STORY TALKS - மாயாஜால கற்கள் கற்றுக்கொடுத்த கதை !

ஒரு காலத்தில், அடர்ந்த காடுகளும் உயர்ந்த மலைகளும் சூழ்ந்த அமைதியான பள்ளத்தாக்கில், அனைவராலும் மதிக்கப்படும் ஒரு சந்நியாசி தூரத்தில் உள்ள கோவிலுக்குச் செல்ல பாலைவனத்தை கடக்க முடிவு செய்தார், அவருடன் பல இளம் சீடர்கள் இருந்தனர், அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் ஆசானிடமிருந்து ஞானம் பெற ஆவலுடன் இருந்தனர், பயணம் தொடங்குவதற்கு முன் சந்நியாசி ஒரு விசித்திரமான உத்தரவை வழங்கினார்: “இந்தப் பயணத்தில், ஒவ்வொருவரும் பாதையோரத்தில் ஒரு கல்லை எடுத்து அதை உங்களுடன் சுமக்க வேண்டும், இப்போது ஏன் என்று கேட்க வேண்டாம், இரவு வந்ததும் அதற்கான காரணத்தை நீங்கள் புரிந்து கொள்வீர்கள்.” சீடர்கள் குழப்பத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர், சிலர் இது கீழ்ப்படிதல் சோதனை என்று நினைத்தனர், சிலர் இது ஒரு மந்திரச் சடங்கு என்று நம்பினர், ஆனால் அனைவரும் அமைதியாகக் கட்டளையை ஏற்றனர்.

அந்த உத்தரவை ஏற்றுக்கொண்ட சீடர்கள் தங்கள் தனிப்பட்ட இயல்புகளுக்கு ஏற்ப கற்களைத் தேர்ந்தெடுத்தனர், ஒருவன் சோம்பேறித்தனமாகவும் தன் புத்திசாலித்தனத்தை பெருமைப்படுத்திக் கொண்டும், மிகச் சிறிய கல்லை எடுத்துக் கொண்டான், “எதற்காக நான் சுமையடைய வேண்டும், ஆசான் கல்லை சுமக்கச் சொன்னால், சிறிய கல்லை எடுத்தால் போதும், பாடம் ஒன்றே இருக்கும்” என்று எண்ணினான், மற்றொருவன் எச்சரிக்கையுடன் நடுத்தர அளவிலான கல்லை எடுத்துக் கொண்டான், “நான் கட்டளையை மீறக்கூடாது, ஆனால் அதிக சுமையையும் சுமக்க வேண்டாம்” என்று நினைத்தான், மூன்றாவது சீடன் வலிமையுடன், முழு அர்ப்பணிப்புடன், மிகப் பெரிய கல்லை தோளில் தூக்கிக் கொண்டான், வியர்வை வழிந்தாலும், “ஆசான் கேட்டால் அதற்குப் பொருள் இருக்கும், நான் முழு முயற்சியையும் காட்ட வேண்டும்” என்று உறுதியானான், மற்றவர்கள் தங்கள் இயல்புகளுக்கு ஏற்ப பல அளவிலான கற்களை எடுத்தனர், சிலர் பேராசையுடன், சிலர் பயத்துடன், சிலர் அக்கறையின்றி.

பயணம் தொடங்கியது, சூரியன் கடுமையாக எரிந்தது, சீடர்கள் தங்கள் சுமைகளை சுமந்து பாலைவனத்தில் நடந்தனர், சிறிய கல்லை எடுத்தவன் மற்றவர்களை பார்த்து சிரித்தான்: “நீங்கள் எல்லோரும் எவ்வளவு முட்டாள்கள், இவ்வளவு பெரிய கற்களை சுமக்கிறீர்கள், நான் இலகுவாக நடக்கிறேன், நீங்கள் வாடுகிறீர்கள்” என்று கிண்டலிட்டான், நடுத்தர கல்லை எடுத்தவன் அமைதியாக இருந்தான், பெருமையோ வெட்கமோ இல்லாமல், பெரிய கல்லை எடுத்தவன் தடுமாறினாலும், அவன் கண்களில் உறுதியும் அர்ப்பணிப்பும் தெரிந்தது, சந்நியாசி முன் நடந்தார், கையில் தடியுடன், எதுவும் பேசாமல், பாலைவனத்தின் மணற்பரப்புகளையும் முள்ளான பாதைகளையும் கடக்கும்போது, சீடர்கள் பசியும் தாகமும் அடைந்தனர், “ஏன் ஆசான் உணவை எடுத்துச் செல்ல அனுமதிக்கவில்லை, கல்லை மட்டும் சுமக்கச் சொன்னார்” என்று மனதில் சந்தேகம் எழுந்தது, சிலர் அவரது ஞானத்தை சந்தேகித்தனர், ஆனால் யாரும் வெளிப்படையாகக் கேட்கவில்லை.

இறுதியாக இரவு வந்தது, அனைவரும் சிறிய தீக்கருவியின் அருகே கூடினர், சந்நியாசி தடியை உயர்த்தி, “இப்போது நீங்கள் சுமந்த கற்களை என் முன் வையுங்கள்” என்றார், சீடர்கள் கட்டளையை ஏற்றனர், ஆச்சரியமாக, அந்தக் கற்கள் ஒளிரத் தொடங்கின, ஒன்றின் பின் ஒன்றாக அவை உணவாக மாறின, சிறிய கல்லை எடுத்தவன் ஒரு சிறிய ரொட்டித் துண்டைப் பெற்றான், அது ஒரே ஒரு கடிக்கு மட்டுமே போதியது, நடுத்தர கல்லை எடுத்தவன் ஒரு சாதாரண உணவைப் பெற்றான், அரிசி மற்றும் காய்கறிகளுடன், பெரிய கல்லை எடுத்தவன் ஒரு பெரிய விருந்தைப் பெற்றான், பழங்கள், ரொட்டி, பால், பசியைத் தீர்க்கவும் மற்றவர்களுடன் பகிரவும் போதுமான அளவு.

அந்த அதிசயத்தைப் பார்த்து சீடர்கள் வியப்புடன் மூச்சு விட்டனர், சிறிய கல்லை எடுத்தவன் தனது சிறிய ரொட்டியைப் பார்த்து வருத்தமடைந்தான், நடுத்தர கல்லை எடுத்தவன் திருப்தியுடன் இருந்தான், பெரிய கல்லை எடுத்தவன் மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தான், பசி தீர்ந்தது, முயற்சி பலித்தது, சந்நியாசி பின்னர் பேசினார்: “நீங்கள் இன்று சுமந்த கல், இன்று இரவு உங்கள் உணவாக மாறியது, முயற்சி பலனைத் தரும், சோம்பேறித்தனம் சிறிய பலனை மட்டுமே தரும், வாழ்க்கையும் இதே போல, நீங்கள் சுமக்கும் பொறுப்புகள், நீங்கள் தாங்கும் கஷ்டங்கள், அவை நாளை உங்களுக்கு கிடைக்கும் பலனை நிர்ணயிக்கும், நினைவில் கொள்ளுங்கள்—இன்று நீங்கள் சுமக்கும் சுமை, நாளை உங்களுக்கு வலிமையாகவும் உணவாகவும் மாறும்.”

சீடர்கள் அமைதியாகக் கேட்டனர், அவர்களின் மனங்களில் புரிதல் மலர்ந்தது, சோம்பேறி வெட்கப்பட்டான், நடுத்தரமானவன் திருப்தியடைந்தான், வலிமையானவன் மகிழ்ச்சியடைந்தான், ஒவ்வொருவரும் சந்நியாசியின் விசித்திரமான கட்டளை கற்களைப் பற்றியது அல்ல, தேர்வுகள், முயற்சி, விதி ஆகியவற்றைப் பற்றியது என்பதை உணர்ந்தனர், அந்த நாளிலிருந்து சீடர்கள் அந்தப் பாடத்தை மறக்கவில்லை, சோம்பேறி உழைப்பாளியாக மாறினான், நடுத்தரமானவன் அதிக முயற்சியுடன் வாழ்ந்தான், வலிமையானவன் பின்னர் ஞானமிக்க தலைவராக வளர்ந்தான், அந்தக் கதை கிராமம் முழுவதும் பரவியது, மூத்தவர்கள் குழந்தைகளிடம் சொல்லும் பழமொழியாக மாறியது: “உங்கள் கல்லை தைரியத்துடன் சுமக்குங்கள், அது இரவில் உங்கள் உணவாக மாறும்.”

STORY TALKS - நம்முடைய வாழ்க்கை கொடுக்கும் பாதைகள் !

 

ஒரு சிறிய கிராமத்தில், ஒரு மீனவர் தினமும் கடலுக்குச் சென்று மீன் பிடிப்பான். அவன் எப்போதும் கடலை “என் வாழ்வாதாரம்” என்று மதித்தான். ஆனால் ஒருநாள், கடல் அவனை சோதிக்க முடிவு செய்தது. முதல் நாள், கடல் அவனுக்கு மிகுந்த மீன்களை அளித்தது. அவன் பேராசையால் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக் கொண்டு, சந்தையில் விற்றான். ஆனால் அடுத்த நாள், கடல் வெறுமையாக இருந்தது இரண்டாவது நாள், கடல் புயலாகி, அவனை சோதித்தது. அவன் பயந்து ஓடினான். மூன்றாவது நாள், கடல் அமைதியாக இருந்தது. மீனவர் சிந்தித்து, “நான் பேராசையால் எல்லாவற்றையும் எடுத்தேன்; பயத்தால் ஓடினேன். ஆனால் உண்மையான மதிப்பு, கடலை சமநிலையுடன் நடத்துவதில் தான்” என்று உணர்ந்தான். அவன் அந்த நாளிலிருந்து, தேவையான அளவு மட்டுமே மீன் பிடித்து, கடலை மதித்தான். சில காலத்தில், அவன் வாழ்க்கை வளமாகியது. நெறி: இயற்கையை மதித்து, சமநிலையுடன் வாழ்வதே நிலையான செல்வம். பேராசையும் பயமும் அழிவைத் தரும்; மதிப்பும் சமநிலையும் வளத்தைத் தரும். இந்த கதையை குரு சொன்னாலும் யாத்திரிகனுக்கு போதுமான யோசன கிடைக்கவில்லை ! இப்படி தெளிவு கிடைக்கபேறாத ஒரு யாத்திரிகன், “உண்மையான ஞானம் எங்கே இருக்கிறது?” என்று தேடிக் கொண்டிருந்தான். அவன் மூன்று மலைகளை ஏற வேண்டும் என்று ஒரு முனிவர் கூறினார். முதல் மலை தங்கம் நிறைந்தது. யாத்திரிகன் ஏறும்போது, பலர் தங்கத்தை சேகரித்து, சண்டையிட்டு, விழுந்து கொண்டிருந்தனர். அவன் உணர்ந்தான்: பேராசை மனிதனை அழிக்கிறது. இரண்டாவது மலை இருண்டது. அங்கு புயல், மிருகங்கள், பயம் நிறைந்திருந்தது. யாத்திரிகன் தைரியமாக நடந்தான். அவன் உணர்ந்தான்: பயத்தை வென்றால் தான் முன்னேற்றம். மூன்றாவது மலை எளிமையாக இருந்தது. அங்கு சிறிய குடில்கள், விவசாயிகள், சிரிப்பு, அமைதி இருந்தது. யாத்திரிகன் உணர்ந்தான்: உண்மையான ஞானம் எளிமையிலும் திருப்தியிலும் தான். அவன் மூன்று மலைகளையும் கடந்து, முனிவரிடம் திரும்பினான். முனிவர் சிரித்துக் கொண்டு, “நீ உண்மையை கண்டுபிடித்தாய். பேராசையை வென்று, பயத்தை எதிர்கொண்டு, எளிமையில் வாழ்ந்தால் தான் வாழ்க்கை முழுமை பெறும்” என்றார். நெறி: வாழ்க்கையின் உண்மையான உயரம், செல்வம் அல்ல; தைரியம், எளிமை, திருப்தி தான் ஒரு பழமையான இராச்சியத்தில், ஒரு கருமாந்திரவாதி வாழ்ந்து வந்தான். அவன் எப்போதும் “எனக்கு உலகின் மிகப் பெரிய சக்தி வேண்டும்” என்று ஆசைப்பட்டான். அவன் மூன்று மந்திரங்களை கற்றுக்கொண்டான். முதல் மந்திரம்: அழிவு அவன் அதை பயன்படுத்தியபோது, நகரங்கள் சிதைந்தன. மக்கள் அவனை வெறுத்தனர். இரண்டாவது மந்திரம்: பேராசை அவன் அதை பயன்படுத்தியபோது, தங்கம், வைரம் கிடைத்தது. ஆனால் அவன் தனிமையில் விழுந்தான். மூன்றாவது மந்திரம்: அன்பு அவன் அதை பயன்படுத்தியபோது, மக்கள் அவனை மதித்தனர், நம்பினர். அவன் உணர்ந்தான்: “அழிவும் பேராசையும் தற்காலிகம்; அன்பும் நம்பிக்கையும் தான் நிலையான சக்தி.” அவன் அந்த நாளிலிருந்து, தனது மந்திரத்தை மக்களின் நலனுக்காக பயன்படுத்தினான். இராச்சியம் வளமாகியது. நெறி: உண்மையான சக்தி அழிவிலும் பேராசையிலும் இல்லை; அன்பிலும் நம்பிக்கையிலும் தான்.

STORY TALKS - நமது சுதந்திரமும் அமைக்கும் எதிர்காலமும் !

ஒரு காட்டில் ஒரு பறவை வாழ்ந்து வந்தது. ஒருநாள், இரண்டு மனிதர்கள் அதை பிடித்து, தங்கள் வீட்டிற்கு கொண்டு சென்றனர். முதல் மனிதன், அந்தப் பறவைக்கு தங்கக் கூண்டு செய்தான். அது அழகாக இருந்தாலும், பறவைக்கு சுதந்திரம் இல்லை. இரண்டாவது மனிதன், சாதாரண மரக் கூண்டு செய்தான்; ஆனால் அவன் தினமும் பறவையை வெளியே விடுவான், பறவை சுதந்திரமாக பறந்து, மீண்டும் திரும்பி வந்தது. சில நாட்களில், தங்கக் கூண்டில் இருந்த பறவை சோகமாகி, பாடுவதை நிறுத்தியது. ஆனால் மரக் கூண்டில் இருந்த பறவை மகிழ்ச்சியுடன் பாடியது. மக்கள் அதிர்ச்சியடைந்து, “எப்படி தங்கக் கூண்டில் இருந்த பறவை சோகமாக, மரக் கூண்டில் இருந்த பறவை மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது?” என்று கேட்டனர். அப்போது அந்த இரண்டாவது மனிதன் சொன்னான்: “அழகு, செல்வம், தங்கம் எல்லாம் சுதந்திரத்தை விட பெரியது அல்ல. பறவைக்கு சுதந்திரம் தான் உண்மையான மகிழ்ச்சி.”நெறி: வாழ்க்கையில் சுதந்திரம் தான் மிகப் பெரிய செல்வம். வெளிப்படையான அழகு, செல்வம் எல்லாம் தற்காலிகம்; சுதந்திரம், மகிழ்ச்சி தான் நிலையானது.

ஒரு நகரத்தில், ஒரு புகழ்பெற்ற ஜோதிடர் வாழ்ந்து வந்தார். மக்கள் அவரிடம் எதிர்காலம் பற்றி கேட்பார்கள். ஒருநாள், ஒரு இளைஞன் வந்து, “என் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்?” என்று கேட்டான். ஜோதிடர் அவனுக்கு ஒரு கண்ணாடி கொடுத்து, “இதில் உன் எதிர்காலம் தெரியும்” என்றார். இளைஞன் கண்ணாடியில் பார்த்தான். முதலில், அவன் தங்கம், வைரம், செல்வம் நிறைந்த வாழ்க்கையைப் பார்த்தான். அவன் மகிழ்ச்சியடைந்தான். ஆனால் சில நொடிகளில், கண்ணாடி மாறி, அவன் தனிமையில், சோகத்தில் வாழும் காட்சியை காட்டியது. அவன் பயந்தான் அவன் ஜோதிடரிடம் கேட்டான்: “எது உண்மையான எதிர்காலம்?” ஜோதிடர் சிரித்துக் கொண்டு, “இரண்டும் உன் கையில் தான். பேராசையால் வாழ்ந்தால், தனிமை வரும். உழைப்பும் நம்பிக்கையும் இருந்தால், செல்வமும் மகிழ்ச்சியும் வரும். கண்ணாடி உனக்கு இரண்டு வழிகளையும் காட்டியது. தேர்வு உன்னுடையது” என்றார்.நெறி: எதிர்காலம் முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்படவில்லை. நம் தேர்வுகளே நம் வாழ்க்கையை உருவாக்குகின்றன.

STORY TALKS - நமது பிரச்சனைகளை தூரமாக வைத்து பார்க்க வேண்டும் !

 

ஒரு இளம் ஓவியர் ஆற்றங்கரையில் அமர்ந்து, தனது கன்வாஸை முழங்காலில் வைத்து, ஆற்றின் ஒளிரும் அழகை வரைய முயன்றார். அவர் மிக அருகில் அமர்ந்ததால், நீர்த்துளிகள் தூரிகையை நனைத்தன; சூரிய ஒளியின் பிரகாசம் கண்களை மங்கச் செய்தது. பல மணி நேரம் முயன்றும், ஓவியம் சரியாக அமையவில்லை. ஆற்றின் பெருமை அவரது பார்வைக்கு மறைந்துவிட்டது.

அப்போது, வழியாக வந்த ஒரு விருந்தினர் ஓவியர் அவரைக் கவனித்தார். இளைஞனின் போராட்டத்தை பார்த்து மெதுவாகச் சிரித்தார். “நீ மிகவும் அருகில் அமர்ந்திருக்கிறாய்,” என்றார். “ஆற்றை அதன் விளிம்பிலிருந்து வரைய முடியாது. கொஞ்சம் பின்வாங்கி அமர்ந்தால், அதன் முழு அழகையும் காண முடியும்.” இளம் ஓவியர் முதலில் தயங்கினார். 

ஆனால் விருந்தினரின் அமைதியான நம்பிக்கை அவரை மாற்றியது. அவர் சில அடிகள் பின்வாங்கி, உயர்ந்த இடத்தில் அமர்ந்தார். அப்போது ஆற்றின் வளைவுகள், பிரதிபலிப்புகள், பெருமை அனைத்தும் தெளிவாகக் காட்சியளித்தன.

புதிய பார்வையிலிருந்து, இளம் ஓவியரின் தூரிகை எளிதாக ஆடியது. அவர் நாள் முழுவதும் தவறவிட்ட அழகை இப்போது பிடித்தார். நன்றி சொல்ல அவர் திரும்பியபோது, விருந்தினர் ஓவியர் சிரித்தபடி சொன்னார்: “பார்வையே கலைக்கும், வாழ்க்கைக்கும் ஆன்மா. சில நேரங்களில் அழகை உணர, பின்வாங்க வேண்டும்.” அந்தப் பாடம் இளம் ஓவியரின் மனதில் என்றும் பதிந்தது.