CINEMA TALKS - இந்த டோபமைன் சார்பு பிரச்சனை சரிசெய்தல் !

 

இந்த காலத்தில் படங்கள் கதையமைப்பை விட மிகைப்படுத்தப்பட்ட காட்சிகள் மற்றும் பொழுதுபோக்குகளை அதிகமாக விரும்புகின்றன. இது போன்ற விஷயங்கள் மனித மூளையில் ஒருவித டொபாமின் (Dopamine) பிரச்சினையாக உருவெடுக்கிறது. டொபாமினேக்காக நிஜத்தில் நடக்காத விஷயங்களை எல்லாம் திரையில் பார்க்க ஆசைப்படுகிறோம். இது ஒட்டுமொத்த சினிமாவுக்கான தரத்தையும், மக்களின் எதிர்பார்ப்பையும் முற்றிலுமாக மாற்றியமைக்கிறது.

1. டொபாமின் சுரப்பும் தற்காலிகப் பொழுதுபோக்கும் (The Dopamine Rush)

இன்றைய வேகமான காலகட்டத்தில், மனிதர்களுக்குப் பொறுமை என்பது மிகக் குறைவாக உள்ளது. ஒரு நிமிடம் ஓடும் 'Reels' மற்றும் 'Shorts' வீடியோக்களுக்குப் பழகிப்போன மூளைக்கு, இரண்டரை மணி நேரம் பொறுமையாகக் கதையமைப்பைப் புரிந்து படம் பார்ப்பது சலிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இதனால், இயக்குநர்கள் கதையை நம்புவதை விட, ஒவ்வொரு ஐந்து நிமிடத்திற்கும் ஒரு பிரம்மாண்டமான சண்டைக் காட்சி, அதிரடி பின்னணி இசை, அல்லது கண்ணைக் கவரும் வண்ணமயமான பாடல்கள் என 'டொபாமின்' என்ற மகிழ்ச்சியூட்டும் ஹார்மோனைத் தூண்டும் காட்சிகளை அடுக்கிக் கொண்டே போகிறார்கள். இது பார்ப்பவருக்குத் தற்காலிகமாக ஒரு போதை போன்ற உற்சாகத்தைத் தருகிறதே தவிர, படம் முடிந்து வெளியே வந்தபின் மனதில் எந்த ஒரு தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்துவதில்லை.

2. நிஜத்திற்குப் புறம்பான கற்பனைகளும் எதிர்பார்ப்புகளும் (Escapism from Reality)

மனிதர்கள் தங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையின் சவால்கள், மன அழுத்தங்கள் மற்றும் ஏமாற்றங்களில் இருந்து தப்பிக்கவே தியேட்டர்களுக்கு வருகிறார்கள். இதனைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் சினிமாக்கள், நிஜ உலகில் நடக்கவே சாத்தியமில்லாத அதீத மிகைப்படுத்தப்பட்ட (Over-the-top) காட்சிகளைத் திரையில் காட்டுகின்றன. ஒரு தனிமனிதன் நூறு பேரை ஒற்றையாளாக அடிப்பது, இயற்பியல் விதிகளுக்கே சவால் விடும் வகையிலான கார் பந்தயங்கள் போன்ற "நடக்காத விஷயங்களை" பார்க்கவே மக்கள் ஆசைப்படுகிறார்கள். இந்த 'எஸ்கேபிசம்' (Escapism) எனப்படும் நிஜ உலகத்திலிருந்து தப்பிக்கும் குணம், மக்களைத் தர்க்கரீதியான (Logical) சிந்தனையில் இருந்து விலக்கி, வெறும் கண்மூடித்தனமான கொண்டாட்டங்களை நோக்கி மட்டுமே தள்ளுகிறது.

3. சினிமா தரத்தின் வீழ்ச்சியும் எதிர்காலமும் (Shift in Cinematic Standards)

இந்த டொபாமின் கலாச்சாரம் ஒட்டுமொத்த சினிமாவின் தரத்தையே தலைகீழாக மாற்றிவிட்டது. ஒரு காலத்தில் நல்ல திரைக்கதை, அழுத்தமான வசனங்கள், கதாபாத்திரங்களின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான நடிப்பு ஆகியவைதான் ஒரு படத்தின் வெற்றியைத் தீர்மானித்தன. ஆனால் இன்று, வெறும் பிரம்மாண்டமான VFX (கிராபிக்ஸ்) தொழில்நுட்பமும், ஹீரோக்களின் பில்டப் காட்சிகளும் மட்டுமே வசூலை வாரிக் குவிக்கின்றன. இது வளரும் இளம் இயக்குநர்களை நல்ல கதைகளை எழுத விடாமல் தடுத்து, வெறும் "மாஸ்" (Mass) காட்சிகளை மட்டுமே நம்பியிருக்க வைக்கிறது. இதன் விளைவாக, கலைநயம் மிக்க அழுத்தமான கதைகளுக்கான இடமும் எதிர்பார்ப்பும் சுருங்கி, சினிமா என்பது வெறும் ஒரு 'தீம் பார்க்' (Theme Park) பொழுதுபோக்கு சாதனம் போல மாறிவிடும் அபாயம் ஏற்பட்டுள்ளது.

---

இந்தச் சிக்கலின் உலகளாவிய பரிமாணமும் எதிர்வினைகளும்

டொபாமின் கலாச்சாரத்தால் சினிமா உலகம் சந்தித்து வரும் இந்த நெருக்கடி, உலகளாவிய ரீதியில் இன்று மிகப்பெரிய விவாதப் பொருளாக மாறியுள்ளது. நரம்பியல் நிபுணர்கள், திரைப்பட விமர்சகர்கள் மற்றும் முன்னணி இயக்குநர்கள் கூட இந்த மாற்றத்தைக் கவலையோடு கவனித்து வருகிறார்கள்.

நரம்பியல் ரீதியான பாதிப்பு மற்றும் 'டிக்டாக் பிரைன்'

சமீபத்திய நரம்பியல் ஆய்வுகளின்படி, மனிதனின் சராசரி கவனக் குவிப்புத் திறன் (Attention Span) கடந்த இருபதாண்டுகளில் பாதியாகக் குறைந்து, தற்போது மிகக் குறைந்த நிலையை எட்டியுள்ளது. சமூக ஊடகங்களின் முடிவில்லா சுழற்சி (Infinite Scrolling) முறைக்கு பழகிய மூளைக்கு, சினிமா தியேட்டரில் நிலவும் அமைதியும் மெதுவான கதையோட்டமும் நேர விரயம் போலத் தோன்றத் தொடங்குகிறது.

ஹாலிவுட் திரைப்படங்களின் சராசரி காட்சி நீளம் (Average Shot Length) 1930களில் 12 விநாடிகளாக இருந்தது, இன்று அது வெறும் 2.5 விநாடிகளாகக் குறைந்துள்ளது. பார்வையாளர்கள் சலிப்படைந்து விடக் கூடாது என்பதற்காகவே காட்சிகளை மிக வேகமாக வெட்டி மாற்ற வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். பலர் தங்களின் ஓடிடி (OTT) தளங்களில் திரைப்படங்களை 1.5x அல்லது 2x வேகத்தில் பார்க்கும் விநோதமான பழக்கத்திற்கும் ஆளாகியுள்ளனர்.

சினிமா துறையினரின் கடுமையான எதிர்வினைகள்

சினிமாவின் இந்த வணிகமயமாக்கல் மற்றும் தரம் குறைதலுக்கு எதிராகப் புகழ்பெற்ற உலகத் தரப்பு இயக்குநர்கள் தங்களின் கண்டனங்களைப் பதிவு செய்து வருகின்றனர்:

• மார்ட்டின் ஸ்கோர்செஸி (Martin Scorsese): புகழ்பெற்ற இந்த ஹாலிவுட் இயக்குநர், இன்றைய காலகட்டத்தின் பிரம்மாண்ட சூப்பர்ஹீரோ படங்களைச் சாடினார். "இவை உண்மையான சினிமாக்கள் அல்ல; இவை வெறும் தீம் பார்க் பொழுதுபோக்குகள் மட்டுமே. மனிதர்களின் உணர்ச்சிகளையும் ஆழமான அனுபவங்களையும் கடத்துவதுதான் சினிமா, வெறும் காட்சி அதிர்ச்சிகளைத் தருவது அல்ல" என்று அவர் கூறினார்.
• டெனிஸ் வில்லெனுவ் (Denis Villeneuve): 'Dune' திரைப்படத்தின் இயக்குநர், "இன்றைய சினிமாக்கள் பல, தொலைக்காட்சித் தொடர்களைப் போல வசனங்களை மட்டுமே நம்பி இருக்கின்றன. திரையின் காட்சி மொழியையும், மௌனத்தையும் ரசிக்கும் தன்மையை பார்வையாளர்கள் இழந்து வருகிறார்கள்" என வருத்தம் தெரிவித்தார்.
• இந்தியச் சூழல்: இந்திய சினிமாவிலும், குறிப்பாகத் தமிழ் மற்றும் தெலுங்குத் துறைகளில், கதையே இல்லாத 'ஃபேன் சர்வீஸ்' (Fan Service) மற்றும் அதீத வнமுறை நிறைந்த 'மாஸ்' படங்கள் மட்டுமே கோடிகளை வசூலிப்பது, தீவிரமான கதைசொல்லிகளை (Storytellers) ஓரங்கட்டும் செயலாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

மாற்றுப் பாதைகளும் மீட்சிக்கான வழிகளும்

இந்த 'டொபாமின் போதை'க்கு எதிராக 'ஸ்லோ சினிமா' (Slow Cinema) என்ற இயக்கம் உலகளவில் முக்கியத்துவம் பெற்று வருகிறது. கதையை அவசரமின்றி, கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளித்து எடுக்கும் படங்களை நோக்கி ஒரு குறிப்பிட்ட சதவீதப் பார்வையாளர்கள் நகரத் தொடங்கியுள்ளனர். கலைத் தியேட்டர்கள் (Art-house cinemas) மற்றும் உலகத் திரைப்பட விழாக்களின் வருகை, இன்னும் சினிமா அதன் ஆன்மாவை இழந்துவிடவில்லை என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

---

நமது கவனக் குவிப்புத் திறனை (Attention Span) மீட்டெடுப்பது எப்படி?

போதைக்கு பழகிய மூளையை மீண்டும் நல்வழிப்படுத்துவது (Brain Rewiring) போல, சினிமா மற்றும் சமூக ஊடகங்கள் நமக்குத் தந்த 'டொபாமின் நச்சு' கலந்த பழக்கங்களில் இருந்து விடுபட சில எளிய வழிகள் இதோ:

1. டொபாமின் நச்சுநீக்கம் (Dopamine Detox)

வாரத்தில் ஒரு நாள் (உதாரணமாக ஞாயிற்றுக்கிழமை) காலை முதல் மாலை வரை மொபைல், லேப்டாப், டிவி போன்ற எந்தத் திரையையும் பார்ப்பதில்லை என்று 'டிஜிட்டல் ஃபாஸ்டிங்' (Digital Fasting) மேற்கொள்ளலாம். திரை தராத டொபாமினேட்டைப் பெற உடற்பயிற்சி, மாலை நேர நடைப்பயிற்சி, அல்லது திறந்தவெளி மைதானங்களில் விளையாடுவது போன்ற பழக்கங்களை உருவாக்கலாம். இயற்கை சார்ந்த சூழல் மூளையின் பதற்றத்தைக் குறைத்து, அமைதியைத் தரும்.

2. 'ஸ்லோ மீடியா' பழக்கம் (Adopting Slow Media)

உடனடித் தூண்டல் தரும் வடிவங்களில் இருந்து புத்தக வாசிப்பு போன்ற பழக்கங்களை நோக்கி நகர வேண்டும். தினமும் குறைந்தது 15 நிமிடங்கள் அமைதியான சூழலில் வாசியுங்கள். வாசிப்பு என்பது மூளை தானாகக் காட்சிகளை கற்பனை செய்ய உதவும் ஒரு பயிற்சி. அதேபோல், வாரத்திற்கு ஒரு முறையாவது அதிரடி காட்சிகள் இல்லாத, மெதுவாக நகரும் ஒரு கிளாசிக் உலகத் திரைப்படத்தையோ அல்லது அழுத்தமான வாழ்வியலைக் கூறும் படங்களையோ மொபைலைத் தூரப் போட்டுவிட்டு, முழு கவனத்துடன் பார்க்கப் பழகுங்கள்.

3. நரம்பியல் பயிற்சிகள் (Neurological Exercises)

• 20-20-20 விதி: திரையைப் பார்க்கும்போது, ஒவ்வொரு 20 நிமிடங்களுக்கும் ஒருமுறை, 20 அடி தூரத்தில் உள்ள ஒரு பொருளை, 20 விநாடிகள் உற்று நோக்குங்கள். இது கண் சோர்வையும், கவனச் சிதறலையும் தடுக்கும்.
• ஒற்றை இலக்கு (Monotasking): ஒரே நேரத்தில் பாட்டுக் கேட்டுக்கொண்டு படிப்பது, சாப்பிடும்போது மொபைல் பார்ப்பது போன்ற மல்டிடாஸ்கிங் பழக்கங்களைத் தவிர்த்து, ஒரு நேரத்தில் ஒரு வேலைக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் கொடுங்கள்.
• மௌனம் மற்றும் தியானம்: தினமும் காலை அல்லது இரவு உறங்கும் முன் 10 நிமிடங்கள் எவ்வித சிந்தனையுமின்றி, அமைதியாக அமர்ந்து உங்களின் மூச்சுக் காற்றை கவனித்து தியானியுங்கள்.

உங்கள் கவனத்தை சிதறடிப்பதன் மூலம்தான் பல தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களும், மசாலா சினிமாக்களும் கோடிக்கணக்கில் பணம் சம்பாதிக்கின்றன. எனவே, உங்கள் கவனத் திறனை மீட்டெடுப்பது என்பது உங்கள் மன ஆரோக்கியத்திற்கான போராட்டம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு வணிகச் சூழ்ச்சிக்கு எதிரான உங்கள் விழிப்புணர்வு.