கடந்த காலத்து வலிகளைத் துடைத்துவிட்டு நிகழ்காலத்தில் வாழ்வதே புத்திசாலித்தனம். உங்களால் மற்றவர்களை மாற்ற முடியாமல் போகலாம், ஆனால் அவர்களால் உங்கள் மனம் பாதிக்கப்படாமல் பார்த்துக் கொள்ள முடியும்.
காயப்படுத்துபவர்களை மன்னிப்பது கடினம் தான், ஆனால் அதுவே உங்களை ஒரு உன்னதமான மனிதராக மாற்றும். பழிவாங்குதல் உங்களை மற்றவர்களைப் போலவே மாற்றும், ஆனால் மன்னிப்பு உங்களை அவர்களை விட மேலானவராக உயர்த்தும். உங்கள் இதயத்தில் கசப்புகளுக்கு இடம் கொடுக்காமல், அதை அன்பால் நிரப்புங்கள். அமைதியான வாழ்விற்கு மன்னிப்பே மிகச்சிறந்த வழி.
மன்னிப்பு என்பது பலவீனத்தின் அடையாளம் அல்ல, அது ஒரு மிகப்பெரிய மன வலிமையின் வெளிப்பாடு. நம்மைப் புண்படுத்தியவர்களைத் தண்டிக்க வேண்டும் அல்லது அவர்களைத் திரும்பப் பழிவாங்க வேண்டும் என்று நினைப்பது, நாமே ஒரு எரியும் கனலைச் சுமந்து கொண்டு திரிவதற்குச் சமம்.
அந்த நெருப்பு எதிராளியைச் சுடுகிறதோ இல்லையோ, முதலில் நம்முடைய மன அமைதியைத் தான் அழிக்கும். மன்னிப்பு என்பது மற்றவர்களுக்கு நாம் செய்யும் உபகாரம் அல்ல; அது நம்முடைய மனதை பாரமில்லாமல் வைத்துக்கொள்ள நாம் நமக்கே செய்து கொள்ளும் ஒரு பேருதவி. கசப்பான நினைவுகளைச் சுமந்து திரிவதை விட, அவற்றை மன்னித்து மறந்து விடுவதே மேலானது.
உறவுகளிலும் சமூகத்திலும் விரிசல்கள் விழுவதற்கு முதன்மைக் காரணம் 'அகந்தை' (Ego) ஆகும். "நான் தான் உயர்ந்தவன்", "எனக்கே எல்லாம் தெரியும்" என்ற எண்ணம் மற்றவர்களுடனான தொடர்பைத் துண்டித்துவிடும். அகந்தை என்பது ஒரு இருண்ட அறை போன்றது; அங்கிருந்து வெளிச்சத்தைப் பார்க்க முடியாது.
நம்முடைய தவறுகளைத் தாழ்வு மனப்பான்மை இன்றி ஒப்புக்கொள்வதும், மற்றவர்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளிப்பதும் நம்மைப் பக்குவப்படுத்தும். பணிவு என்பது குனிந்து போவதல்ல, அது எல்லாரையும் அரவணைத்துச் செல்லும் பண்பு. எப்போது ஒரு மனிதன் "நான்" என்ற அகந்தையை விட்டுவிட்டு "நாம்" என்று சிந்திக்கத் தொடங்குகிறானோ, அப்போது அவன் வளர்ச்சி எல்லைகளற்றதாக மாறும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக