"வேண்டியதை எல்லாம் வேடிக்கை மட்டும் பார்க்க வைக்கிறது வார்த்தை" என்ற ஆழமான வரியிலிருந்து தொடங்கினால், மனித நாகரிகத்தின் ஒட்டுமொத்தப் பரிணாமமும் தேவைகளை அடைவதற்கும் அதைச் சுற்றியுள்ள தடைகளைக் கடப்பதற்கும் இடையிலான ஒரு தொடர் போராட்டம்தான். ஆரம்பக் காலத்தில், மனிதன் தன் உயிர்வாழ்தலுக்காகச் சுற்றியுள்ள இயற்கையிலிருந்து தனக்கு வேண்டிய அனைத்தையும் நேரடியாகவும் சுதந்திரமாகவும் எடுத்துக் கொண்டான்; ஆனால், அந்தப் பேராசை எல்லையற்றுப் போகும்போது அது குற்றமாகவும் வன்முறையாகவும் மாறியதால், அதைக் கட்டுப்படுத்தவே சட்டங்களும், நெறிமுறைகளும், சமூகக் கல்வியும் உருவாயின.
இன்றும் மனிதனுக்குள் ஆசைகளும் தேவைகளும் அப்படியேதான் இருக்கின்றன, ஆனால் இன்றைய நவீனச் சமூகம் என்பது ஒரு நுட்பமான "கண்ணுக்குத் தெரியாத சதுரங்க விளையாட்டு" போல இயங்குகிறது. இங்கு நமது ஆசைகளைத் தன்னிச்சையாகவோ அல்லது வன்முறையாகவோ அடைந்துவிட முடியாது; மாறாக, இந்தச் சமூகம் விதித்திருக்கும் சட்டங்கள், பொருளாதார விதிகள் மற்றும் அல்காரிதம்களை ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு, அதன் நுணுக்கங்களைக் கற்றுக்கொண்ட ஒரு திறமையான, சரியான 'விளையாட்டாளராக' (Smart Player) மாறினால் மட்டுமே, நாம் வேடிக்கை பார்ப்பவராக முடங்காமல் நமக்கு வேண்டிய இலக்குகளை நிஜத்தில் அடைய முடியும் என்பதே தற்போதைய நிதர்சனமான உண்மையாகும்.
