GENERAL TALKS - நமது பணத்தின் தேவையும் வேலை வாய்ப்பு எதார்த்தமும் !

 

TAMIL :

இன்றைய நவீன வேலைவாய்ப்புச் சந்தை என்பது ஒரு பெரிய உணவகத்தைப் போன்றது. ஒரு ஹோட்டலில் விதவிதமான வாடிக்கையாளர்களின் விருப்பத்திற்கேற்ப பல வகையான உணவுகள் இருப்பது போல, நிறுவனங்களும் தங்களுக்குத் தேவையான பல்வேறு திறமைகளைக் எதிர்பார்க்கின்றன. ஆனால், வாடிக்கையாளர்கள் தங்களுக்குப் பிடித்த உணவைத் தேடி வெவ்வேறு ஹோட்டல்களுக்குச் செல்வது போல, இன்றைய முதலாளிகளோ ஒரே நபரிடம் பலவிதமான கலைகளையும் திறமைகளையும் எதிர்பார்க்கிறார்கள். செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) பெருமளவு வளர்ந்துவிட்ட இந்தக் காலத்திலும் கூட, பல நிறுவனங்கள் "ஐந்து முதல் பத்து ஆண்டுகள் அனுபவம் வேண்டும், பல பட்டப்படிப்புகள் முடிக்க வேண்டும்" என்று கடினமான நிபந்தனைகளை விதிக்கின்றன. தகுதியான திறமைசாலிகளைத் திறந்த தேர்வுகள் (Exams & Skill Tests) மூலம் தேர்ந்தெடுப்பதற்குப் பதிலாக, இது போன்ற கடுமையான கட்டுப்பாடுகளை விதிப்பது இளைஞர்களுக்கு மிகப்பெரிய தர்மசங்கடத்தையும் ஏமாற்றத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.

இந்தக் கடுமையான கெடுபிடிகளால், இளைஞர்களால் தங்களுக்குப் பிடித்தமான துறைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து சுதந்திரமாகச் செயல்பட முடியாமல் போகிறது. இன்றைய காலகட்டத்தில் பணத்தேவை காரணமாகக் கிடைக்கும் வேலையில் ஒட்டிக்கொள்ளும் சூழல் ஏற்பட்டாலும், வேலையின் உண்மையான நோக்கம் என்பது வெறும் சம்பளம் வாங்குவது மட்டுமல்ல; மாறாக, புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக் கொள்வது, அனுபவ அறிவை வளர்த்துக் கொள்வது, மற்றும் தனக்கென ஒரு தனித்துவமான அடையாளத்தையும் பாதுகாப்பையும் உருவாக்கிக் கொள்வதுதான். ஆனால், முதலாளிகளின் அதிநவீன எதிர்பார்ப்புகளும், மாறிவரும் கார்ப்பரேட் கலாச்சாரமும் இளைஞர்களின் இந்த லட்சியத்தையும் கற்றல் ஆர்வத்தையும் முழுமையாக நிறைவேற்ற விடாமல் தடுத்து, அவர்களை ஒரு மிகப்பெரிய மன உளைச்சலுக்கும் போட்டிக்கும் தள்ளுகின்றன என்பதே மறுக்க முடியாத யதார்த்தமாகும். இந்த விஷயத்தை யோசிக்க வேண்டும் மக்களே !! 

ENGLISH :

"Today, we must talk about employment. That is, every company individually has its own preferences. It's like this: even though customers coming to a hotel might individually wish for specific things, hotels still offer a wide variety of dishes. But just like how a customer might want to go to different hotels to eat different foods in different buildings, today's employers are always looking for a wide variety of people, and they hire those they deem necessary. Moreover, in this age of Artificial Intelligence, even if someone knows AI, companies demanding that they must also have completed countless degrees and possess five to ten years of experience in order to get hired is awkward and absurd. What companies should do is try hiring those who pass through fair tests and evaluations. However, because private companies impose such excessive and strict conditions for jobs, youngsters often find themselves unable to choose the work they truly love. At the same time, because higher salaries are found in whatever jobs are available, youngsters are forced to switch jobs. But isn't the true purpose of a job for today's youth to learn a bit more, expand their practical experience, and develop their knowledge and learning curve to a point where they can build their own unique identity and security? However, one wonders if this core objective can ever be fulfilled amidst such a flawed corporate culture." "The modern job market is like a large restaurant. Just as a hotel offers many kinds of dishes to suit the varied preferences of its customers, companies also expect diverse skills suited to their needs. However, much like customers going to different hotels to enjoy different foods in different places, today's employers constantly look for a wide variety of people, demanding multiple skills from a single individual. Even in this era where Artificial Intelligence has grown exponentially, many companies still impose rigid requirements such as '5 to 10 years of experience' and multiple degrees. Instead of selecting qualified talents through open competitive exams and practical skill tests, imposing such stringent restrictions causes immense disappointment and awkward hurdles for the youth. Due to these severe constraints, young people are often unable to freely choose and pursue the fields they are truly passionate about. In today's context, even if financial necessity forces them to stick to whatever job they manage to secure, the true purpose of employment is not merely earning a paycheck; rather, it is about learning new things, expanding practical wisdom, and cultivating one's own unique identity and security.

LOCAL TALKS - இது கொஞ்சம் முக்கியமான அட்வைஸ் மக்களே !!

 

TAMIL :

அவசரத் தேவைக்காகப் பிளே ஸ்டோருக்கு வெளியே அல்லது முறையற்ற வழிகளில் டவுன்லோட் செய்யப்படும் சில லோன் ஆப்கள், நம்முடைய காண்டாக்ட்ஸ், போட்டோக்கள் மற்றும் தனிப்பட்ட பைல்களை அனுமதியின்றித் திருடிவிடுகின்றன. வாங்கிய கடனைவிட பலமடங்கு வட்டி கேட்டுவிட்டு, கட்டவில்லை என்றால் குடும்பத்தினருக்கும் நண்பர்களுக்கும் மிரட்டல் விடுப்பது, புகைப்படங்களை மார்பிங் செய்து அனுப்புவது போன்ற மனிதாபிமானமற்ற செயல்களில் ஈடுபடுகிறார்கள். இந்தத் டிஜிட்டல் வலைகளில் சிக்காமல் விழிப்புடன் இருப்பது காலத்தின் கட்டாயம். நடிகர் அரவிந்த்சாமி ஒரு பேட்டியில் சொன்னதைப்போல, எந்தவொரு வேலையையும் விட்டு வெளியேறும் முன்பு, அடுத்த ஆறு மாதத்துக்கான செலவுகளைச் சமாளிக்கத் தேவையான சேமிப்பு நம் கையில் இருக்க வேண்டும். அந்தப் பாதுகாப்பு அரண் இருந்தால்தான், அடுத்த வேலையை அவசரமின்றி, நம் திறமைக்கேற்றபடி நிதானமாகத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும். அவசரக் கடன்களின் பிடியில் சிக்கித் தவிப்பதைவிட, தற்காலிகச் சேமிப்பையும் நிதி ஒழுங்கையும் கடைப்பிடிப்பதே நம்மை எப்போதும் பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கும்அவசரக் கடனுக்காகப் பயன்படுத்தும் செயலிகள் மட்டுமல்ல, சாதாரண கேம்ஸ் அல்லது எடிட்டிங் ஆப்கள் கூட எதற்காக நம்முடைய Contacts, Photos, SMS, Storage போன்றவற்றுக்கு அனுமதி கேட்கின்றன என்று யோசிப்பதே இல்லை. அவசர காலத்தில் கண்மூடித்தனமாக 'Allow' கொடுப்பதுதான் நம்முடைய தனிப்பட்ட தரவுகள் திருடப்படுவதற்குக் காரணமாகிறது. பயன்பாட்டில் இல்லாத ஆப்களை உடனே அன்இன்ஸ்டால் (Uninstall) செய்வதுடன், செட்டிங்ஸில் சென்று அனுமதிகளைத் (Permissions) தொடர்ந்து சோதிப்பது அவசியம். ஒருவேளை யாராவது இதுபோன்று மிரட்டினாலோ அல்லது தரவுகளைத் தவறாகப் பயன்படுத்த முயன்றாலோ, பயந்து போய் பணம் கட்டிக்கொண்டே இருக்கக் கூடாது. இது சட்டவிரோதமானது. உடனடியாக இந்திய அரசின் அதிகாரப்பூர்வ சைபர் கிராமிடம் 1930 என்ற உதவி எண்கi அழைத்தோ அல்லது சைபர் க்ரைம் என்ற இணையதளத்திலோ புகார் அளிக்க வேண்டும்.இன்றைக்குக் கிரெடிட் கார்டுகள் மற்றும் 'இப்போது வாங்கு, பிறகு செலுத்து' (BNPL) ஆப்கள் எந்தவிதத் தகுதியும் இன்றி எளிதாகக் கிடைக்கின்றன. தேவையில்லாத ஆடம்பரப் பொருட்களுக்கு இந்த முறையைப் பயன்படுத்துவது மெல்ல மெல்ல நம்மை மாபெரும் கடன் வலையில் தள்ளிவிடும்.

ENGLISH : 

"Some loan apps downloaded from outside the Play Store or through unofficial channels for emergency needs steal our contacts, photos, and personal files without permission. After demanding interest many times higher than the loan amount, if it's not paid, they resort to inhumane acts like threatening family and friends, or morphing and sending photos. Staying vigilant against these digital traps is the need of the hour. As actor Arvind Swamy stated in an interview, before leaving any job, we must have savings in hand to cover our expenses for the next six months. Only with that safety shield can we choose our next job leisurely and according to our skills without panic. Rather than getting caught in the grip of emergency loans, maintaining temporary savings and financial discipline is what will always keep us safe. Not just apps used for emergency loans, but even ordinary games or editing apps ask for permission to access our Contacts, Photos, SMS, Storage, etc., without us ever questioning why. Giving 'Allow' blindly in a hurry is what causes our personal data to be stolen. It is essential to immediately uninstall unused apps and continuously check permissions in settings. If anyone threatens you like this or tries to misuse your data, you should never keep paying them out of fear. This is illegal. You must immediately call the Indian government's official cybercrime helpline at 1930 or file a complaint on the cybercrime website. Today, credit cards and 'Buy Now, Pay Later' (BNPL) apps are easily accessible without any eligibility criteria. Using this method for unnecessary luxury items will slowly drag us into a massive debt trap."

LOCAL TALKS - இந்த காலத்து ரேலேசியன்ஸிப் இன்ஜினியரிங் !!

 

TAMIL :

இப்போ இருக்கிற காலகட்டத்துல "நீ கவலைப்படாத நண்பா, நான் உன்னோடு இருக்கிறேன்"ங்கிற அந்தப் பழைய காலத்து சினிமா டயலாக் எல்லாம் அப்படியே மாறி, "நீ கவலைப்படு நண்பா, ஆனா நான் உன்னோடு இல்ல!"ங்கிற நவீன காமெடியான அசல் யதார்த்தத்துக்கு வந்துட்டோம்! இந்த உலகத்துல யாரையுமே யாராலும் முழுசா காப்பாத்த முடியாதுங்கிறதுதான் கசப்பான உண்மை. ஒவ்வொருத்தனோட சக்தியும் அவனவன் சொந்தக் கவலைகள், பொருளாதார அழுத்தங்கள், வேலைப் பளுன்னு ஏகப்பட்ட எல்லைகளுக்குள்ள சிக்கித் தத்தளிச்சுக்கிட்டு இருக்கு. அடுத்தவன் கடல்ல மூழ்கும்போது அவனைக் காப்பாத்தப் போறவன், ஃபர்ஸ்ட் தான் முழுகாம தப்பிக்கிற வழியைத்தான் பார்ப்பான். இந்தச் சூழல்ல வெளியில பார்க்கும்போது ரொம்பவும் ஒட்டினாப்ல, ஒட்டப் பிறவாப் பாசத்தோட சுத்துறவங்க கூட, உள்ளுக்குள்ள இருக்கிற குப்பை மாதிரி ஈகோவாவாலயும், தாழ்வு மனப்பான்மையாலயும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் பிரிஞ்சு போறாங்க. இந்த உலகத்துல நிலையான அன்புன்னா என்ன, உறவுகளை எப்படிச் சீராகக் கொண்டுபோறதுங்கிற 'ரிலேஷன்ஷிப் இன்ஜினியரிங்' யாருக்காவது கொஞ்சமாவது புரியுதான்னா அதுதான் மிகப்பெரிய கேள்விக்குறி! இன்றைய தலைமுறையோட மைண்ட்404 எரர் அடிச்ச மாதிரி இருக்கு; யாருமே யார்கிட்டேயும் எந்தப் பிடிப்பும் இல்லாம, தண்ணி மேல இருக்கிற தாமரையிலை போல எப்போதுமே விலகியே இருக்கத்தான் ஆசைப்படுறானுங்க. எந்தப் பொறுப்பும் வேணாம், எந்தத் தலைவலியும் வேணாம், எங்கள தனிச்சு விட்டுடுங்கன்னு ஓடுற ஓட்டத்தில் மனிதநேயத்தோட வேர்களே அறுபட்டுப் போயிட்டு இருக்கு. இதோட உச்சக்கட்டக் கொடுமை என்னன்னா, இந்த லூசுத்தனமான உலகத்துல யாராவது நம்பி கை நீட்டி ஒருத்தனுக்குப் பொருளாதார உதவி பண்ணிட்டா பாருங்க... அய்யய்யோ! அதுக்கு அப்புறம் நடக்குற கூத்து இருக்கே, வாங்கியதை திருப்பிக் கொடுக்கிறது கிடக்கட்டும், குறைந்தபட்சம் ஒரு 'தேங்க்ஸ்' சொல்லக்கூட யோசிச்சுட்டு முகம் கொடுத்துப் பேச மாட்டானுங்க. உதவி செஞ்சதுக்கு வட்டிக்குப் பதில் நன்றிகெட்டத்தனத்தையும், அலட்சியத்தையுமே பரிசாத் தர்றதாலதான், மனுஷங்க மேல இருக்கிற மிச்சசொச்ச நம்பிக்கையும் மொத்தமா செத்து மடிஞ்சு போகுது! எதுக்காகடா மனுஷங்க இப்படி மாறிப்போனாங்கன்னு யோசிச்சாலே தலை வெடிச்சுச் சிதறிடும் போல இருக்கு. இன்னைக்கு இருக்கிற சொந்தபந்தங்களும், நட்பு வட்டாரங்களும் எல்லாமே ஒரு 'கண்டிஷன்ஸ் அப்ளைட்' (Conditions Apply) பாலிசி மாதிரிதான் இயங்குது; நம்மகிட்ட காசு இருக்கிறவரை, இல்ல நம்மளால அவனுக்கு ஏதாவது ஒரு லாபம் இருக்கிறவரை மட்டும்தான் அவன் நம்ம கூட இருப்பான். ஒரு துளி சுயநலம் இல்லாம தூய்மையான அன்பைக் கொடுக்குறதுக்கு இந்த உலகத்துல எவனுமே இல்ல, எல்லாரும் சுயநலத்தின் உச்சகட்டத்துல ஏதோ வியாபாரம் பண்ணிட்டுத் திரியுறானுங்க. இந்த மாதிரியான ஒரு பொய் உலகத்துல, நன்றியுணர்ச்சியே இல்லாம ஏமாத்துற சமுதாயத்தின் நடுவுல மாட்டிக்கிட்டு முழிக்கிறதுக்குள்ள நாக்க தள்ளிப் போவுது. மொத்தத்துல, யாருமே யாருக்கும் சொந்தமில்லை, எல்லாரும் அவரவர் சுயநலத்துக்காக மட்டும் வாழ்கிற இந்தச் கேடுகெட்ட சிஸ்டத்துல வாழ வேண்டியதுதான் நாம செஞ்ச ஆகப்பெரிய பாவம்!

ENGLISH :

In this day and age, that classic old cinema dialogue, "Don't worry my friend, I am right here with you," has completely flipped into a hilarious, starkly modern reality: "You go ahead and worry, my friend, because I am definitely not with you!" The bitter truth is that nobody can truly save anyone else in this world anymore. Everyone's energy and capacity are tangled up and gasping for air within a maze of personal worries, financial pressures, and heavy workloads. When someone is drowning in the sea, the person rushing to save them will naturally look out for their own survival first to make sure they don't sink too. Even people who look outwardly close and affectionately attached slowly drift apart, driven by internal garbage like ego and inferiority complexes. Who on earth even understands the concept of enduring love or 'relationship engineering'—how to keep relationships smoothly running—anymore? That remains the biggest question mark!

It feels like the current generation's mind is experiencing a permanent 404 Error; nobody wants any deep attachments to anyone, preferring instead to float like water droplets on a lotus leaf, always desiring to stay detached and distant. Running away with the mindset of "I don't want any responsibilities, I don't want any headaches, just leave me alone," the very roots of human empathy are being severed. The absolute peak of cruelty in this absurd world is when someone extends a helping hand and gives financial assistance... oh boy! The circus that follows after that is unbelievable. Forget about them returning the borrowed money; they won't even have the decency to say a simple "Thanks" or look you in the eye anymore. When ingratitude and indifference are handed back to you as a reward for helping someone, instead of even interest, that's what completely kills whatever tiny shred of faith you had left in humanity!

Just thinking about why people have changed this much is enough to make your head blow up and shatter. Today's relatives and friendship circles operate entirely on a "Conditions Apply" policy; people stick with you only as long as you have money or as long as they can extract some profit from you. There is not a single soul in this world who gives pure, unadulterated love without a drop of selfishness everyone is walking around doing business at the peak of self-interest. Getting caught and struggling in the middle of this fake world, surrounded by ungrateful, deceitful people, is exhausting beyond words. All in all, nobody belongs to anyone, and living in this rotten system where everyone looks out purely for their own selfish interests feels like the ultimate punishment we're paying for just being alive!

LOCAL TALKS - இந்த பிரச்சனையை தாங்க முடியலையே !

 

TAMIL :

இன்றைய டிஜிட்டல் மீடியா உலகத்தில் நடப்பதெல்லாம் அந்த காமெடி வசனம் மாதிரிதான் இருக்கு பாஸ் "பல தீர்க்க முடியாத பிரச்சனைகள் இருக்கு; அது தானாகவே சரியாயிடும், ஆனா நாங்க அதை ஒருபோதும் சரி செய்ய விடமாட்டோம்!"  என்பதாகத்தான் இவர்களது ரூட்டே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. சமுதாயத்தில் எங்குமே ஒரு சின்னப் பொறி தட்டினால் போதும், அதை உடனே ஒரு மகா பிரம்மாண்டமான காட்டுத்தீயாக மாற்றுவதில் மீடியாக்காரர்களுக்கு அப்படி ஒரு அலாதிப் பிரியம்! அமைதியாகிப் போகும் சின்னச் சின்ன விஷயங்களைக் கூட, "இதன் பின்னணியில் இருக்கும் பேரதிர்ச்சி ரகசியம் என்ன?" என்று சப்பைக் கட்டு கட்டி, மக்களை உசுப்பேற்றி தங்களது யூடியூப் வியூஸையும், பணத்தையும் வாரிக் குவிப்பதற்கென்றே ஒரு தனிப்படையே இறங்கிவிட்டது. இயல்பாகவே காலப்போக்கில் தானாகத் தீர்ந்துபோக வேண்டிய எத்தனையோ பிரச்சினைகளுக்குத் தன் கையாாலேயே மூியை வைத்து, அதற்குத் தினந்தோறும் நெய் ஊற்றி எரியச் செய்வதே இவர்களின் முழுநேர வேலையாகிவிட்டது! எதுக்காக மச்சான் இந்த மீடியாக்கள் இப்படித் தீயாய் வேலை செய்கின்றன என்றால், அங்கே ஒருவேளை அந்தப் பிரச்சினை முற்றிலுமாகத் தீர்ந்து நிசப்தம் நிலவ ஆரம்பித்துவிட்டால், இவர்களுடைய கடை எப்படிக் கட்டப்படும்? டி.ஆர்.பி (TRP) ரேட்டிங்கும், வியூஸும் கிடுகிடுவெனக் கீழே சரிந்துவிடுமே! அதனாலேயே, அமைதியாக இருக்க வேண்டிய அப்பாவி மக்களைக்கூட "டேய், உடனே ரோட்டுக்கு வாடா, விவாதம் பண்ணனும்!" என்று தூண்டிவிட்டு, கொதிக்கிற எண்ணெயில் தண்ணியை ஊத்துவது போலக் களேபரத்தை உயிரோடு வைத்திருக்கிறார்கள். ஒரு சாதாரணத் தவறைப் பெரிதுபடுத்தி, ஊருக்கே வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டி, சம்பந்தப்பட்டவனின் வாழ்க்கையைக் கிழித்துத் தொங்கவிடுவதில் கிடைக்கும் அசுர சந்தோஷம்தான் இன்றைய நவீன ஊடகங்களின் ஒட்டுமொத்த பலமாக மாறிப்போய்விட்டது! சுருக்கமாகச் சொன்னால், "பிரச்சினை தீர்ந்தால் எங்களுக்குப் பிழைப்பு ஓடாது, அதனால் பிரச்சினையை நாங்களே நாளும் செழித்து வளரச் செய்வோம்" என்பதுதான் இந்த மாடர்ன் மீடியாக்களின் எழுதப்படாத பாலிசியாக இருக்கிறது. மக்களும் எதைப் பார்த்தால் டென்ஷன் ஆவார்களோ, அதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி, அவங்களோட நிம்மதியைக் கெடுத்து, அதையே விற்றுத் தின்று வயிறு வளர்க்கும் இந்த வியாபார உலகத்தில் மாட்டிக்கொண்டு முழிப்பதுதான் இன்றைய காலத்துல நாமும் செஞ்ச மிகப்பெரிய பாவமாப் போச்சு! பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க நினைக்கிற ஆட்களை விட, "நாங்க அதைச் சாகவே விடமாட்டோம்"னு கட்டிக் காத்து ஊரைக் கூட்டுற இந்த மீடியா சாம்ராஜ்யத்தை என்னவென்று சொல்வது?

ENGLISH : 

What goes on in today's digital media world is literally straight out of that comedy line "There are many unresolvable problems; they would fix themselves naturally, but we will never let them get fixed!" That is precisely the playbook they operate on. All it takes is a tiny spark anywhere in society, and media folks jump at it with unadulterated joy to blow it up into a massive, raging forest fire! Even the smallest, most harmless issues that would naturally fade away with time are prodded, poked, and wrapped in sensational headlines like, "What is the earth-shattering secret behind this?!", riling people up just so they can rake in views, clicks, and a mountain of cash. An entire army has dedicated itself to keeping fires alive that should have naturally extinguished long ago! Why do these media outlets work so tirelessly to keep things burning? Because the moment a controversy actually dies down and peace returns, how on earth are they supposed to keep their shops open? Their TRP ratings and view counts would plummet overnight! That is precisely why they go out of their way to drag ordinary, peaceful people into the streets screaming, "Hey, come debate right now!", pouring water into hot oil just to keep the chaos alive and kicking. Blowing a minor mistake out of proportion, putting it under a massive spotlight, and tearing someone's life apart for the sheer thrill of it has somehow become the ultimate strength of modern journalism! To put it bluntly, their unspoken policy is crystal clear:  "If problems get solved, our business dies, so we will nurture and grow those problems ourselves." We are trapped in a commercial world that feeds on people's tensions, constantly serving up panic just to stay relevant and fatten their wallets. While there are some who actually want to solve problems, trying to escape this media empire that fiercely guards its crises by screaming, "We won't let it die!", feels like an absolute trap!

LIFE TALKS - நமது வாழ்க்கையில் இப்படியும் ஒரு பிரச்சனை !

TAMIL :

இது என்னடா வாழ்க்கைப்பா! எவனையாவது பார்த்து "எப்படி இருக்கீங்க?"ன்னு விசாரிச்சா, "இவன் எதுக்கு நம்ம கஷ்டத்தக் கிளற வர்றான்?"னு ஒரு பக்கம் குறுக்குக்கேள்வி கேட்டு முறைச்சுப் பார்க்கானுங்க. சரி, மனுஷனாப் பிறந்துட்டு மனுஷங்ககிட்ட பேசாம ஒதுங்கிப் போனா, உடனே "பார்த்தியா, காசு பணம் சேர்ந்ததும் திமிரு பிடிச்சுக்கிட்டு யாருடைய முகத்தையுமே பார்க்க மாட்டேங்கிறான்னு இன்னொரு பக்கம் முதுகுக்குப் பின்னாடி உக்காந்து பஞ்சாயத்து பண்ணிப் பொய் மூட்டை கட்டி விடுவானுங்க! எதைப் பண்ணாலும் தப்பு, எதைச் செய்யாவிட்டாலும் தப்புன்னு சுத்திக்கிட்டு இருக்கிற இந்தச் சமூகம் நடுவுல மாட்டிக்கிட்டு முழிக்கிறதுக்குள்ள நாக்க தள்ளிப் போவுது. மனுஷன் மனுஷனா நிம்மதியா ஒரு நிமிஷம் வாழக்கூட விட மாட்டேங்கிறாங்களே! எதுக்காக மச்சான் இந்த உலகத்துல சில பேரு இந்த அளவுக்கு ஓவரா யோசிச்சு மண்டையைக் கழட்டிக்கிறாங்கன்னு புரியவே மாட்டேங்குது? ஒரு சாதாரணமா கை அசைச்சுட்டுப் போற இடத்துல கூட, "அவன் ஏன் நம்மள நேத்து அப்படிப் பார்த்தான்?", "ஏன் நம்மகிட்ட ஒரு நிமிஷம் கூட நிக்காம போயிட்டான்?"ன்னு இல்லாததையும் பொல்லாததையும் இட்டுக்கட்டி ஒரு பெரிய மெகா சீரியலே ஓட்டுவானுங்க. எதற்கெடுத்தாலும் இந்த உலகத்துல இருக்கிறவன் எல்லாம் தேவையில்லாமல் ஓவர் எக்ஸ்பிரஷன் கொடுத்து, சின்னச் சின்ன சாதாரண விஷயங்களைக்கூட மலைபோல பெருசாக்கி நம்மைத் டென்ஷன் பண்றதுக்காகவே பொறந்த மாதிரித் திரியுறானுங்க. இவங்களோட இந்த அலட்டலையும், தேவையில்லாத பந்தாவையும் தாங்கிக்கிட்டு இவங்க கூடவே வாழ வேண்டியதுதான் இந்த உலகத்துல நாம செஞ்ச மிகப்பெரிய பாவம் போல! பழைய நண்பர்கள் அல்லது சொந்தக்காரர்களைச் சந்திக்கும்போது எழும் இந்தச் சிக்கல் உண்மைதான்; இதில் வெற்றி காண்பது என்பது ஒரு கத்தி மேல் நடப்பது போன்றதுதான்! விசாரிக்காமல் விட்டால் "தலைக்கனம்" என்பார்கள், விசாரித்தால் "நம் கஷ்டத்தை நச்சரித்துக் கேட்கிறான்" என்பார்கள்.ல்ல நிலையில் இருப்பவர்கள் இயல்பாகப் பதிலளிப்பார்கள். ஆனால், பொருளாதாரச் சிக்கலிலோ அல்லது தனிப்பட்ட போராட்டங்களிலோ இருப்பவர்கள், அவர்களின் நிலையைச் சொல்ல முடியாத சங்கடத்தினால் எரிச்சலடையலாம். சில நேரங்களில் இது நம் மீது தேவையற்ற கோபத்தை வரவழைக்கும். அடிபட்ட புலி மாதிரி" ஒதுங்கிச் சென்றால், நம் மீது இருக்கும் அன்போ அல்லது அக்கறையோ குறைந்துவிட்டதாக எண்ணி, "இவனுக்குக் கொழுப்பு கூடிவிட்டது, கர்வத்தால் பார்க்க மறுக்கிறான்" என்று தவறாகப் புரிந்து கொண்டு புறம்பேசுவார்கள். வணக்கம் அல்லது ஹலோ சொல்லிவிட்டு, "எப்படி இருக்கீங்க? வீட்ல எல்லாரும் நலமா?" என்று ஒன்-லைனில் கடந்துவிடுவது நல்லது."இப்போ என்ன பண்றீங்க? சம்பளம் எவ்ளோ? பசங்க எப்போ காலேஜ்?" போன்ற ஆழமான தனிப்பட்ட கேள்விகளைத் தவிர்ப்பது இரு தரப்புக்கும் நிம்மதியைத் தரும்.எதிரில் உள்ளவர்கள் இயல்பாகப் பேசினால் நாமும் இயல்பாக இருக்கலாம். அவர்கள் முகத்தில் தயக்கமோ அல்லது விலகுதலோ தெரிந்தால், உடனடியாக அந்த உரையாடலைச் சுருக்கிவிட்டுப் புன்னகையோடு விடைபெறுவது சாமர்த்தியம்.யாரைப் புண்படுத்தக் கூடாது என்று நாம் நினைத்தாலும், எல்லோருடைய மனநிலையும் ஒரே மாதிரி இருக்காது. அதனால் நமது இயல்பான நல்லெண்ணத்தை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, மற்றவர்களின் விமர்சனங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் வாழ்வதே சிறந்தது!

ENGLISH :

What kind of life is this, man! If you casually ask someone, "How are you doing?", they give you side-eye and cross-examine you with, "Why is he digging into my struggles?" On the other hand, if you choose to mind your own business and walk past without striking up a conversation like a normal human being, they instantly start a panchayat behind your back, weaving a sack of lies: "Look at him, ever since he made some money, his ego has shot through the roof and he won't even look anyone in the eye!" Damned if you do, damned if you don't—getting caught between this judgmental society is enough to make you lose your breath. They just won't let a person live in peace for a single minute!

I honestly don't get why some folks in this world overthink things to the point of losing their minds, man. Even in a casual setting where you just wave and keep moving, they will spin a whole mega-serial out of thin air: "Why did he look at me that way yesterday?", "Why didn't he stop and talk to me even for a minute?" It feels like people nowadays were born specifically to give unnecessary over-expressions to everything, blowing small, ordinary matters out of proportion just to stress us out. Bearing all this drama and fake attitude feels like the ultimate punishment we're paying for just living in this world!

The truth is, this dilemma when meeting old friends or relatives is completely real; navigating it is literally like walking on a tightrope! If you don't check up on them, they call you arrogant; if you do, they get annoyed that you're badgering them about their hardships. People who are well-off will reply naturally, but those going through financial trouble or personal battles might get irritated out of sheer awkwardness, sometimes turning that frustration right back onto us. If you pull back like a wounded tiger, they misinterpret your distance as a lack of affection or concern and gossip behind your back, saying, "He's gotten too full of himself and is too proud to acknowledge us." 

The best approach is to keep it brief just a simple "Hello, how are you? Is everyone at home doing well?" and keep moving. Avoid diving into deep, invasive questions like "What do you do now?", "How much is your salary?", or "When are the kids starting college?" keeping it surface-level brings peace of mind to both sides. If the person in front of you is chatty, you can match their vibe, but the second you see hesitation or withdrawal on their face, the smart move is to wrap up the conversation and leave with a smile. No matter how hard you try not to hurt anyone, you can't control how differently everyone's mind works. So, holding on to your genuine good intentions, it's best to live your life without letting other people's constant criticism get to you!

SPECIAL TALKS - சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் !!

 

TA :

ஒரு நகைச்சுவை காட்சியில் வீட்டின் ஹாலில் ஒரு குடும்பம் ஏதோ ஒரு சீரியஸான விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது, திடீரென ஒலிக்கத் தொடங்கும் தொலைபேசியின் மணி அந்தச் சூழலின் தீவிரத்தை மேலும் உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. குடும்பத் தலைவர் பதற்றத்துடனும் ஒருவித எதிர்பார்ப்போடும்கூட போனை எடுத்து "ஹேலோ" என்று சொல்ல, மறுமுனையில் சொல்லப்பட்ட ஏதோ ஒரு விஷயத்தைக் கேட்டவுடன் அவரது முகம் அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோய், விறைப்பான ஒரு எக்ஸ்பிரஷனுடன் ஸ்தம்பித்து நிற்கிறது. போனை வைத்துவிட்டு, பதற்றத்துடன் "என்னங்க, போன்ல யாரு?" என்று கேட்கும் மனைவியின் குரலும், அருகில் என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் அதிர்ச்சியாகப் பார்க்கும் மகன்களின் பார்ப்பையும் பார்த்துவிட்டு, சற்று ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ளும் அவர், "அவசரப்படாதே, சொல்றேன்" என்று கூறிவிட்டுப் பின்னால் அவர் உதிர்க்கும் அந்த ஒரு வார்த்தை—"ராங் நம்பர்"— ! நிஜ வாழ்க்கையிலும் கூட எதற்கெடுத்தாலும் தேவையில்லாமல் ஓவர் எக்ஸ்பிரஷன் கொடுத்து, சாதாரண விஷயங்களைக்கூட ஒரு பெரிய களேபரமாக மாற்றி நம்மைத் டென்ஷன் செய்பவர்கள் சிலர் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். சரியான நேரத்திற்கு வரவில்லை என்றாலோ, அல்லது ஒரு சிறிய பொருளைக் காணவில்லை என்றாலோ, உலகமே இடிந்து விழப் போவது போல முகத்தை வைத்துக் கொண்டு அவர்கள் செய்யும் அலட்டல் நம் நிம்மதியைக் கெடுத்துவிடும். இப்படிப்பட்டவர்களிடம் மாட்டிக் கொண்டு முழிப்பது உண்மையிலேயே ஒரு போராட்டம்தான்!

EN :

In a comedic scene, while a family is discussing something serious in the living house hall, the sudden ringing of the telephone heightens the intensity of the atmosphere even further. The head of the family picks up the phone with tension and a bit of expectation, saying "Hello," but the moment he hears whatever is said on the other end, his face freezes in shock, standing still with a stiff expression. After putting the phone down, upon hearing his wife anxiously ask, "What is it, who was on the phone?", and seeing his sons look on in shock not understanding what is happening, he composes himself slightly and says, "Don't rush, I'll tell you" only to utter that single word afterward: "Wrong number!" The wife exclaims in frustration, "Oh man, did this fellow put on such a huge scene just for this?!", getting totally tensed up. In real life too, there are some people who give unnecessary over-expressions for everything, turning ordinary matters into a huge commotion and stressing us out. Whether it's not arriving on time or misplacing a small item, their fussing with a face as if the whole world is collapsing ruins our peace of mind. Getting stuck and dealing with such people is truly a struggle!

LIFE TALKS - உங்களின் இயலாமையை பலம் என்று நினைக்க வேண்டாம் !!

 

TAMIL :

"அமைதி என் பலம்", "நான் யாரையும் காயப்படுத்த மாட்டேன்" என்று தங்களின் இயலாமையை (Incompetence) நல்ல குணம் என்று நினைத்துக் கொள்வதுதான் நல்லவர்கள் செய்யக்கூடிய ஆகப்பெரும் வரலாற்றுத் தவறு. உளவியல் ரீதியாக இதனை 'நைஸ் கை சிண்ட்ரோம்' (Nice Guy Syndrome) என்பார்கள். உலகம் எதார்த்தமானது, அங்கே திறமையும் துணிச்சலும் உள்ளவர்கள்தான் பிழைக்க முடியும். ஆனால், பல நல்லவர்கள் தங்களின் பயம், கூச்ச சுபாவம், மற்றும் முடிவெடுக்க முடியாத பலவீனங்களை "நல்லவன்" என்ற போர்வதிக்குள் ஒளித்து வைத்துக்கொண்டு, அதைத் தங்களின் பலம் என்று தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்கிறார்கள். இதன் விளைவாக, அவர்கள் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான நான்கு களங்களிலும் மிக மோசமாகத் தோற்றுப் போகிறார்கள்: இன்டர்வியூ (Interviews): நேர்காணல் என்பது உங்களின் திறமையையும், உங்களின் தனித்துவமான ஆளுமையையும் விற்கும் ஒரு களம் (Marketing). அங்கே போய் "நான் ரொம்ப அமைதியானவன், சொன்ன வேலையை மட்டும் செய்வேன்" என்று குனிந்த தலை நிமிராமல் இருந்தால், கார்ப்பரேட் உலகம் உங்களை நிராகரித்துவிடும். அவர்கள் தேடுவது நிறுவனத்தை முன்னெடுத்துச் செல்லும் ஆளுமைகளைத்தான், அடங்கிப் போகும் அடிமைகளை அல்ல. நல்லவர்களின் இந்த அதிகப்படியான அடக்கம் அங்கே தகுதியின்மையாகப் பார்க்கப்பட்டு, அவர்கள் தோற்றுப் போகிறார்கள். காதல் (Relationships): காதலில் "அளவுக்கு மிஞ்சிய நற்பண்பு" பெரும்பாலும் கவர்ச்சியை ஏற்படுத்துவதில்லை. ஒரு பெண் தன் துணையாகத் தேடுவது தனக்காகவும், தன் குடும்பத்திற்காகவும் சமூகத்தில் தைரியமாக எதிர்த்து நின்று போராடும் ஒரு ஆண்மகனைத்தான். எதற்கெடுத்தாலும் "சரி, உன் இஷ்டம்" என்று சுயமரியாதை இல்லாமல் தலையாட்டும் நல்லவர்களை, பெண்கள் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் 'மரியாதையான நண்பனாக' (Friendzone) மட்டுமே பார்ப்பார்கள். தன் உரிமையைக் கூடக் கேட்டுப் பெறத் துப்பில்லாத நல்லவர்கள் காதலில் எப்போதும் தோற்றுத்தான் போகிறார்கள். வேலை (Career/Workplace): உத்தியோக களத்தில் "நோ" (No) சொல்லத் தெரியாத நல்லவர்கள் மற்றவர்களின் சுமையைத் தாங்கும் கழுதைகளாகவே மாறிவிடுகிறார்கள். இவர்களின் உழைப்பை மற்றவர்கள் மிகச் சுலபமாகத் திருடிக் கொண்டு பிரமோஷன் வாங்கிச் செல்வார்கள். "நான் யாருக்கும் கெடுதல் நினைக்கவில்லை, அதனால் எனக்கு நல்லது நடக்கும்" என்று இவர்கள் ஆபீஸில் சும்மா உட்கார்ந்திருந்தால், காலம் இவர்களைக் கடந்து போய்விடும். இவர்களின் இயலாமை இவர்களை ஒரே இடத்தில் தேங்க வைத்துவிடும். சமூக அமைப்பு (Society): இந்தச் சமூகம் அதிகாரத்திற்கும் பலத்திற்கும் மட்டுமே பணியும் இயல்புடையது. இங்கே அநீதியைக் கண்டு தட்டிக் கேட்காமல், "நான் அமைதி விரும்பி" என்று ஒதுங்கிப் போவது நல்ல குணம் அல்ல; அது கோழைத்தனம். தன் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுக்காத நல்லவர்களை இந்தச் சமூகம் மிகச் சுலபமாக மிதித்துத் துவைத்துவிட்டு முன்னோக்கி நகர்ந்துவிடும்.  பற்கள் இல்லாத புலி தன்னை 'அகிம்சைவாதி' என்று சொல்வது எவ்வளவு பெரிய நகைச்சுவையோ, அதைப்போலத்தான் திறமையும் துணிச்சலும் இல்லாத நல்லவர்கள் தங்களை 'உயர்ந்த மனிதர்கள்' என்று நினைப்பது. பற்களும் நகங்களும் கூர்மையாக இருந்தும், அதைத் தவறான இடத்திற்குப் பயன்படுத்தாமல் இருப்பவனே உண்மையான நல்லவன். உங்கள் பலவீனத்தை 'நல்ல குணம்' என்று கொண்டாடுவதை நிறுத்திவிட்டு, நிஜ உலகை எதிர்கொள்ளும் வலிமையை வளர்த்துக் கொள்ளாதவரை தோல்விகள் உங்களைத் துரத்திக் கொண்டேதான் இருக்கும்.

ENGLISH :

Believing that one's own incompetence is a virtue—rationalized through statements like "silence is my strength" or "I would never hurt anyone"—is the single greatest historical mistake good people make. Psychologically, this is referred to as the 'Nice Guy Syndrome.' The real world is pragmatic and unyielding; it is a space where only those with raw competence and courage survive. Yet, many "good" people hide their fears, social anxieties, and chronic indecisiveness behind the protective veil of being a "good person," deceiving themselves into thinking these flaws are actually virtues. Consequently, they face devastating failures across four critical arenas of life:

A job interview is essentially a marketing arena where you must pitch your skills and distinct personality. If you enter that space with a submissive posture, claiming, "I am a very quiet person who just does what is told," the corporate world will instantly reject you. Industries look for leaders who can drive an organization forward, not obedient subordinates who fade into the background. The excessive passivity of these "good" individuals is diagnosed as a lack of competence, ensuring their failure.

In romance, an excess of passive amiability rarely generates attraction. A partner typically seeks someone capable of standing up, fighting courageously, and protecting their shared future in a harsh society. When someone perpetually agrees with "whatever you say," completely discarding their own self-respect, they are eventually relegated to the 'respectable friend' category firmly locked in the friendzone. Those who lack the spine to claim their own rights inevitably fail in love.

 In the professional arena, good people who do not know how to say "no" inevitably turn into pack mules bearing everyone else's burdens. Their hard work is easily exploited by peers who steal credit and secure promotions. If they sit quietly at their desks operating under the delusion that "I wish no harm to anyone, so good things will naturally happen to me," time will simply pass them by. Their sheer stagnation becomes a direct consequence of their passivity.

 The social fabric bends only to power and authority. In this environment, remaining a silent spectator to injustice under the guise of being a "peace lover" is not a virtue; it is cowardice. A society will effortlessly trample and bypass individuals who refuse to raise a voice for their own fundamental rights.

Ultimately, a toothless tiger claiming to be a 'pacifist' is a comedic tragedy. Similarly, it is pure delusion when individuals devoid of competence and courage mistake their helplessness for moral superiority. A genuinely good person is one who possesses razor-sharp claws and teeth but consciously chooses not to use them maliciously. Until you stop celebrating your weakness as a moral virtue and begin building the resilience required to confront reality, failure will continue to hunt you down.