LOVE TALKS - கோபத்தினால் பேசாமல் இருப்பதை தவிர்ப்பது எப்படி !

 

 

 

   காதல் வாழ்க்கையை பொறுத்த வரைக்கும் பேசுவதைத் தவிர்க்கும் துணையிடம் தொடர்ச்சியாகக் கேள்வி கேட்பதையோ அல்லது உடனடியாகப் பதில் சொல்ல வற்புறுத்துவதையோ முற்றிலுமாகத் தவிர்க்க வேண்டும். அந்தத் தருணத்தில் அவர்களின் மனம் ஒருவித பாதுகாப்பற்ற உணர்விலோ அல்லது அதிகப்படியான கோபத்திலோ (Fight or Flight mode) முடங்கியிருக்கலாம்; எனவே அவர்களுக்குத் தேவையான தனிப்பட்ட வெளியையும் (Space) கால அவகாசத்தையும் வழங்குவது முதல் படியாகும். அதேசமயம், "உன் மீது எனக்குள்ள அக்கறை குறையவில்லை, நீ அமைதியானதுமே நாம் மனம்விட்டுப் பேசலாம், நான் உனக்காகக் காத்திருக்கிறேன்" என்ற நம்பிக்கையான மற்றும் மென்மையான உணர்வை ஒரு சிறு குறுஞ்செய்தி மூலமாகவோ அல்லது அரவணைப்பான செய்கை மூலமாகவோ வெளிப்படுத்துவது அவர்களின் அகந்தையைக் கரைக்க உதவும். இந்த மௌனத்தை ஒரு தண்டனையாகப் பார்க்காமல், இருவருமே தங்களது உணர்வுகளைச் சீர்தூக்கிப் பார்ப்பதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியவுடன், கடந்த காலப் பிரச்சினையைக் குத்திக் காட்டாமல், அந்தச் சூழலில் ஏற்பட்ட மனவலியை மிகப் பக்குவமாகப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும். "நீ என்னிடம் பேசாமல் இருந்த அந்தத் தருணம் என்னை ரொம்பவே பாதித்தது, நம்மிடையே எந்தத் குழப்பம் வந்தாலும் உடனே பேசித் தீர்த்துக்கொள்வதுதான் நமக்கு நல்லது" என்று குற்றஞ்சாட்டாமல் (Non - Violent Communication) பேசும் போது, பந்தம் இன்னும் பலமாகும். உறவில் ஈகோவைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, "நான் வெல்வதை விட நம்முடைய பந்தம் வெல்வதே முக்கியம்" என்ற மனநிலையில் அணுகினால், எந்தவொரு கொந்தளிப்பான மௌனப் புயலையும் எளிதாகக் கடந்து மீண்டும் அழகிய காதலை மீட்டெடுக்க முடியும்.

 

LIFE TALKS - இந்த வாழ்க்கை மிகவும் முக்கியமானது

 

 

 திரைத்துறையில் இருக்கும் ஒரு நடிகருக்காகத் தனது உயிரைக் கொடுப்பேன் என்று தியேட்டர் வாசலில் அடித்துச் சத்தியம் செய்பவர்கள், தங்களை ஈன்றெடுத்த தாய்-தந்தை, தங்களை வாழவைக்கத் தினமும் உழைக்கும் ஆசிரியர்கள், உண்மையான அன்பைப் பொழியும் நண்பர்கள் மற்றும் கூடப்பிறந்தவர்கள் எனத் தன்னைச் சுற்றியுள்ள அத்தனை மனிதர்களின் பாசத்தையும் தியாகத்தையும் யோசிப்பதே இல்லை , அதுதான் பிரச்சனையே . இங்கே  திரைப்படங்களில் காட்டப்படும் வாழ்க்கை என்பது வெறும் மாயையும், இயக்குநரின் கற்பனையும், கேமரா கோணங்களும், பல மணி நேர எடிட்டிங்கும் இணைந்து உருவாக்கும் ஒரு செயற்கையான உலகமே தவிர, அது நிஜ வாழ்க்கை அல்ல. அந்தப் பொய்யான பிம்பத்தோடு தங்களின் நிஜ வாழ்க்கையைப் பொருத்திப் பார்த்து, அதன் பின்னால் ஓடுவது மிகப்பெரிய முட்டாள்தனமாகும். அந்த நடிகரின் நிஜ வாழ்க்கைக்கும், வெள்ளித்திரையில் அவர் ஏற்று நடிக்கும் கதாபாத்திரத்திற்கும் எந்தவிதமான சம்பந்தமும் இருக்காது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளாமல், திரை மாயைக்குள் மூழ்கித் தங்களை இழந்து நிற்பவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தையே இழந்துவிடுகிறார்கள். ஒரு மனிதனின் உயிர் என்பது சினிமாத் தியேட்டர் வாசலில் தூக்கி எறியும் அளவுக்குச் சாதாரணமான ஒன்றல்ல; அது பலருடைய கூட்டு உழைப்பாலும், பாசத்தாலும், அர்ப்பணிப்பாலும் உருவான ஒரு மகத்தான கொடை. அந்த உயிரின் விலையை அறியாமல், திரையில் தோன்றும் ஒரு சில மணி நேரக் காட்சிகளுக்காகத் தன் வாழ்வைத் தொலைக்கத் துணிவது கடுமையான மனமயக்கத்தின் வெளிப்பாடாகும். இந்தத் தவறான புரிதலால் எதிர்காலத்தில் அவர்கள் சந்திக்கும் விளைவுகள் மிகவும் கொடூரமானதாகவும், ஒரு கட்டத்தில் மீள முடியாத பெரும் தனிமையையும் ஏமாற்றத்தையுமே அவர்களுக்குப் பரிசளிக்கும். சினிமா என்பது ரசிப்பதற்கும் பொழுதுபோக்கிற்கான ஒரு கலை வடிவமாக மட்டுமே இருக்க வேண்டுமே தவிர, அதுவே வாழ்வின் லட்சியமாக மாறுவது மனிதகுலம் சந்திக்கும் மிக மட்டமான விஷயம ஆகும். தன் சொந்த வாழ்க்கையின் நிஜ எதார்த்தங்களை விட்டுவிட்டு, ஒரு திரைப் பிம்பத்தின் பின்னால் தன்னை முழுமையாகத் தொலைத்துவிட்டு நிற்பது என்பது மனித மனதின் அர்த்தமற்ற செயல், ஒரு ரசிகர் தியேட்டர் வாசலில் இருந்து இது போன்று கத்திக்கொண்டிருப்பதை நான் யூடியூபில் தற்செயலாகப் பார்த்தபோது, இந்த விஷயத்தை எழுதத் தோன்றியது