organization. They would take it in a direction where anyone belonging to that organization could be the villain. Alright, this is super interesting, let's see who that villain really is and take it like an Agatha Christie mystery novel, but in the end, they wrapped it up very poorly.

When I researched it afterward, they hadn't even chosen anyone for that villain from the beginning. They said the villain's character was just going along with how the screenplay suited it, and grabbing just about anyone randomly, they concluded the story saying he is the villain. And like Guardians of the Galaxy, where there was a team of five people, they separately brought in a love song track for two of them, and that was going on on the side. Bringing in two characters in the story who were like brother and sister, like Harry Potter and Hermione, and finally saying those two are lovers, not just friends, and that they had been secretly in love with each other from the beginning changing the story in the climax seasons into another track of romance and marriage.

However, one thing can be praised. Did they give a twist that nobody expected, a screenplay twist that nobody expected? They definitely did. But moving past constraints like "plot armor"—where the story has to go a certain way this ending looked a bit novel. It felt like they tried to finish the series season by season, hurriedly and hastily, to bring about a conclusion. The entertainment value did not drop one bit; kudos! As for the positive aspects, the big budget, the massive world-building, and Pedro Pascal acting in a guest appearance are all things worth praising.

LIFE IN THE BLOG POSTS #0031

 

 

         தொலைக்காட்சில நிறைய நிகழ்ச்சிகளை பாக்கும்போது நிஞ்சா ஹட்டோரி அப்படிங்கற மாதிரியான ஒரு நிகழ்ச்சியை பாக்க வேண்டியதா இருந்தது. அதுல ரெண்டு புரோட்டகனிஸ்ட் இருப்பாங்க. கெனிச்சி, கிமுமாக்கி அப்படினு சொல்லி. கிமுமாக்கி கொஞ்சம் வில்லத்தனமான நிஞ்சான்னு வச்சுக்கோங்களேன். எப்ப பாத்தாலும் கிமுமாக்கிக்கு அவ என்ன செய்யணும் அப்படிங்கறதுக்கான சரியான செயல் திட்டம் இருக்கும். ஆனா கெனிச்சிக்கு அந்த மாதிரி செயல் திட்டம் போட முடியாது. அங்க அவனுடைய வீட்ல தத்தெடுக்கப்பட்ட வாரிசா பிரதராக இருக்கக்கூடிய ஹட்டோரி அப்படிங்கற நிஞ்சா வந்து உதவி செஞ்சு டிராப் அவுட் ஆகுறது போல விஷயங்கள் அமையும். கார்ட்டூன் தொடரில் கெனிச்சி மற்றும் கிமுமாக்கி (Kemumaki) இடையேயான மோதல் என்பது வெறும் சண்டை அல்ல; அது "முறையான திட்டமிடலுக்கும் (Strategic Planning) இயல்பான முயற்சிக்கும்" இடையே உள்ள சுவாரஸ்யமான ஒப்பீடாகும். கிமுமாக்கி எப்போதும் எதைச் செய்ய வேண்டும், எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்பதில் ஒரு தெளிவான செயல் திட்டத்தோடு (Action Plan) இருப்பான். அவனுடைய சதித்திட்டங்கள் எல்லாமே முன் கூட்டியே திட்டமிடப்பட்டவை. ஆனால், அவனுடைய வில்லத்தனமான எண்ணத்தாலும், பேராசையாலும் அந்தத் திட்டங்கள் இறுதியில் தோல்வியில் முடிந்துவிடும். கெனிச்சியின் அந்தச் பலவீனத்தiையும், திட்டமிடல் இன்மையையும் நிவர்த்தி செய்யத்தான் அவனுடன் ஹட்டோரி இருக்கிறான். ஹட்டோரி அந்த வீட்டில் ஒரு குடும்ப உறுப்பினராக இருந்து, கெனிச்சி சிக்கலில் மாட்டும் போதெல்லாம் தனது நிஞ்சா வித்தைகளாலும் சரியான சமயத்தில் செய்யும் உதவிகளாலும் (Backup & Execution) கிமுமாக்கியின் திட்டங்களை முறியடித்துக் காப்பாற்றுவான். மனித ஆரோக்கியத்தை நாம் பொதுவாகப் பகுத்துப் பார்க்கும்போது, அது உடல் ரீதியான ஆரோக்கியம் (Physical Health) மற்றும் மன ரீதியான ஆரோக்கியம் (Mental Health) என்ற இரண்டு முக்கியப் பிரிவுகளாகத்தான் பிரிக்கப்படுகிறது. சமூக இணைப்புகள் (Social Health) அதன் ஒரு நீட்சியாக இருந்தாலும், நீங்கள் குறிப்பிட்டது போல அதைத் தற்போதைக்குத் தவிர்த்துவிட்டு, இந்த உடல் மற்றும் மன ஆரோக்கியம் ஆகிய இரண்டு அடிப்படைப் பரிமாணங்களை மட்டும் மையமாகக் கொண்டு சிந்திப்பது மிகவும் தெளிவான பார்வையைத் தரும். 'நிஞ்சா ஹட்டோரி' தொடரில் கிமோமாக்கியின் கதாபாத்திரம் குழந்தைகள் ரசிக்கும் அளவிற்குக் குறைவான வில்லனாகத் தெரிந்தாலும், அவனிடம் உள்ள விடாமுயற்சி மற்றும் மன உறுதி (Resilience & Mental Toughness) எந்தவொரு பெரிய சாதனையாளருக்கும் இருக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான பண்பாகும். நிஜ வாழ்க்கையில் பெரும்பாலானோர் ஒன்று அல்லது இரண்டு தோல்விகளிலேயே சோர்வடைந்து தங்கள் இலக்கைக் கைவிட்டுவிடுவார்கள். ஆனால், கிமோமாக்கியின் அந்த 'சற்றும் தளராத மன உறுதி' (Never-give-up attitude) அவனுடைய மனநலத்தை (Mental Health/Stamina) எத்தகைய அழுத்தத்திலும் தாக்குப் பிடிக்கும் வகையில் வைத்திருப்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஒரு கதை சுவாரசியமாக இருக்க வேண்டுமென்றால், அங்கே கதாநாயகனை விட வில்லனின் விடாமுயற்சி வலுவானதாக இருக்க வேண்டும். ஹட்டோரியின் பலத்திற்கு நிகராக கிமோமாக்கியின் அந்தத் தொடர் முயற்சிகள்தான் அந்தத் தொடரைக் கடைசி வரை சுவாரசியமாக நகர்த்திச் செல்கிறது. அவன் செய்யும் செயல்கள் தவறானதாக (Negative) இருக்கலாம்; ஆனால், எந்த நிலையிலும் "மனம் தளராமல் மீண்டும் முயலும் அவனுடைய அந்த மன உறுதி" நிஜ வாழ்க்கையில் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு முக்கியமான பாடம்தான்! முதன்மை நகர்வே யுமிகோ (Yumeko) என்ற அந்த ஒரே தோழியை இம்ப்ரஸ் செய்யதான் இருக்கும். கெனிச்சியும் கிமோமாக்கியும் அவளுடைய கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காகச் செய்யும் குறும்புத்தனமான போட்டிகள்தான் கதையின் சுவாரசியமான மையப்புள்ளி.  மனநலம் (Mental health) என்று சொல்லக்கூடிய மனரீதியான அமைப்புதான் எப்போதுமே நாம் ஒரு செயலைச் சிறப்பாகச் செய்வதற்கு உதவியாக இருக்கும். மனரீதியான அமைப்பு சரியாக இல்லை என்றால், நம்மால் அந்தச் செயலைச் சிறப்பாகச் செய்ய முடியாது. நாம் ஏதோ ஒரு விஷயம் குறைகிறது என்று பார்த்துக்கொண்டேதான் இருப்போம். அதுதான் வாழ்க்கையின் சிக்கலான, அவ்வளவு எளிதில் கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு சிறு தவறாக இருக்கும்.

 

While watching various programs on television, I happened to come across a show called Ninja Hattori. In it, there are two protagonists named Kenichi and Kemumaki. Let’s say Kemumaki is a slightly villainous ninja. Whenever you look at him, Kemumaki always has a proper strategic action plan for what he needs to do. However, Kenichi is unable to formulate such action plans. In his situation, Hattori a ninja who lives in his home like an adopted family brother comes to his aid, causing Kemumaki's plans to drop out or fall apart.

The conflict between Kenichi and Kemumaki in this cartoon series is not just a simple rivalry; it is a fascinating comparison between "Strategic Planning" and "Natural Effort." Kemumaki always maintains a clear action plan regarding what needs to be done and how to execute it. All of his schemes are meticulously planned in advance. However, due to his villainous intentions and greed, those plans ultimately end in failure. Hattori is there with Kenichi precisely to compensate for Kenichi's weakness and lack of planning. Living as a family member in that household, whenever Kenichi gets into trouble, Hattori uses his ninja skills and timely support (Backup & Execution) to thwart Kemumaki's plans and save him.

When we generally analyze human health, it is primarily divided into two key dimensions: Physical Health and Mental Health. Although social connections (Social Health) are an extension of this, ignoring it for now as you specified and focusing solely on these two core dimensions of physical and mental health provides a much clearer perspective.

Even though Kemumaki's character in Ninja Hattori appears as a minor villain tailored for children to enjoy, the persistence and mental toughness (Resilience) he possesses are essential traits that any great achiever must have. In real life, most people get discouraged after one or two failures and give up on their goals. However, Kemumaki's "never-give-up attitude" demonstrates his mental stamina, which keeps his mental health resilient under any pressure. For a story to remain engaging, the villain's perseverance often needs to be as strong as or stronger than the hero's. Kemumaki's continuous efforts, matching Hattori's strength, are what drive the show forward dynamically until the very end. While his actions may be driven by negative motives, his "unshakable resolve to try again regardless of the outcome" is a crucial lesson we can extract for real life.

The primary driver of the narrative revolves around impressing a shared friend named Yumeko. The playful competitions between Kenichi and Kemumaki to capture her attention form the engaging core of the story. It is always our mental structure what we call Mental Health that enables us to perform any task effectively. If our mental framework is not aligned properly, we simply cannot execute that action well. We will constantly feel as though something is lacking or missing. That very feeling often turns out to be life's complex, subtle, and barely visible underlying flaw.

 

LIFE IN THE BLOG POSTS #0030

 

 

 

      திடீரென்று ஒரு ஊக்கம் வந்தவுடனே, நாம்தான் உலகிலேயே மிகச் சிறந்தவர் என்று உணர்கிறோம். "இந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு நாம் பார்க்கக்கூடிய பார்வையே வேறாக மாறப்போகிறது" என்று நினைத்துக் கொண்டே அடுத்த நாள் புலர்கிறது. ஆனால், அடுத்த நாளில் எந்தவித மாற்றமும் இல்லை என்று தோன்றும் போது, "சரி, நேற்றைய நாளைப் போல இன்றைய நாளும் முடியப்போகிறது" என்று விட்டுவிடுகிறோம். ஆனால், அடிப்படையில் இன்றைய நாளில் நாம் வீணடிக்கும் நேரமே, நாளைய நாளில் 'நேற்றைய நாள்' ஆக மாறி நம்முடைய கடந்த காலத்தை உருவாக்குகிறது என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். நிறைய நேரங்களில், எல்லோருக்குமான ஊக்கம் (motivation) எல்லோருக்குமானது என்று கூறிவிட முடியாது. உதாரணத்திற்கு, ஒரு தொழில் அதிபரின் வாழ்க்கை என்பது வேறாக இருக்கும்; ஒரு மீனவரின் வாழ்க்கை என்பது வேறாக இருக்கும்; ஒரு பள்ளி ஆசிரியரின் வாழ்க்கை என்பது வேறாக இருக்கும். தொழில் முறையில் கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஊக்கம் என்பது அவருடைய வேகத்திற்கு இணையானதாக இருக்க வேண்டும். மீனவரின் ஊக்கம் வேறாக இருக்கும்; ஆசிரியரின் ஊக்கம் வேறாக இருக்கும். மனிதர்களின் ஆளுமை (personality) என்பது தனித்துவமானது, தனித்தன்மையானது. நாம் ஓர் இயந்திரத்தைப் பற்றிப் படித்து, அந்த இயந்திரத்தின் வரைபடத்தைக் (blueprint) கொண்டே தயாரிக்கப்பட்ட 1,000 இயந்திரங்களைப் பழுதுபார்க்கலாம். ஆனால், வெவ்வேறு வகையான இயந்திரங்களைப் பழுதுபார்க்க வேண்டும் என்று நினைப்பதைப் போன்றதுதான், பலருடைய மனதை ஒட்டுமொத்தமாக நம்மால் சரிசெய்துவிட முடியும் என்று நினைப்பதும். உதாரணத்திற்கு, ஒரு நகைச்சுவையான விஷயத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாமே! ஒரு சிலருக்கு நீங்கள் பணம் கொடுத்தால், அந்தப் பணத்தை அடுத்த நாளே திருப்பிக் கொடுத்துவிடுவார்கள். வேறு சிலருக்குப் பணம் கொடுத்தால், அது உங்களுக்கு இந்த ஜென்மத்தில் திருப்பிக் கிடைக்காது என்ற வகையில் காரியங்களைச் செய்துவிடுவார்கள். இதுவே மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் இயல்பான ஒன்றாகும். இந்த விஷயத்தில் என்னைக் கேட்டால், கற்பனையிலிருந்து பிரித்து உருவாக்கப்பட்ட உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ளுதல் போன்ற விஷயங்களில் கவனம் செலுத்துவது நல்லது. ஏனென்றால், கற்பனைகள் ரொம்பவுமே மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கக்கூடியவை; ஆனால், அதற்காக உண்மையை நாம் புறக்கணிக்கக் கூடாது. இதற்குத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், எல்லோருமே 'டோன்ட் லுக் அப்' (Don't Look Up) என்று ஒரு படத்தைப் பார்த்திருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். நேரம் இருந்தால் கண்டிப்பாகப் பாருங்கள்; அது வரலாற்றில் ரொம்ப முக்கியமான படம்.

Suddenly, as soon as a surge of motivation hits us, we feel as if we are the greatest in the world. Believing that "after this moment, the very perspective with which we view things is going to change," the next day dawns. But when it feels like nothing has changed the next day, we give up, thinking, "Alright, today is also going to end just like yesterday." However, fundamentally, we forget that the time we waste today turns into 'yesterday' tomorrow and forms our past. In many instances, general motivation meant for everyone cannot truly apply to everyone. For example, a business tycoon's life is different; a fisherman's life is different; a schoolteacher's life is different. The motivation one learns professionally must match their own pace. A fisherman's motivation will be different; a teacher's motivation will be different. Human personality is unique and distinct. We can study a single machine and use its blueprint to repair 1,000 identical machines made from it. However, thinking that we can fix everyone's mind collectively is like expecting to repair completely different types of machines using the same approach. To take a humorous example if you lend money to some people, they will return it the very next day. But if you lend money to certain others, they will act in such a way that you won't get it back in this lifetime! This is simply a natural part of human life. If you ask me about this, it is better to focus on discerning the truth separated from imagination. Because imaginations bring immense happiness; however, that does not mean we should ignore the truth. To put it clearly, I think everyone might have watched the movie 'Don't Look Up'. If you have time, definitely watch it; it is a very important film in history.

LIFE IN THE BLOG POSTS #0029

 

 

 

 

     ஓரு மனிதன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் படித்துத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய ஒரு வலைப்பூரையோ (Blog), பல ஆயிரம் புத்தகங்களையோ ஏஐ வெறும் சில நொடிகளிலேயே முழுமையாகப் படித்து, தகவல்களைப் பகுப்பாய்வு செய்துவிடுகிறது. அந்த வலைப்பூவை எழுதிய படைப்பாளருக்கே நினைவில்லாத அல்லது தெரியாத பல நுட்பமான தகவல்களையும் (Patterns & Data), அனைத்து தரவுகளையும் ஒப்பிட்டு ஏஐ உடனடியாக எடுத்துரைக்கிறது. ஏஐ-யிடம் உலகின் அனைத்துத் தகவல்களும் இருக்கலாம். ஆனால், அந்தத் தகவல்களை எந்த இடத்தில், எப்படி, எந்த எமோஷனல் மற்றும் தார்மீகச் சூழலில் (Context & Ethics) பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற ஞானமும், படைப்பாற்றலும் (Creativity) மனிதர்களிடமே உள்ளது நாம் கூறிச் சமாளித்துக்கொள்ளலாம். ஆனால், செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) எப்போதோ அனைத்தையும் தாண்டிவிட்டது என்றுதான் கூற வேண்டியிருக்கும்.  ஹாரி பாட்டர் போன்ற விஷயங்களை ஒருவர் தெரிந்துகொள்ள எட்டுத் திரைப்படங்களைப் பார்க்க வேண்டும் அல்லது புத்தகங்களைப் படிக்க வேண்டும் என்பதில்லாமல், செயற்கை நுண்ணறிவு நினைத்தால் ஒரு நொடியில் தெரிந்துகொள்ள முடியும். மேலும், ஹாரி பாட்டருக்கு அந்தத் திருப்பங்களை (plot twists) எழுதி, அடுத்தடுத்த ஹாரி பாட்டர் புத்தகங்களை அதுவே வெளியிடக்கூடிய ஆச்சரியமான அளவுக்குச் செயற்கை நுண்ணறிவு நிச்சயமாக வளர்ந்திருக்கிறது. அதாவது, அனிமே ரசிகர்களுக்கு 'ஒன் பீஸ்' (One Piece) என்ற அனிமே பற்றித் தெரியும். அது கிட்டத்தட்ட 1,000 அத்தியாயங்களுக்கும் (episodes) மேலாகச் சென்றுகொண்டிருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். எத்தனை அத்தியாயங்கள் என்று தெரிந்தால் கருத்துப் பகுதியில் (comments) கூறுங்கள். ஆனால், இப்போது 'ஒன் பீஸ்' கதையில் ஏராளமான கடற்கொள்ளையர்கள் 'ஒன் பீஸ்' எனப்படும் மிகப்பெரிய செல்வ வளம் நிறைந்த புதையலைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அது கிடைக்கும்போது கதையின் முடிவு அமையும் என்று அதன் ஆசிரியர் கூறியிருக்கிறார். ஆனால், இதையே செயற்கை நுண்ணறிவிடம் (AI) எடுத்துக்கொண்டால், அது ஒரே நொடியில் அதைப் படித்து முடித்துவிடும். அதற்கு இணையான இன்னோர் புனைகதையையும் (fiction) அதுவே எழுதிவிட முடியும். இது நம்முடைய படைப்பாற்றலைக் (creativity) குறைக்கிறது என்று கருதிவிட முடியாது. எப்படி எழுத்துப்பூர்வமான கணிதமே இருந்த காலகட்டத்தில், 'கணிப்பான்' (calculator) என்ற ஒன்று வந்து முழுமையாக அனைத்தையும் மாற்றியதோ, எப்படி அனலாக் (analog) முறையில் மட்டுமே தகவல்களைச் சேகரிக்க முடியும் என்றிருந்தபோது டிஜிட்டல் (digital) தகவல் சேமிப்பு முழுமையாக மாற்றியதோ, அந்த வகையில் இது உலகளவில் நடக்கக்கூடிய ஒரு பெரிய மாற்றம். இந்த வேகத்திற்கு ஈடுகொடுப்பதுதான் நல்லதே தவிர, ஒரு பார்சலை இருசக்கர வாகனத்தில் சென்று அனுப்புவதற்குப் பதிலாகத் தொடர்வண்டியில் (train) அனுப்புவதற்குச் சமமாக வேகம் அதிகரிக்கிறது என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டுமே தவிர, இதில் வேறு எந்தப் புதுமையையும் நாம் எதிர்பார்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

AI completely reads and analyzes information in just a few seconds from a blog or thousands of books that a human being would take a lifetime to read and understand. It compares all data and instantly highlights many subtle patterns and information that even the creator who wrote that blog might not remember or know. We can try to console ourselves by saying that while AI may possess all the information in the world, the wisdom to know in what context, how, and under what emotional and ethical circumstances to use that information, as well as creativity, remains solely with humans. However, one would have to say that Artificial Intelligence (AI) has long bypassed all of that. Instead of a person having to watch eight movies or read the books to understand something like Harry Potter, Artificial Intelligence, if it intends to, can know it in a single second. Furthermore, AI has certainly grown to a surprising extent where it can write those plot twists for Harry Potter and publish the subsequent Harry Potter books on its own. For instance, anime fans are familiar with the anime called One Piece. I believe it has been running for nearly over 1,000 episodes. If you know the exact number of episodes, do let me know in the comments section. In the story of One Piece, numerous pirates are currently searching for a massive treasure trove known as the "One Piece." Its author has stated that the end of the story will arrive when it is found. However, if you take this to Artificial Intelligence (AI), it will finish reading it in a single second. It can even write another equivalent work of fiction by itself. We cannot consider this as something that diminishes our creativity. Just as the arrival of the 'calculator' completely transformed everything during an era when mathematics was done entirely in written form, and just as digital data storage completely revolutionized the time when information could only be collected through analog methods, this is a massive transformation happening on a global scale in the same manner. It is best to adapt and keep pace with this speed; we must understand that the speed is increasing in a way that is equivalent to sending a parcel by train instead of delivering it on a two-wheeler, and there is no need for us to expect any other novelty in this.