COMMENT YOUR FAVORITE QUOTES ! ⋅ʚ♡ɞ⋅

 

⋆.˚⭑.ᐟ நம்ம வாழ்க்கையில் எழுத்துக்கள் ரொம்ப முக்கியமானது , நம்ம மனித இனம் மட்டும்தான் மொழி , எழுத்துக்கள் , புத்தகங்கள் என்று நம்ம வாழ்க்கையை அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தின் மூலமாக மேம்படுத்திக்கொண்டு இருக்கிறோம், லட்சக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மனிதன் தன் அனுபவங்களையும், கண்டுபிடிப்புகளையும் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு சேர்த்தது எழுத்துக்களின் மூலமாகவே சாத்தியமானது.ஒரு காலத்தில் ஓலைச்சுவடிகளிலும் பாறை ஓவியங்களிலும் தொடங்கிய எழுத்துப் பயணம், இன்று டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் அறிவியல் சாதனங்கள் வரை வளர்ந்துள்ளது. நாம் உருவாக்கும் ஒவ்வொரு புத்தகமும், குறிப்பும் நமது நாகரிகத்தின் அடுத்த கட்ட பாய்ச்சலுக்கு அடித்தளமாக அமைகிறது.அந்த வகையில் உங்களுக்கு பிடித்த கருத்துக்களை பகிர்ந்துகொள்ள உங்களுக்கு இந்த வலைப்பூவில் ஒரு வாய்ப்பு , நம்ம வலைப்பூவில் உங்களுக்கு பிடித்த போஸ்ட்டுகள் , கருத்துக்கள் , செயிங்கஸ் , உங்களுக்கு பிடித்த விஷயங்கள் ஏதுவாக இருந்தாலும் எந்த போஸ்ட் கமேன்டிலுமே பதிவிடுங்கள் , தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலம் என்று எந்த மொழியிலும் கமேன்ட் பண்ணுங்கள்   THANKS FOR SUPPORTING THIS BLOG !  ˗ˋˏ ♡ ˎˊ˗

GENERAL TALKS - இங்கே என்னதான் நடக்கிறது மக்களே ?

 

சந்திரகுப்த மௌரியர் எனப்படும் சான்ட்ரா கோட்டஸ் கி.மு.321 முதல் கி.மு.292 வரை ஆட்சி செய்தார். அவரின் மகன் பிம்பிசாரர் கி.மு.293 முதல் கி.மு.272 வரை ஆட்சி செய்தார். இவரது மகன் டயோடேட்டஸ் எனப்படும் அசோகன் ஆரிய கூட்டத்தாரால் இந்திய கதாநாயகனாக போற்றப்பட்டார். இவர்கள் கிரேக்க அலெக்சாண்டரின் படையிலிருந்து வந்தவர்கள். சாக்கிய இனப் பெண்களை திருமணம் செய்து கொண்டு, செலுகஸ் நிகேதர் தலைமையில் பிட்சு சாணக்கியனின் தட்சசீல பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வி கற்றனர். 

அங்கு சாணக்கியனிடம் படித்தவர்களில் ஒருவனாக சான்ட்ரா கோட்டஸ் இருந்தான். கூலிப்படையின் தலைவனாக இருந்த அவன், அலெக்சாண்டர் இறந்த மறு ஆண்டில், கி.மு.322-இல் மௌரிய சாம்ராஜ்ஜியத்தை உருவாக்கினான். சான்ட்ரா கோட்டஸின் பெயரை சந்திரகுப்த மௌரியன் என மாற்றி, அவனையும் சாணக்கியனையும், பேரன் அசோகனையும் ஆரிய கூட்டம் இந்திய கதாநாயகர்களாக விளித்தது. 

மௌரியர்கள் சாக்கியர்கள், யவன கிரேக்கர்கள், காம்போஜ சஜிகிஸ்தானியர்கள், பாரசீகர்கள், துருக்கிய இனங்களின் கலப்பினமாக சிந்துநதிக்குப் பின் வாழ்ந்தவர்கள். இவர்களை மிலேச்சர்கள் என்றும் அழைத்தனர். அலெக்சாண்டரின் பாரசீக படையெடுப்பின் போது இவர்கள் இந்திய பகுதிகளில் ஊடுருவி, காந்தாரா, இந்துஷ், சத்தாகிடியா போன்ற பிரதேசங்களை கைப்பற்றினர். அப்போரில் அபிசாரெஸ், போரஸ் (இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன்), அம்பி போன்ற சுதந்திர இந்திய மன்னர்கள் எதிர்த்தனர். போரஸ் பெரும் யானைப்படையுடன் போரிட்டதால் அலெக்சாண்டர் படுகாயமடைந்து தோல்வியுற்று பாபிலோனில் இறந்தான். சீன நூல்கள் இதனை குறிப்பிடுகின்றன. 

அலெக்சாண்டரின் படையெடுப்புக்கு முன்னர் இந்தியப் பெருநிலப்பரப்பில் தமிழே பேசப்பட்டது. பின்னர் அது திரிபடைந்து வடமொழி, பிராகிருதம் என அழைக்கப்பட்டது. சாதவாகனர்கள், மகாராஷ்டிரம், கன்னடம், ஆந்திரம் ஆகிய பகுதிகளில் தமிழோடு இணைந்து பாவிக்கப்பட்டது. 

பின்னர் சமஸ்கிருத கலப்பால் தனிமொழிகளாக பரிணமித்தன. சேர நாட்டுத் தமிழும் மலையாளமாக மாறியது. சிந்து ஆற்றின் மேற்குப் பகுதியில் கி.மு.7000–3200 இடையே உழவு நாகரிகம் விளங்கியது. மழவர்கள் அல்லது மள்ளர்கள் எனும் தமிழ்ப் பழங்குடிகள் சிந்துவெளியில் அரண் சூழ்ந்த நகரங்களில் வாழ்ந்து, அலெக்சாண்டரை எதிர்த்துப் போரிட்டனர் என கிரேக்க, உரோமானிய வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர். 

ஆய்வாளர் குணா, இந்தியப் பெருநிலப்பரப்பில் முதன்முதலில் வந்த ஆரியர்கள் இவர்களே எனவும் கைபர், போலான் கணவாய் வழியாக வந்ததாகக் கூறப்படுவது பொய்யான ஆரியக் கோட்பாடு எனவும் நிறுவுகிறார். ஆரிய சித்தாந்த வேதகாலம் என்பன பிந்தைய கற்பனைகள் எனவும் தெரிவிக்கிறார். அம்பேத்கார், விவேகானந்தர் போன்றோர் இந்திய தேசிய மொழியாக தமிழே தகுதியானது என கூறினர். 

சாணக்கியன் பாரசீக வம்சாவளியிலிருந்து வந்தவன். தட்சசீல விஹாரத்தில் அரசியல் சூழ்ச்சியில் ஈடுபட்டவன். சந்திரகுப்த மௌரியர், பிந்துசாரர் ஆகியோருக்கு பிரதமராக இருந்தான். அர்த்தசாஸ்திரம் என்ற நூல் சங்க இலக்கியங்களில் எங்கும் குறிப்பிடப்படவில்லை. மௌரியர்கள் தமிழர்களின் எதிரிகளாக “வம்ப மோரியர்” என சங்க இலக்கியங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளனர். இவர்களால் தமிழகத்தை அடிமைப்படுத்த முடியவில்லை. 

தமிழ்நாடு அகச்சமயத்தின் கோட்டையாக இருந்ததால் அசோக கல்வெட்டில் சேர, சோழ, பாண்டிய, ஈழம் ஆகியவை பிடிக்க முடியாத தேசங்களாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. சந்திரகுப்த மௌரியரின் ஆட்சிக்காலத்திலேயே தென்னகத்தை கைப்பற்றும் முயற்சி தொடங்கியது. பிம்பிசாரரின் காலத்தில் அது தீவிரமானது. முதலில் வடுகர்களின் துணையுடன் துளுவ நாட்டைத் தாக்கி, நன்னன் மரபினனை முறியடித்து பாழியை கைப்பற்றினர். 

அங்கிருந்து அதியமான் எழினி, சோழ அமுந்தூர்வேல் திதியன், பாண்டிய மோகூர்த் தலைவன் ஆகியோரைத் தாக்கினர். சேரர் பிட்டங்கொற்றன் பல தடவை மோரியர்களோடு போரிட்டார். எழினி வட்டாறு, செல்லூர் இடங்களில் மோரியர்களை எதிர்த்தார். செல்லூர் போரில் வீரமரணம் அடைந்தார். 

அசோக கல்வெட்டில் அதியமான் மரபினர் ‘சத்திய புத்திரர்கள்’ என குறிப்பிடப்பட்டனர். திதியனும், மோகூர்த் தலைவனும் மோரியர்களை தோற்கடித்தனர். மோரியர்கள் பாழியில் நிலை கொண்டனர். தமிழக எல்லையில் ஏற்பட்ட தோல்வி மௌரியர்களை பெரும் படை திரட்டச் செய்தது. துளு, எருமை நாடுகளின் வழிகளில் பாறைகளை வெட்டி பாதைகள் அமைத்தனர். சங்க புலவர்கள் இதனைப் பாடல்களில் குறிப்பிட்டுள்ளனர்

பின்னர் மௌரியப் பெரும்படை தமிழகத்தைத் தாக்கியது. சோழர் இளஞ்செட்சென்னி தமிழர் கூட்டணியை திரட்டி, பெரும் படையுடன் போரிட்டார். வல்லம் போரில் மௌரியர்கள் பெரும் தோல்வியடைந்தனர். அகம் 336-ல் பாவைக் கொட்டிலார் மௌரியர்களை ஆரியர் எனக் குறிப்பிட்டார். தொடர்ந்து பல தடவை தோல்வியடைந்த மௌரியர்கள் பாழிக்குப் பின்வாங்கினர். 

இளஞ்செட்சென்னி பாழி வரை படையெடுத்து வெற்றி பெற்றார். இவ்வாறு பழந்தமிழக மூவேந்தர்கள், அலெக்சாண்டரின் படையெடுப்புக்குப் பின்பாக இமயம் வரை சென்று தமது இலச்சினைகளை பொறித்தனர். இது அவர்கள் பூர்வீக அரசர்கள், சுதேச குடிகள் என்பதை உறுதிப்படுத்தியது. வம்ப மோரியர்கள் எனப்படும் அந்நியர்களை தமது இறையாண்மைக்கு கட்டுப்படுத்தும் நோக்கத்திலேயே இப்போர் நடைபெற்றது.

GENERAL TALKS - வேகமாகவும் விவேகமாகவும் செயல்பட வேண்டும் !!

 

இணையதளத்தில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு நாட்டுப்புற கதை : ஒரே மனிதனின் புத்திசாலித்தனத்தில் ஏமாந்த பேய்கள் – விரிவாக்கப்பட்ட சிறுகதை ஒரு கிராமத்தில், பெரிய மீசையுடன் பயங்கர தோற்றமுடைய ஒரு உழவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுடைய வாழ்க்கை முழுக்க உழவுதான். ஒரு நாள் அவன் உழவேலையில் பயன்படுத்திய கலப்பை உடைந்து விட்டது. “புதிய கலப்பை செய்ய நல்ல மரம் வேண்டும்” என்பதால், அருகிலிருந்த அடர்ந்த காட்டுக்குள் சென்று ஒரு வைரம் பாய்ந்த பெரிய மரத்தை தேர்ந்தெடுத்தான். “இந்த மரத்தில் கலப்பை செய்தால் பல தலைமுறை உழைக்கலாம்!” என்று சொல்லிக்கொண்டே கோடாரியை உயர்த்தி வெட்டத் தொடங்கினான்.  அந்த மரம் சாதாரண மரமல்ல! அதில் பல பேய்கள் குடியிருந்தன. மரத்தை வெட்ட தொடங்கியதும், பயந்து நடுங்கிய பேய்கள் எல்லாம் மரத்தை விட்டு கீழே இறங்கி, நேராக வந்து உழவனின் காலில் விழுந்தன. “ஐயா! இந்த மரத்தில் நாங்கள் தலைமுறைகளாக வாழ்கிறோம். இதை வெட்டாதீர்கள்!” என்று கெஞ்சின.  பயத்தில் இருந்த மனிதன் காட்டிய புத்திசாலித்தனம்  பேய்களை பார்த்தவுடன் சொந்தமாக நடுங்கிய உழவன், தன் பயத்தை மறைத்து அதிகார குரலில் கத்தினான்:  “என் வீட்டுத் தோட்டத்தில் ஏற்கனவே பத்து பெரிய பேய்களைக் கட்டி வைத்திருக்கிறேன்! நீங்கள் என் காலில் விழுந்ததால் தான் உயிர் தப்பினீர்கள்!”  இந்த பொய் பேச்சு பேய்களை மேலும் பயமுறுத்தியது.  பேய்களின் தலைவர் நடுங்கியபடி கேட்டது:  “ஐயா… உங்கள் நிலத்தில் ஒரு ஆண்டுக்கு எவ்வளவு எள் விளைகிறது?” “ஐம்பது மூட்டை!” என்றான் உழவன்.   “நீங்கள் இந்த மரத்தை வெட்டாமல் விட்டால், நாங்கள் ஆண்டுதோறும் நூறு மூட்டை எள் தருகிறோம்!” என்று மன்றாடின.  அவன் உடனே சம்மதம் சொன்னான்:  “ஒரு மூட்டை கூட குறைந்தால், உங்களை அழித்து விடுவேன்!”  அதன்பின் ஆண்டுதோறும், பேய்கள் நூறு மூட்டை எள்ளை அவனிடம் கொண்டு வந்து கொடுத்தன.   புதுப்பேயின் ஆணவம்… அதற்கான முடிவு  

ஒருநாள் “புதுப்பேய்” என்ற ஒரு திமிரான பேய் வந்தது. “நீங்கள் எல்லாம் ஒரு மனிதனைப் பார்த்து இவ்வளவு பயப்படுகிறீர்களா? நானே போய் அவனை கொன்றுவிட்டு வருகிறேன்!” என்று கம்பீரமாகச் சென்றது.  ஆனால் உழவனின் வீட்டில், “புதுப்பேயை இழுத்து வந்து, பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்பால் பெரிய சூடு போடு!” என்று அவன் கூறியதாகக் கேட்டதும், அந்தப் பேய் பயத்தில் உறைந்து, உடனே மனிதனின் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்டது. எள்ளிலிருந்து எண்ணெய்க்கு மாறிய ஒப்பந்தம்  பயத்தில் அந்தப் பேய் பொய் சொன்னது:  “இனிமேல் உங்களுக்கு எள்ளுக்கு பதில் நூறு பீப்பாய் எண்ணெயே தர முடிவு செய்துள்ளோம்!”  உழவனும் உடனே சொன்னான்:  “அப்படியானால், இனிமேல் எனக்கு எண்ணெய்தான் வேண்டும்!”  அன்று முதலாக பேய்கள் ஆண்டுதோறும் நூறு பீப்பாய் எண்ணெய் தர வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டன.  உழவனோ உழைக்காமலேயே செல்வந்தனானான். ஒரே புத்திசாலித்தனத்தில் வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொண்டான்.  அறிவு இருந்தால் அபாயமே வாய்ப்பாக மாறும்.  அஞ்சுபவை ஆட்சி இழக்கும்.   துணிவும் புத்தியும் இருந்தால் உலகமே வழிவிடும்.  

GENERAL TALKS - வாழ்க்கையை புரிய வைத்த கெட்ட கனவு !

 

இணையதளத்தில் இருந்து எடுத்த கதை : அவர் ஒரு மிகப்பெரிய பிசினஸ்மேன். சின்னதாக ஒரு மளிகைக்கடையில் தொடங்கிய தொழில், ஜுவல்லரி ஷாப், ஹோட்டல், துணிக்கடை, டிபார்ட்மென்ட்டல் ஸ்டோர் என விரிந்து, நகரத்தில் பெரும் செல்வந்தர், கௌரவத்துக்குரியவர் என்ற பெயரையும் பெற்றிருந்தார். அன்பான மனைவி, இரு ஆண் மகன்கள் இருந்தும், அவருக்கு நேரமில்லை. யாரையும் நம்பி பிசினஸை ஒப்படைக்க மனமில்லை. விடியற்காலையில் தொடங்கும் நாள், நள்ளிரவில்தான் முடிகிறது. மனைவி, பிள்ளைகளுடன் உரையாடவோ, சேர்ந்து சாப்பிடவோ நேரமில்லாமல், “பிசினஸ், பிசினஸ்” என்று அலைந்துகொண்டிருந்தார். ஒருநாள் இரவு அவர் வீடு திரும்பியபோது மணி பன்னிரண்டைத் தாண்டியிருந்தது. வழக்கமாக கதவைத் திறந்து வரவேற்கும் மனைவி அன்றைக்கு இல்லை. வீட்டுப் பணியாளர்தான் கதவைத் திறந்து, “அம்மாவுக்கு திடீரென மயக்கம் வந்தது. ஹாஸ்பிட்டலில் ட்ரீட்மென்ட் எடுத்துவிட்டு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்புதான் வந்தார். ரூமில் தூங்குகிறார்” என்றான். “ஏன், என்ன ஆச்சு?” என்று கேட்டபோது, “பிரஷர், ஆனால் பயப்படத் தேவையில்லை. மருந்து மாத்திரை சாப்பிட்டு ஓய்வு எடுத்தால் சரியாகிவிடும்” என்றான். “எனக்கு போன் பண்ணிச் சொல்ல வேண்டியதுதானே?” என்றார். “நிறைய தடவை உங்க பெரிய பையன் போன் பண்ணினாராம். ‘ஸ்விட்ச்டு ஆஃப்’னு வந்துச்சாம்” என்றான். அப்போதுதான் அவர் ஒரு மீட்டிங்குக்காக இரவு எட்டு மணிக்கு தன் மொபைலை ஆஃப் செய்தது நினைவுக்கு வந்தது. அவசரமாக மனைவி படுத்திருந்த அறைக்குள் நுழைந்தார். அவள் ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவர் தலையை ஆதுரமாக வருடி, “சே… இவளை கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டோமே!” என்கிற வருத்தம் எழுந்தது. திருமணமாகி 25 ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. குடும்பத்தோடு மகிழ்ந்திருந்த நாட்களை நினைவுகூர முயன்றார். நினைவுக்கு வந்தது மிகச் சொற்ப தினங்களே. மனைவியின் பக்கத்தில் இப்படி நெருக்கமாக அமர்ந்தே வெகு நாள்கள் ஆகிவிட்டது என்பதை நினைத்ததும் அவருக்கு திடுக்கென்று இருந்தது. அறையை விட்டு வெளியே வந்து, மகன்கள் படுத்திருந்த அறைக்குள் பார்த்தார். சத்தமில்லாமல் கதவை மூடி, தனி அறைக்குச் சென்றார். பணியாளர் “ஐயா, சாப்பிட ஏதாவது வேணுமா?” என்று கேட்டபோது, “வேண்டாம்” என்று சொல்லிவிட்டு அறைக்குள் நுழைந்து கதவைச் சாத்தினார். உடையை மாற்றிக்கொண்டு கட்டிலில் அமர்ந்தார். “இவ்வளவு சம்பாதித்து என்ன பயன்? நாம் யாருக்காக வாழ வேண்டும்? பிள்ளைகள், மனைவி இவர்களோடு நேரம் செலவழிக்க முடியாமல் அப்படி என்ன பிசினஸ்? ஒருநாள் நிம்மதியாக இருந்தோமா? குடும்பத்துடன் கோயில், சுற்றுலா, உறவினர் வீடு, நண்பர்கள் வீடு, விழா எங்காவது போனோமா? எத்தனை சந்தோஷங்களை இழந்திருக்கிறேன்!” என்று யோசித்தார். கடைசியில் அவர் முடிவு செய்தார்: “இன்றுதான் கடைசி. இன்றோடு பிசினஸிலிருந்து ஓய்வு பெற வேண்டும். இனிமேல் வாழ வேண்டும். எனக்காக, என் மனைவிக்காக, என் குடும்பத்துக்காக…” அப்போதுதான் கட்டிலுக்கு அருகிலிருந்த நாற்காலியில் யாரோ உட்கார்ந்திருப்பது தெரிந்தது. “கதவை தாழ்ப்பாள் போட்டுவிட்டேனே! இது யார்?” என்று கேட்டார். அந்த உருவம், “நான் மரண தேவதை. உன்னை அழைத்துச் செல்ல வந்திருக்கிறேன்” என்றது. அவர் திடுக்கிட்டார். “ஐயா சாமி, நான் இப்போதுதான் வாழ வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருக்கிறேன். இப்போ என்னை கூட்டிச் செல்ல வந்திருக்கீங்களே! கொஞ்சம் அவகாசம் கொடுங்க!” என்று மன்றாடினார். செல்வத்தையெல்லாம் கொடுப்பதாகச் சொல்லியும், மரண தேவதை செவிசாய்க்கவில்லை. “ஒரே ஒரு மணி நேரம் மட்டும் அவகாசம் கொடுங்க. என் மனைவி, குழந்தைகளுக்கான கடமைகள் இருக்கின்றன. நண்பர்கள், உறவினர்களை பார்க்க வேண்டும்” என்றார். அதற்கும் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. “சரி, ஒரே ஒரு நிமிஷமாவது கொடுப்பீங்களா? உலகத்துக்கு நான் ஒரு குறிப்பு எழுத வேண்டும்” என்று கேட்டார். மரண தேவதை ஒப்புக்கொண்டது. அவர் எழுதினார்: “உங்களுக்கான நேரத்தை சரியான வழியில் செலவழியுங்கள். என்னுடைய அத்தனை சொத்துகளை ஈடாகக் கொடுத்தாலும்கூட எனக்காக ஒரு மணி நேரத்தை வாங்க முடியவில்லை. இது ஒரு பாடம். உங்கள் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் வீணடிக்காமல் அனுபவித்து வாழுங்கள்!” அப்போது கதவை பலமாகத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. அவர் திடுக்கிட்டு கண்விழித்தார். விடிந்துவிட்டது. கதவைத் திறந்தபோது பணியாளர், “ஐயா, ரொம்ப நேரமா தட்டுறேன். நீங்க திறக்கலையா? பயந்துட்டேன். அதான் பலமாகத் தட்டிட்டேன்” என்றான். அவர் அவசரமாக மேஜையைப் பார்த்தார். அங்கே குறிப்பு இல்லை. பேனாவும், எழுதப்படாத வெள்ளைத் தாளும் இருந்தன. வாழ்க்கையில் எதை இழக்கக் கூடாது என்பதை உணர்த்தும் யதார்த்தக் கதை. நேற்று என்பது போய்விட்டது; நாளை இன்னும் வரவில்லை; நமக்கிருப்பது இன்று மட்டுமே. அதை வாழ்ந்து பார்ப்போம். வாழ்வின் யதார்த்தத்தை அழகாகச் சொல்கிறார்கள். ஒரு மனிதனின் பிறந்தநாள், அவன் ஒரு வருடம் மூப்படைந்துவிட்டான் என்பதை உணர்த்தும் நாள். காலம் யாருக்காகவும் காத்திருக்காது.

GENERAL TALKS - சொந்த வாழ்க்கை பஞ்சாயத்துக்கள் !

 

உஜ்ஜைன் நகரத்தின் வீரமும் விவேகமும் கொண்ட மன்னன் விக்ரமாதித்தன்.  

ஒரு நள்ளிரவில், அகோர சாதனைக்காக முருங்கை மரத்தில் தொங்கியிருந்த வேதாளத்தை தன் தோளில் சுமந்து கொண்டு சென்றான்.   வேதாளத்தின் வழக்கம்  கதைகள் சொல்லி மன்னனை சோதிப்பது.   அன்று கூட, புன்னகையுடன் கேட்டது:  “மன்னா… நான் சொல்கிற இந்தக் கதைக்கு நீ சரியான விடை சொன்னால் மட்டுமே என்னை சுமந்து செல்ல முடியும்!”  விக்ரமாதித்தன் அமைதியாக சம்மதித்தான்.  வேதாளம் கதை சொல்ல ஆரம்பித்தது ஒரு ஊரில் சரண்யன் என்ற பெரும் செல்வந்தர் வாழ்ந்து வந்தார்.  பல ஆண்டுகளாக குழந்தை இல்லாத துயரத்தில் இருந்த அவருக்கு, ஒரு நாள் ஆண் குழந்தை பிறந்தது.   அக்குழந்தைக்கு “நம்பி” என்று பெயர் சூட்டினார்.  

ஆனால் வளர வளர நம்பி சிந்தனை திறமையற்றவன்  நினைவாற்றல் குறைவானவன் கல்வியில் முன்னேற்றமற்றவன் இதனால் கவலையடைந்த சரண்யன், நம்பியை ஒரு ஜோதிடரிடம் அழைத்து சென்றார்.  ஜோதிடர் ஜாதகத்தை பார்த்து சொன்னார்: “இவன் வித்யாவனம் என்ற ஊரில் ஞானேந்திரர் குருகுலத்தில் சேர்ந்தால், அறிவில் சிறந்து விளங்குவான்!”  

அந்த நம்பிக்கையுடன் சரண்யன், தன் மகனை குருகுலத்தில் சேர்த்தார்.  மாற்றம் அடையாத நம்பி – ஒளிவீசும் சுகுமாரன் நாட்கள் சென்றன.  ஆனால் நம்பியின் மந்த புத்தி மட்டும் மாறவே இல்லை. அந்த சமயத்தில், அருகிலுள்ள கிராமத்தைச் சேர்ந்த விவசாயி மகன் “சுகுமாரன்” குருகுலத்தில் சேர்ந்தான். சுகுமாரன் அறிவில் சிறந்தவன் பணிவில் உயர்ந்தவன் எல்லோருக்கும் பிடித்தவன் ஆசிரியர்களின் பாராட்டையும், மாணவர்களின் மதிப்பையும் பெற்றான்.   இதைக் கண்ட நம்பி, சுகுமாரனிடம் நட்பு கொள்ள முயன்றான்.  ஆனால் சுகுமாரன் அவனை ஒதுக்கினான். கடன் சுமையில் சிக்கிய சுகுமாரன்  ஒருநாள் சுகுமாரன் வருத்தத்துடன் சொன்னான்:  “என் தந்தைக்கு கடன் சுமை அதிகமாகிவிட்டது. இனி நான் படிப்பை நிறுத்தி, அவருக்காக உழைக்க வேண்டுமென்று முடிவு செய்துள்ளேன்…”  அந்த நேரத்தில் அங்கே வந்திருந்த சரண்யன், இதை கேட்டார். நம்பி தன் தந்தையிடம் விளக்க, சரண்யன் உடனே சொன்னார்:  “சுகுமாரன் என் மகன் போன்றவன்! அவனது கடன் சுமையை நான் தீர்த்து விடுகிறேன்!”  இதைக் கேட்டு கண்கலங்கினான் சுகுமாரன்.  அந்த நாளிலிருந்து, சுகுமாரன் முழுமையாக நம்பியின் கல்விக்கு உதவ ஆரம்பித்தான். பாராட்டினான்  ஊக்கப்படுத்தினான் நம்பிக்கையூட்டினான் முட்டாளாக இருந்தவன் மேதை ஆனான்  சுகுமாரனின் ஊக்கத்தால், நம்பி படிப்பில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தான். சில காலத்திலேயே மிகச் சிறந்த மாணவனாக அறிவில் முதன்மையானவனாக குருகுலத்தின் பெருமையாக மாறிவிட்டான்! அதை கண்ட ஞானேந்திரர் ஆச்சர்யமடைந்து கேட்டார்: “என்னால் முடியாததை, நீ ஒருவனே எப்படி செய்தாய்?”  சுகுமாரன் பதில் சொன்னான்:  “அவனை எல்லோரும் ‘முட்டாள்’ என்று சொன்னார்கள். நான் மட்டும் அவனை ‘மேதை’ என்று நம்பினேன்! அதுவே அவனை மாற்றியது!”  பழி தீர்க்கத் துடித்த மனம்  - கல்வி முடித்து ஊர் திரும்பும் நேரத்தில், சுகுமாரன் தன் தந்தையை உறவினர்களே ஏமாற்றி கடனாளி ஆக்கியதை தெரிந்துகொண்டான்.  அவன் மனதில் பழிவாங்கும் தீப்பொறி எழுந்தது.  இதை அறிந்த ஞானேந்திரர் எச்சரித்தார்:  “பழி தீர்த்தல் உன்னை அழிக்கும்… மன்னிப்பே உன்னை உயர்த்தும்!”  ஆனால் அங்கே இருந்த சரண்யன் மட்டும் சொன்னார்:  “அவன் எடுக்கும் முடிவில் நான் துணை நிற்பேன்!”  அதற்கு ஞானேந்திரர் கூறினார்: “இந்த தீர்ப்பை உங்கள் மகன் நம்பியிடமே கேளுங்கள்!”  நம்பி சொன்ன அதிசய தீர்வு  அனைத்தையும் கேட்ட நம்பி, சிறிது நேரம் சிந்தித்துவிட்டு சொன்னான்: என் தந்தை உனக்கு செய்த நன்மைகளை மறந்து, அவரையே நீ முதலில் பகைவராக்கிவிட்டு பழி தீர்த்து பார். பிறகு தான், உன் உறவினர்களைப் பழிவாங்க மனம் வரும்!”  விக்ரமாதித்தன் சொன்ன நீதித் தீர்ப்பு  இதுவரை கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்த வேதாளம், இங்கே நிறுத்தி விக்ரமாதித்தனை பார்த்து கேட்டது:  “நம்பி ஏன் இப்படிச் சொன்னான்?”  மன்னன் அமைதியாகப் பதிலளித்தான்:  “ஒருவருக்கு நாம் செய்த நன்மைகள் நினைவில் இருந்தால், அவரை ஒரு நாளும் பகைவராகக் காண முடியாது.  நம்மிடம் ஏற்பட்ட பழிவாங்கும் உணர்ச்சியே, அந்த நன்மை நினைவால் கரைந்து விடும். இந்த மனித மனதின் உண்மையை அறிந்தே நம்பி இப்படிச் சொன்னான்!” அந்த அறிவுத் தீர்ப்பில் மகிழ்ந்த வேதாளம், மீண்டும் முருங்கை மரத்திற்கே பறந்து சென்றது

GENERAL TALKS - ஒரு நல்ல பேச்சுத்திறன் வெளிப்பாடு எப்படி இருக்க வேண்டும் ?

 

பொதுப் பேச்சின் கலையை வளர்த்துக்கொள்ளுதல் மனித வாழ்க்கையில் அவசியமானது , தனிப்பட்ட ஒரு மனிதரின் தன்னம்பிக்கையும் செல்வாக்கும் ஒருவர் பொதுப்பேச்சு எப்படி செய்கிறார் என்பதே பொறுத்தே இருக்கிறது. 

பொதுப் பேச்சு என்பது மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான தவிர்க்க கூடாத திறன்களில் ஒன்றாகும். ஒருவர் பேசும் போது, அவரது பேச்சின் நோக்கம், பார்வையாளர்களின் எதிர்பார்ப்புகள் மற்றும் தேவைகளுக்கு ஏற்ப அமைந்திருக்க வேண்டும். 

பேச்சின் தலைப்பு, பார்வையாளர்களை ஈர்க்கும் வகையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில், ஒரு பேச்சு என்பது வெறும் வார்த்தைகளின் தொகுப்பு அல்ல ! அது ஒரு சிந்தனையின் வெளிப்பாடு, ஒரு உணர்வின் பரிமாற்றம், ஒரு சமூகத்தின் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் சக்தி என்பதை புரிந்துகொள்ளுங்கள் ! 

ஒரு பேச்சு எப்போதும் தெளிவான நோக்கத்துடன் இருக்க வேண்டும். பேச்சாளர் தனது கருத்துகளை எதற்காக வெளிப்படுத்துகிறார் ?, யாருக்காக வெளிப்படுத்துகிறார் ? என்பதை முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். பார்வையாளர்கள் யார், அவர்களின் தேவைகள் என்ன ?, அவர்கள் எதிர்பார்ப்பது என்ன ? என்பதைக் கவனத்தில் கொண்டு பேச்சு அமைக்கப்பட வேண்டும். 

உதாரணமாக, மாணவர்களுக்கான பேச்சு கல்வி சார்ந்ததாக இருக்கலாம்; தொழில்முனைவோருக்கான பேச்சு ஊக்கமூட்டும் வகையில் இருக்கலாம்; பொதுமக்களுக்கான பேச்சு சமூக பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கும் வகையில் இருக்கலாம்.

ஒரு பேச்சு தெளிவாகவும் உறுதியானதாகவும் இருக்க வேண்டும். குழப்பமான வார்த்தைகள், நீளமான விளக்கங்கள், தொடர்பில்லாத கருத்துக்கள் பார்வையாளர்களின் கவனத்தை சிதறடிக்கும். அதற்கு பதிலாக, சுருக்கமான, நேர்மையான, உறுதியான கருத்துக்கள் பார்வையாளர்களை எளிதாக சென்றடையும். பேச்சைத் திட்டமிட்டு, முக்கிய கருத்துக்களை ஒழுங்கமைப்பது அவசியம். 

தொடக்கம், நடுவு, முடிவு என்ற மூன்று கட்டங்களிலும் பேச்சு அமைந்தால், அது பார்வையாளர்களின் மனதில் நீண்ட காலம் பதியும். பார்வையாளர்களை நம்பவைக்கும் வகையில், பேச்சில் ஆர்வமும் உற்சாகமும் வெளிப்பட வேண்டும். பேச்சாளர் தனது கருத்துகளை உயிரோட்டத்துடன் வெளிப்படுத்தும்போது, பார்வையாளர்கள் அதை உணர்ந்து ஈர்க்கப்படுவார்கள். 

உற்சாகமில்லாத பேச்சு, உயிரற்ற வார்த்தைகளாக மட்டுமே தோன்றும். ஆனால் உற்சாகத்துடன் பேசப்படும் பேச்சு, பார்வையாளர்களின் மனதில் தீப்பொறி போல தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.

யாருக்கும் புரியாத குழப்பமான வகையில் பேசுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும். இயல்பான உரையாடல் ஸ்டைல் என்பது பார்வையாளர்களுடன் நல்ல தொடர்பை உருவாக்கும். பேச்சாளர் தனது சொற்களை இயல்பாக, எளிமையாக, மனதார வெளிப்படுத்தும்போது, அது பார்வையாளர்களின் மனதில் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்தும். கதைகள், தனிப்பட்ட அனுபவங்கள், பொருத்தமான உதாரணங்கள் ஆகியவற்றை பயன்படுத்துவது பேச்சை மேலும் சுவாரஸ்யமாக்கும்.

நல்ல விஷயம் என்னவென்றால் பொது இடங்களில் பேசும் வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தி, தொடர்ந்து பயிற்சி செய்வதன் மூலம் பேச்சுத் திறமைகளை வளர்த்துக்கொள்ளலாம். ஆரம்பத்தில் பயம், தயக்கம், பதட்டம் ஆகியவை இயல்பாக இருக்கும். 

ஆனால் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்தால், தன்னம்பிக்கை அதிகரிக்கும். சிறிய கூட்டங்களில் பேசத் தொடங்கி, பெரிய கூட்டங்களில் பேசும் அனுபவத்தைப் பெறுவது நல்லது.

இந்த விஷயம் எதனால் இன்று வரைக்கும் தனிமனித முன்னேற்றத்தில் ஒரு பேசும் பொருளாக [?] இருக்கிறது பொதுப் பேச்சு தனிப்பட்ட வளர்ச்சியில் ஒரு முக்கிய படியாகும். இது தன்னம்பிக்கையை வளர்ப்பதற்கும், மற்றவர்களின் மீது செல்வாக்கு செலுத்துவதற்கும் உதவுகிறது. 

தன்னம்பிக்கை கொண்ட பேச்சாளர், தனது கருத்துகளை உறுதியுடன் வெளிப்படுத்துவார். அவர் பேசும் வார்த்தைகள், பார்வையாளர்களின் மனதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். இதன் மூலம், பேச்சாளர் சமூகத்தில் ஒரு முன்னோடியாக மாறுவார்.

பொதுப் பேச்சு என்பது வெறும் திறமையல்ல; அது ஒரு கலை. இந்தக் கலையைப் பயிற்சி, அனுபவம், தன்னம்பிக்கை ஆகியவற்றின் மூலம் யாரும் கற்றுக்கொள்ளலாம். பேச்சின் நோக்கம் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்; பார்வையாளர்களின் எதிர்பார்ப்புகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; ஆர்வம், உற்சாகம், இயல்பு ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்த வேண்டும். இந்த வழிகாட்டுதல்களைப் பின்பற்றுவதன் மூலம், யாரொருவரும் ஒரு நல்ல பேச்சாளராக மாறி, தங்கள் கருத்துக்களைத் திறம்பட வெளிப்படுத்தி, சமூகத்தில் செல்வாக்கு செலுத்த முடியும்.

GENERAL TALKS - நிச்சயமாக மனித நேயம் வேண்டும் மக்களே !

இந்த கதை இணையதளத்தில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட கொஞ்சம் ஃபேண்டஸியான கதை : கருணையின் கனியும் – முனியனின் கதை ஒரு சிற்றூரில் பெரும் பண்ணையார் ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். அந்த ஊரில் இருந்த பெரும்பாலான நிலங்கள் அனைத்தும் அவருக்கே சொந்தமானவை. ஊரிலுள்ள ஏழை உழவர்கள் அனைவரும் அவருக்குக் கூலியாகவே வேலை செய்தனர். அவரிடத்தில் முனியன் என்ற எளிய உழவன் வேலை பார்த்து வந்தான். முனியனுக்கு ஒரு சிறிய குடிசையும், சிறிதளவு நிலமும் மட்டுமே இருந்தன. அந்தச் சிறிய நிலத்தில் தானே உழைத்து, தானே விதைத்து வாழ வேண்டும் என்ற ஆசை அவனுக்குள் எப்போதும் இருந்தது. ஒருநாள் முனியன் பண்ணையாரிடம் சென்று பணிவுடன் கேட்டான்: “ஐயா… எல்லா நிலங்களிலும் விதை நட்டுவிட்டார்கள். என் நிலம் மட்டும் காலியாகவே இருக்கிறது. தயவுசெய்து கொஞ்சம் தானியம் கொடுங்கள். என் நிலத்திலும் விதைத்து வாழ முயற்சி செய்கிறேன்.” அதற்கு பண்ணையார் கோபமாக, “சொந்தமாக விவசாயம் செய்ய ஆசையா? அந்த எண்ணமே வேண்டாம். என்கீழ் கூலியாகவே இரு. அரை வயிற்றுக்காவது உணவு கிடைக்கும்!” என்று விரட்டியடித்தார். 

முனியன் மனம் உடைந்து வீடு திரும்பினான். நடந்ததை மனைவியிடம் சொல்லி, “நம் விதிதான் இப்படிப் போலிருக்கிறது… நாம் எப்போதும் பட்டினியில்தான் இருக்க வேண்டியதுதான்” என்று கண் கலங்கினான் அன்றைய நாள் முதல், அவர்களது குடிசையில் ஒரு சிறிய குருவி வந்து கூடு கட்டியது. அதைப் பார்த்த மனைவி, “நாம் காற்றுக்கும் மழைக்கும் அஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறோம்… ஆனால் இந்தச் சிறு உயிர் இங்கே கூடு கட்டுகிறது பாருங்கள்” என்றாள். முனியன் இரக்கத்துடன், “பாவம்… அது வாயில்லாத உயிர். அதற்குத் தொல்லை செய்ய வேண்டாம்” என்றான். சில நாட்களில் அந்தக் குருவி நான்கு முட்டைகள் இட்டது. அவை நான்கு குஞ்சுகளாக வெளிவந்தன ஒருநாள் திடீரென அந்தக் கூட்டினுள் ஒரு பாம்பு நுழைந்தது. குஞ்சுகளை விழுங்கத் தொடங்கியது. அவற்றின் அலறலைக் கேட்ட முனியன் ஓடி வந்து பாம்பை அடித்துக் கொன்றான். ஆனால் அதற்குள் மூன்று குஞ்சுகள் உயிரிழந்தன. தரையில் விழுந்த ஒரு குஞ்சு மட்டும் உயிரோடு துடித்துக் கொண்டிருந்தது. முனியன் இரக்கம் கொண்டு அதை எடுத்தான். அதன் உடைந்த காலுக்கு கட்டுப் போட்டு, மீண்டும் கூட்டில் வைத்தான். தினமும் தானும், மனைவியும் வேளா வேளைக்கு அந்தக் குஞ்சுக்கு உணவு கொடுத்து கவனித்தார்கள். சில நாட்களில் அந்தக் குஞ்சின் கால்கள் குணமடைந்தன. ஒரு நாள் அது பறந்து சென்றது. முனியனின் குடும்பம் இன்னும் வறுமையில் வாடிக் கொண்டிருந்தது. 

ஒருநாள் மனைவி, “இப்படியே வாழ்க்கை போகுமா? நமக்கு ஒருநாளாவது விடிவு வருமா?” என்று கலங்கினாள். அந்தச் சமயம் கதவு தட்டும் ஓசை கேட்டது. முனியன் கதவைத் திறந்தான். அவன் காப்பாற்றிய குருவி தான் அது! அதன் வாயில் ஒரு சிறிய விதை இருந்தது. அதை முனியனின் கையில் வைத்து, “இந்த விதையை உன் தோட்டத்தில் நடு…” என்று சொல்லி பறந்து சென்றது. சிறிது நேரம் கழித்து மீண்டும் வந்து, “இதை வீட்டின் முன்புறம் நடு…” என்று இன்னொரு விதையைத் தந்தது. மூன்றாம் முறையாக வந்து, “இதை சன்னலோரம் நடு… என் உயிரைக் காப்பாற்றிய உன் கருணைக்கு இதுவே நன்றி” என்று சொல்லி பறந்து சென்றது முனியன் மூன்று விதைகளையும் நட்டான். மறுநாள் காலையில் அங்கு மூன்று பெரிய பூசணிக் காய்கள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன! முதல் பூசணிக்காய் – அதை வெட்டியபோது, சுவை மிகுந்த பலவகை உணவுகள் நிறைந்திருந்தன. அதை வெட்டி உண்டுவிட்டு மீண்டும் சேர்த்தால் அது பழையபடி முழுப் பூசணிக்காயாக மாறியது. இரண்டாவது பூசணிக்காய் – அதற்குள் இருந்து அழகிய ஆடைகளும், விலை உயர்ந்த மணிகளும் வெளிவந்தன. மூன்றாவது பூசணிக்காய் – அதற்குள் இருந்து பொற்காசுகள் கொட்டின. அன்று முதல் முனியனும் அவன் குடும்பமும் வறுமையிலிருந்து விடுபட்டு, நிம்மதியான வாழ்வை அடைந்தார்கள். இதை அறிந்த பண்ணையார், பொறாமையால் அதேபோல் குருவியை ஏமாற்ற முயன்றார். ஆனால் அவர் கருணையால் அல்ல கபடத்தால் குருவியை வளர்த்தார். சாதாரண குருவியாகவே அந்த குருவி இருந்ததால் அவருக்கு எதுவுமே கிடைக்கவில்லை. 

முதலாளித்துவமும் மனிதநேயமும் - இந்தக் கதையைப் படிக்கும் போது நாம் உணர வேண்டிய முக்கியமான பாடம் என்னவென்றால் முதலாளித்துவம் மனிதநேயமின்றி நடந்தால் அது எப்போதும் டாக்ஸிக்காக மாறும் பல இடங்களில் முதலாளிகள் தங்கள் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி, வேலைக்காரர்களை எப்படியும் நடத்தலாம் என்ற எண்ணத்தில் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் விரும்பினால் கூலியை குறைக்கலாம், விரும்பினால் வேலைக்காரர்களின் முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கலாம். இது சமூகத்தில் சமத்துவத்தையும், மனிதத் தன்மையையும் அழிக்கும் ஒரு ஆபத்தான நிலை.  நல்ல முதலாளி எப்படி இருக்க வேண்டும்? வேலைக்காரர்களும், முதலாளிகளும் ஒரே சமூகத்தின் அங்கமாக இருப்பதை உணர வேண்டும்.  வேலைக்காரர்களின் வாழ்க்கை, குடும்பம், எதிர்காலம் ஆகியவற்றை மதிக்க வேண்டும். வேலைக்காரர்களின் முன்னேற்றம் தடுக்கப்படாமல், அவர்களும் வளர வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருக்க வேண்டும். முதலாளிகள் மனிதநேயத்துடன் நடந்தால் வேலைக்காரர்களுக்கு நிம்மதி கிடைக்கும். சமூகத்தில் சமத்துவம் நிலைக்கும். அனைவரும் சேர்ந்து உழைத்தால், நாட்டின் வளர்ச்சி வேகமாகும். முதலாளித்துவம் என்பது தவறல்ல. ஆனால் அது கருணை, சமத்துவம், மனிதநேயம் ஆகியவற்றோடு இணைந்தால் மட்டுமே நல்ல சமூகத்தை உருவாக்க முடியும். வறுமை குறையும்,  அநீதி மறையும்,   ஒற்றுமை பெருகும். இதுவே ஒரு நல்ல சமூகத்தையும், நிலையான வளர்ச்சியையும் உருவாக்கும் அடிப்படையான காரணியாக இருக்கும் ! 

GENERAL TALKS - மனிதநேயம் எப்போதும் நிறைந்த தலைவர் !

சமீபத்தில் தயாரிப்பாளர் ஆர்.எம். வீரப்பன் அவர்கள் நமது மக்கள் ஹீரோ எம்.ஜி.ஆர் அவர்களை பற்றி சொன்ன சம்பவத்தை பற்றிய இணைய பதிவு பார்த்தேன் - அந்த பதிவு உங்களுக்காக ! எம்.ஜி.ஆர் – மனிதநேயத்தின் கதை ராமாவரம் தோட்டத்தில் ஒரு நாள்.அங்கு வந்திருந்தார் ஒரு பழைய நாடக நடிகர். முகத்தில் கவலை, மனதில் சங்கடம். “எதற்காக வந்தீர்கள்?” என்று கேட்டபோது, அவர் மெதுவாகச் சொன்னார்: “குடும்பமே பட்டினி. ஒன்றும் முடியவில்லை. சின்னவரோட நாடகத்தில நடிச்சிருக்கேன். ஏதாவது உதவி கிடைக்குமோ என்று வந்திருக்கேன்.” சிறிது நேரத்தில் எம்.ஜி.ஆர் வெளியே வந்தார். தூரத்தில் நின்று அந்த நடிகரைப் பார்த்தார். சைகையால் “எப்படி வந்தே?” என்று கேட்டார். பின்னர், “இருந்து சாப்பிட்டுவிட்டு தான் போகணும்” என்று சொல்லிவிட்டு காரில் ஏறிச் சென்றார். அந்த நடிகர் குழப்பத்தில் நின்றார். நான் அவரிடம், “மதியம் சாப்பிட்டு போங்க” என்றேன். அவர் பதற்றமாக, “என் குடும்பமே பட்டினி இருக்கும்போது நான் எப்படி சாப்பிடுவது?” என்றார். நான் ஐநூறு ரூபாய் கொடுத்தேன். அவர் மகிழ்ச்சியுடன் சாப்பிட்டார். மதியம் எம்.ஜி.ஆர் மீண்டும் வந்தார். “சாப்பிட்டீர்களா?” என்று கேட்டார் அவர் “ஆம்” என்றதும், எம்.ஜி.ஆர் காரில் ஏறினார். கார் சில அடிகள் சென்றதும் நின்றது. சைகையால் நடிகரை அழைத்தார். அவர் காருக்கு அருகில் சென்றார். எம்.ஜி.ஆர் யாருக்கும் தெரியாமல் அவரது பாக்கெட்டில் ஒரு கவரை வைத்துவிட்டு, காரை முன்னேற்றினார். அவர் கவரைத் திறந்தார்.அதில் பத்தாயிரம் ரூபாய். கண்களில் கண்ணீர். ஆனந்தக் கண்ணீர். அந்த கண்ணீரைக் கண்ட நான், அவரைவிட அதிக மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். மறுநாள், தோட்டத்தில் எம்.ஜி.ஆரிடம் கேட்டேன் “அந்த நடிகரை சாப்பிடச் சொன்னீர்கள். ஆனால் அவரிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை. பிறகு காரில் ஏறிச் சென்றீர்கள். அவர் பதற்றத்தில் இருந்தார். பின்னர் அழைத்து பத்தாயிரம் ரூபாய் கொடுத்தீர்கள். ஏன் அண்ணே அப்படிச் செய்தீர்கள்?” எம்.ஜி.ஆர் அமைதியாக என்னைப் பார்த்தார். பின்னர் சொன்னார்:“கஷ்டப்பட்டு வர்றவங்களை அவங்க வாயால் பணம் கேட்க வைக்கக் கூடாது. அவர் கூச்சம் உள்ளவர். கேட்டால் கம்மியாத் தான் கேட்டிருப்பார். அதனால் நம்மளா கொடுத்திடனும்.” இதுவே எம்.ஜி.ஆர்.

அவர் இறந்தும் வாழ்வது – மனிதநேயத்தால் மட்டும்தான் ! 

GENERAL TALKS - இது ஒரு பிரபலமான சீன நாட்டுப்புற கதை !

 

சீனாவில் ஒரு பெரியவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு மூன்று மகன்கள் இருந்தனர். முதல் இரண்டு மகன்களுக்கும் திருமணம் செய்து வைத்திருந்தார். வீடு எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தது. ஆனால், அந்த இரு மருமகள்கள் தங்கள் தாய்வீட்டுக்குச் சென்றால், விரைவில் திரும்பி வராமல், பல நாட்கள் அங்கேயே தங்கி விடுவார்கள்.  

ஒருநாள் அவர்கள் தாய்வீடு செல்ல அனுமதி கேட்டனர். பெரியவர் சிரித்தபடி, “போய் வாருங்கள். ஆனால், திரும்பி வரும் போது எனக்கு இரண்டு பொருட்களை கொண்டு வர வேண்டும். கொண்டு வராவிட்டால், இனி உங்கள் அம்மா வீடு செல்ல அனுமதிக்க மாட்டேன்” என்றார்.  

“சரி மாமா, என்ன வேண்டும், சொல்லுங்கள்” என்றனர் மருமகள்கள்.  

பெரியவர், “ஒரு காகிதத்தில் கொஞ்சம் காற்றை அடைத்து கொண்டு வர வேண்டும்” என்று ஒருவரிடம் கூறினார். மற்றொருவரிடம், “ஒரு காகிதத்தில் கொஞ்சம் தீயை கட்டி கொண்டு வர வேண்டும்” என்றார்.  

இதைக் கேட்ட மருமகள்கள் இருவரும் திகைத்தனர். “இப்படி எப்படி சாத்தியம்?” என்று கவலையுடன் கிளம்பினர். தாய் வீட்டில் சில நாட்கள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர். ஆனால், திரும்ப வேண்டிய நாள் வந்ததும், மாமனார் கேட்ட விஷயம் நினைவுக்கு வந்து பயந்தனர்.  

வழியெங்கும் கவலையோடு நடந்துகொண்டிருந்தனர். அப்போது எருமை மீது சவாரி செய்துகொண்டு வந்த ஒரு இளம்பெண், “உங்களுக்கு என்ன பிரச்சினை?” என்று கேட்டார். அவர்கள் தங்கள் மாமனார் கேட்டதைச் சொன்னார்கள். அந்தப் பெண் சிரித்தபடி, “இவ்வளவுதானா, கவலைப்படாதீர்கள்” என்றார்.  

முதல் மருமகளிடம், “ஒரு காகிதத்தில் விசிறி செய்து கொடு. அதுவே காற்றை அடைத்தது” என்றார். இரண்டாவது மருமகளிடம், “ஒரு சிம்னி விளக்கை ஏற்றி, அதை ஒரு காகிதத்தில் சுற்றி எடுத்துச் செல். அதுவே தீயை கட்டியது” என்றார்.  

மருமகள்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அந்தப் பெண்ணுக்கு நன்றி கூறி, வீட்டிற்கு திரும்பினர். மாமனாரிடம் விசிறியும், சிம்னி விளக்கையும் தந்தனர். பெரியவர் ஆச்சரியப்பட்டார். அவர்கள் வழியில் சந்தித்த அந்தப் பெண் பற்றிச் சொன்னார்கள்.  

பெரியவர், “இவ்வளவு புத்திசாலியான பெண்ணை என் கடைசி மகனுக்கு மணம் முடிக்கப் போகிறேன்” என்றார். ஆட்களை அனுப்பி அந்தப் பெண்ணைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தார். சம்பந்தம் பேசப்பட்டு, திருமணம் இனிதே நடந்தது. அந்தப் பெண் வீட்டில் அனைத்தையும் பொறுப்பாகச் செய்து, அனைவரின் அன்பையும் பெற்றார்.  

பெரியவர் மகிழ்ச்சியுடன், “இது நிறைவான வீடு” என்று தனது வாசலில் ஒரு பலகையை மாட்டி வைத்தார்.  

சில காலம் கழித்து அந்த வழியே சென்ற ஒரு துறவி அந்தப் பலகையைப் பார்த்தார். “யார் இது, இவ்வளவு திமிராக எழுதி வைத்தது? இந்த வீட்டினருக்குப் பாடம் புகட்டி, திமிரை அடக்க வேண்டும்” என்று முடிவு செய்தார்.  

வீட்டில் நுழைந்த அவரை, மூன்றாவது மருமகள்தான் வரவேற்றார். துறவி, “இது நிறைவான வீடாம். அப்படியானால், இந்தச் சாலையின் நீளத்துக்கு ஒரு துணியை நெய்து கொடு. இல்லாவிட்டால் சபித்து விடுவேன்” என்றார்.  

மருமகள் பணிவுடன், “கண்டிப்பாக நெய்கிறேன். ஆனால், சாலையின் இரு முனைகளையும் கண்டுபிடித்து, எவ்வளவு நீளம் என்று அளந்து தாங்கள் சொன்னால், அந்த அளவுக்கு நான் துணியை நெய்து கொடுக்கிறேன்” என்றார்.  

அந்தச் சாலை தலைநகரத்திலிருந்து நாட்டின் எல்லைவரை சென்றது. அதன் ஆரம்பமும் முடிவும் யாருக்கும் தெரியாததால், துறவிக்குப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.  

துறவி, “சரி, வேண்டாம். கிணற்றில் உள்ள நீர் அளவுக்கு எண்ணெய் ஆட்டிக் கொடு” என்றார்.  

மருமகள், “தாங்கள் தயவு செய்து கிணற்றில் எத்தனை ஆழத்துக்கு நீர் உள்ளது என்று சொன்னால், உடனே அத்தனை ஆழத்துக்கு எண்ணெயை ஆட்டித் தருகிறேன்” என்றார்.  

துறவி குழம்பினார். “இந்தப் பெண்ணை மடக்குவது எளிதல்ல” என்று உணர்ந்தார். யோசித்தபடியே, பறந்து வந்த ஒரு புறாவைச் சட்டென்று பிடித்தார்.  

“நீ மிகவும் புத்திசாலி. இந்தப் புறாவை நான் பறக்க விடப் போகிறேனா, இல்லை கூண்டுக்குள் அடைக்கப் போகிறேனா என்று சொல் பார்ப்போம்” என்றார்.  

மருமகள் வணங்கி, “தாங்கள் அனைத்தையும் அறிந்த ஞானி. வாசலில் நிற்கும் நான் இப்போது உள்ளே செல்லப் போகிறேனா, இல்லை தெருவில் இறங்கப் போகிறேனா என்று சொல்லுங்கள். நானும் உங்கள் கேள்விக்கு விடை தருகிறேன்” என்றார்.  

துறவி அமைதியாக இருந்தார். மருமகள், “துறவியான தங்களுக்கே என் கேள்விக்கு விடை தெரியாதபோது, அனைத்தும் அறிந்த ஞானியான தங்களது கேள்விக்கு எனக்கு எப்படி விடை தெரியும்?” என்று பணிவுடன் கூறினார்.  

துறவி சிரித்தபடி, “நீ சொல்வதும் சரிதான். இந்த வீடு உண்மையிலேயே நிறைவான வீடுதான்” என்று கூறி தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்.  

அறிவும் புத்திசாலித்தனமும் இருந்தால் எந்த சிக்கலையும் சமாளிக்கலாம். பணிவும் நகைச்சுவையும் சேர்ந்து இருந்தால், பெரிய பிரச்சினைகளையும் எளிதில் தீர்க்க முடியும்.  

GENERAL TALKS - விலைமதிப்பு என்பது முக்கியமானது !

ஒருநாள் விஜயநகர அரசர் கிருஷ்ணதேவராயர், “என் அரண்மனையில் யாராவது உண்மையான அறிவும் சாமர்த்தியமும் காட்டினால், அவருக்கு நான் ஒரு பெரிய பரிசு தருவேன்” என்று அறிவித்தார்.   பலரும் வந்து தங்கள் திறமைகளை காட்டினர். ஆனால், அரசர் திருப்தி அடையவில்லை.  அப்போது தெனாலி ராமன் வந்தார். அவர் சிரித்தபடி, “மகாராஜா, நான் உங்களுக்கு ஒரு சின்ன கேள்வி கேட்கிறேன். அதற்கு நீங்கள் பதில் சொல்ல முடியுமா?” என்றார்.  அரசர் ஆர்வமாக கேட்டார்.  தெனாலி ராமன் சொன்னார்: “மகாராஜா, உலகத்தில் எது மிக விலைமதிப்பானது?”  அரசர் சற்று யோசித்து, “பொன்னும் வைரமும் தான்” என்றார்.   அப்போது ராமன் சிரித்தபடி, “இல்லை மகாராஜா, உலகத்தில் மிக விலைமதிப்பானது நேரம் தான். அதை யாராலும் வாங்க முடியாது, விற்க முடியாது. அது போய்விட்டால் திரும்ப கிடைக்காது. அதனால் தான் நேரத்தை மதிக்க வேண்டும்” என்றார். அரசர் மகிழ்ந்து, “நீ எப்போதும் சாமர்த்தியமாகவும் அறிவுடன் பேசுகிறாய். அதனால் தான் உன்னை நான் விரும்புகிறேன்” என்று கூறி, ராமனுக்கு பரிசு வழங்கினார்.  இந்தக் கதை நமக்கு சொல்லும் பாடம்: நேரம் என்பது உலகில் மிக விலைமதிப்பானது. அதை மதித்து பயன்படுத்தினால் வாழ்க்கை சிறக்கும் - விலைமத்திப்புள்ள பொருட்கள் பற்றியும் இன்னொரு கதை இருக்கிறது : ஒருநாள் விஜயநகரத்தில் ஒரு வியாபாரி வந்தார். அவர் அரசரிடம், “மகாராஜா, நான் விற்கும் பொருட்கள் உலகிலேயே சிறந்தவை. யாராலும் இதை விட நல்லதை காண முடியாது” என்று பெருமையாகச் சொன்னார். அரசர் சிரித்தபடி, “அப்படியா? அப்படியென்றால், உன் பொருட்களை சோதிக்க வேண்டும்” என்றார். வியாபாரி பல விலைமதிப்பான பொருட்களை கொண்டு வந்தார். அனைவரும் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டனர். அப்போது தெனாலி ராமன் வந்தார். அவர் சிரித்தபடி, “மகாராஜா, இந்த வியாபாரி சொல்வது உண்மையா என்று நான் சோதிக்கிறேன்” என்றார். அவர் வியாபாரியிடம், “உன் பொருட்கள் உலகிலேயே சிறந்தவை என்றால், அதை வாங்கியவுடன் யாரும் அதை விற்க மாட்டார்கள். ஆனால், நீ விற்கிறாய். அதனால், உன் பொருட்கள் சிறந்தவை அல்ல” என்று கூறினார். அரசர் சிரித்தார். வியாபாரி சங்கடப்பட்டார். உண்மையான சிறப்பு கொண்ட பொருள் அல்லது விஷயம் விற்கப்படாது; அது மதிப்புடன் பாதுகாக்கப்படும் என்பதே இந்த கதையின் கருத்து ! 

GENERAL TALKS - நேரத்தை நலனுக்கு செலவழிக்க வேண்டும் !

 

ஒரு நாள் விஜயநகர அரசர் கிருஷ்ணதேவராயர், “இன்று காலை நான் ஒரு வித்தியாசமான கனவு கண்டேன். அந்தக் கனவின் உண்மையான பொருள் என்ன என்பதை யாராவது விளக்க வேண்டும்” என்று அரண்மனையில் அறிவித்தார். பலரும் வந்து பலவிதமான விளக்கங்களை அளித்தனர். ஆனால், அரசர் எந்த விளக்கத்திலும் திருப்தி அடையவில்லை. அப்போது தெனாலி ராமன் வந்தார். அவர் சிரித்தபடி, “மகாராஜா, கனவுகளுக்கு எப்போதும் ஆழமான அர்த்தம் தேட வேண்டியதில்லை. அது நம் மனதில் தோன்றும் சிந்தனைகளின் பிரதிபலிப்பு மட்டுமே. ஆனால், நீங்கள் விரும்பினால் நான் ஒரு நல்ல அர்த்தம் சொல்லுகிறேன்” என்றார் அரசர் ஆர்வமாக கேட்டார். தெனாலி ராமன் சொன்னார்: “மகாராஜா, உங்கள் கனவு நல்லது. அது உங்கள் மனதில் எப்போதும் மக்களின் நலனுக்காக சிந்திக்கிறீர்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது. அதுவே ஒரு அரசரின் உண்மையான கடமை.” அரசர் மகிழ்ந்து, “நீ எப்போதும் சாமர்த்தியமாகவும் நகைச்சுவையாகவும் பதில் சொல்கிறாய். அதனால் தான் உன்னை நான் விரும்புகிறேன்” என்று பாராட்டினார். நம்முடைய வாழ்க்கையை சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், நம்முடைய நலனுக்கும் மற்றவர்களின் நலனுக்கும் மட்டுமே நமது நேரத்தை செலவு செய்ய வேண்டும். அதற்கு அப்பாற்பட்ட தேவையில்லாத கற்பனைகளின் அடிப்படையில் நேரத்தை வீணடித்தால், நாம் செலவழிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் பயனற்றதாகவே மாறிவிடும். நேரம் என்பது மிக மதிப்புமிக்க சொத்து. அதை சரியான நோக்கத்திற்காக பயன்படுத்தினால், அது நமக்கும் சமூகத்திற்கும் நல்ல பலன்களைத் தரும். ஆனால், தேவையற்ற சிந்தனைகளில் நேரத்தை வீணடித்தால், அந்த நேரம் நமக்கு நஷ்டமாகவே முடியும். இந்தக் கருத்து வலியுறுத்துவது: நேரத்தை நம் நலனுக்கும், பிறரின் நலனுக்கும் மட்டுமே செலவிட வேண்டும்; அதுவே வாழ்க்கையின் உண்மையான பயன்

GENERAL TALKS - வேலை செய்யும் ஆர்வம் குறைந்து விடும்.

ஒரு நாள் விஜயநகர அரசர் கிருஷ்ணதேவராயர் அரண்மனையில் இருந்தபோது, அரண்மனைக்குள் எலிகள் அதிகமாகி விட்டன. அதைத் தடுக்க, அரண்மனைக்குள் ஒரு பூனை வைத்தனர். முதலில் இந்த பூனை எலிகளை துரத்த செய்தது. 

ஒரு சில நாட்களில் அந்த பூனை எலிகளை பிடித்து சாப்பிடாமல், சோம்பேறியாக அங்கேயே தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. இதனால் எலிகள் இன்னும் அதிகமாகி விட்டன.

அரசர் கோபமாக, “இந்த பூனைக்கு தினமும் பால் கொடுத்து சம்பளம் கொடுக்கிறோம். ஆனாலும் வேலை செய்யவில்லை!” என்று கூறினார்.

அப்போது தெனாலி ராமன் சிரித்தபடி, “மகாராஜா, பூனைக்கு சம்பளம் கொடுக்க வேண்டாம். பசியோடு இருந்தால் தான் எலிகளை பிடித்து சாப்பிடும். பால் கொடுத்தால் சோம்பேறியாகி விடும்” என்றார்.

அரசர் உடனே பூனைக்கு பால் கொடுப்பதை நிறுத்தினார். சில நாட்களில் பூனை பசியோடு எலிகளை பிடித்து சாப்பிட ஆரம்பித்தது.

பணத்தை செலவு செய்வதிலும் சில கட்டுப்பாடுகள் அவசியம் இருக்க வேண்டும். அந்த கட்டுப்பாடுகள் இருந்தால்தான் செலவினத்தில் ஒரு நிதானமும், தெளிவும் இருக்கும். 

இல்லையெனில், நாம் பணத்தை ஒரு காரியத்துக்காக செலவிட்டாலும், அந்த காரியம் நம் எண்ணிய வேகத்தில் நடைபெறாது. அது மெதுவாக மட்டுமே முன்னேறும்.  

அந்த மெதுவான முன்னேற்றம், காலத்தைப் பொறுத்து பார்த்தால் நமக்கு நஷ்டமாகவே முடியும். எனவே, பணத்தை செலவிடும் போது திட்டமிட்ட கட்டுப்பாடுகளுடன் செயல்படுவது மிக முக்கியம். பணம் என்பது வெறும் கருவி

அதை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறோம் என்பதே நம் வாழ்க்கையின் முன்னேற்றத்தையும், நஷ்டத்தையும் தீர்மானிக்கிறது.

GENERAL TALKS - யோசித்து செய்யவேண்டிய விஷயம் !

 

விஜயநகர அரசர் கிருஷ்ணதேவராயர் ஒருமுறை உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டார். அப்போது அரண்மனையில் இருந்த வைத்தியர், “மகாராஜா, உங்களுக்கு சிறப்பு மருந்து தேவை. அதற்காக அதிக செலவு வரும்” என்று கூறினார். அரசர் உடனே, “எவ்வளவு செலவு வேண்டுமானாலும் நான் தருகிறேன். என் உடல்நலம் சரியாக வேண்டும்” என்றார். அப்போது தெனாலி ராமன் அருகில் இருந்தார். அவர் சிரித்தபடி, “மகாராஜா, வைத்தியர் சொல்வது சரி. ஆனால், வைத்தியர் உங்களுக்கு மருந்து கொடுத்து குணப்படுத்தினால், அவருக்கு பரிசு கொடுக்க வேண்டும். ஆனால், மருந்து கொடுத்து குணப்படுத்த முடியாவிட்டால், வைத்தியரே உங்களுக்கு பரிசு கொடுக்க வேண்டும்” என்றார். அரசர் சிரித்தார். வைத்தியர் சற்று சங்கடப்பட்டார். “அப்படி எப்படி சாத்தியம்?” என்று கேட்டார். தெனாலி ராமன் சொன்னார்: “மகாராஜா, வைத்தியர் உங்களுக்கு மருந்து கொடுத்து குணப்படுத்தினால், அவர் உங்களுக்கு உயிர் கொடுத்தவர். அதற்காக பரிசு கொடுப்பது நியாயம். ஆனால், மருந்து கொடுத்து குணப்படுத்த முடியாவிட்டால், அவர் உங்களிடம் உயிரை எடுத்தவர். அதற்காக அவர் உங்களுக்கு பரிசு கொடுக்க வேண்டும்!” அரசர் சிரித்தபடி, வைத்தியரிடம், “இனி உன் வைத்திய செலவு இப்படித்தான் இருக்கும்” என்று கூறினார், இந்தக் கதையின் மூலம் நாம் உணர வேண்டியது என்னவென்றால், யாருக்காவது பணம் கொடுக்கும்போது அது அவர்கள் நமக்குச் செய்த நல்ல விஷயங்களுக்கு நன்றி செலுத்தும் மனநிலையால் மட்டுமே இருக்கக் கூடாது. பணம் என்பது அன்பை அளிக்கும் கருவி அல்ல; அது ஒரு பொருளை வாங்கவும், விற்கவும் உருவாக்கப்பட்ட சாதனம் மட்டுமே.  அன்பையும் நன்றியையும் வெளிப்படுத்துவதற்கு பணத்தை பயன்படுத்தினால், அது பின்னாளில் சங்கடத்தையும் குழப்பத்தையும் மட்டுமே ஏற்படுத்தும். பணம் செலவிடும் போது தெளிவான நோக்கம் இருக்க வேண்டும் அது தேவைக்காகவோ, பொருளுக்காகவோ, சேவைக்காகவோ இருக்க வேண்டும்.  இந்தக் கதை வலியுறுத்துவது, பணத்தை உணர்ச்சிகளுடன் கலக்காமல், தெளிவான செலவினக் கருவியாகப் பார்க்க வேண்டும் என்பதே. அன்பு, மரியாதை, நன்றி போன்றவை பணத்தால் அளிக்கப்படுவதில்லை; அவை மனதின் உண்மையான வெளிப்பாடுகளால் மட்டுமே நிலைத்திருக்கின்றன. எப்பொழுதுமே தெளிவான நோக்கம் நமது செலவுகளில் இருக்க வேண்டும் !! 

GENERAL TALKS - நமது சமூகத்தில் பெண்களின் பாதுகாப்பு மிகவும் முக்கியமானது !

சமீபத்தில் இணையதளத்தில் ஒரு கருத்துப் பகிர்வை நான் பார்த்தேன். அந்த கருத்துப் பகிர்வு சாதாரணமாக இருந்ததல்ல; அது மாற்றத்தை உருவாக்கக்கூடிய சக்தி கொண்டதாக இருந்தது. 

நேற்று மதுரையிலிருந்து ராமேஸ்வரம் நோக்கி பேருந்தில் பயணம் செய்தபோது, ராமேஸ்வரம் பாம்பன் பாலத்தைத் தொடர்ந்து அப்துல் கலாம் நிறுத்தம் என்ற இடத்தில்  வழக்கறிஞர் படிப்பில் பயிலும் ஒரு மாணவி

இரவு 10.30 மணிக்கு பேருந்தில் இருந்து தனியாக இறங்கத் தயாரானார். ஆனால் உடனே நடத்துனர், “உன் பெற்றோர்கள் யாராவது வந்து அழைத்துச் சென்றால்தான் இந்த இரவில் இறக்கி விடுவேன்; இல்லையெனில் இறக்கி விடமாட்டேன்” என்று உறுதியுடன் கூறினார். 

உடனே அவர் மாணவியின் பெற்றோருக்கு தொலைபேசி மூலம் தகவல் கொடுத்தார். அவர்கள் வருவதற்கு சுமார் 15 நிமிடங்கள் தாமதமானதால், ஓட்டுனரும் நடத்துனரும் “இப்போது உங்களை இறக்கிவிட முடியாது, தயவுசெய்து பேருந்தில் இருங்கள்; ராமேஸ்வரம் பேருந்து நிலையத்தில் பாதுகாப்பாக இறக்குகிறோம்” என்று அறிவித்தனர். 

பெண் குழந்தையை பாதுகாப்பாக கவனிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், அவர்கள் பத்து நிமிடங்கள் காத்திருந்தனர். பின்னர் மாணவியின் சித்தப்பா வந்து அழைத்துச் செல்லும் வரை பேருந்து அந்த இடத்தில் நின்றது. உண்மையிலேயே இரவு நேரங்களில் பெண்களின் பாதுகாப்பை முன்னிலைப்படுத்திய ஓட்டுநர் அந்தோணி ராஜ் மற்றும் நடத்துனர் முத்துராமலிங்கம் ஆகியோருக்கு மனமார்ந்த பாராட்டுகளும் வாழ்த்துகளும் உரியவை ! 

இது போன்ற நிகழ்வுகள், சமூகத்தில் பெண்களின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தும் பொறுப்புணர்வை வெளிப்படுத்துகின்றன. பெண்களுடைய பாதுகாப்புக்காக இன்னும் பல முக்கியமான முடிவுகளை எடுக்க வேண்டியது அவசியம். தனிநபராக நாம் எவ்வளவு முயற்சி செய்தாலும், உண்மையில் சிஸ்டம் கடினமாகவும் உறுதியானதாகவும் அமைக்கப்பட்டால்தான் பெண்கள் பாதுகாப்பாக வேலைக்கு செல்லவும், பணிக்கு செல்லவும், படிப்புக்கு செல்லவும், வெளியில் சுதந்திரமாகச் செல்லவும் தேவையான அனைத்து வசதிகளும் கிடைக்கும். அப்படியான சூழல் உருவானால் மட்டுமே அனைத்தும் சரியான பாதையில் இருக்கும்.

இதனால் சமூகத்தில் பெண்களுக்கு மதிப்பும் மரியாதையும் அதிகரிக்கும். அதுவே நம் நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சியாகும். பெண்களுடைய பாதுகாப்பு குறித்து அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைகளை எடுக்காமல், குறை கூறுவதில் மட்டும் இணையதளம் அல்லது சமூகமே சிக்கிக் கொள்ளக் கூடாது. பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் நடைமுறைகள், சட்டங்கள், வசதிகள் அனைத்தும் வலுவாக அமல்படுத்தப்பட்டால்தான் பெண்கள் தன்னம்பிக்கையுடன் வாழவும், நாட்டின் முன்னேற்றத்தில் பங்கெடுக்கவும் முடியும்.

இணையத்தில் பகிரப்படும் சில கருத்துகள் வெறும் வார்த்தைகளாக இல்லாமல், சமூகத்தில் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் விதமாக இருக்கும். அந்த சம்பவமும் அப்படித்தான் அது மனிதர்களின் சிந்தனையை மாற்றி, புதிய பார்வையை உருவாக்கும் வல்லமை கொண்டது.

GENERAL TALKS - நம்முடைய வாழ்க்கைக்கு தேவையான கருத்து ! #2

நீங்கள் நம்பினாலும் நம்ப மறுத்தாலும் இதுதான் உண்மை. இந்த காலத்தில் நீங்கள் எந்த இடத்தில் இருக்கவேண்டும் என்பதை பணம்தான் தீர்மானிக்கிறது.

மற்றபடி உங்களுடைய திறமைகளை உங்களுடைய தகுதிகளை இதுவரை நீங்கள் மற்றவர்களுக்கு செய்த நன்மைகளை பொறுத்து உங்கள் சமூகத்திலும் குடும்பத்திலும் நண்பர்களிடமும் இந்த விஷயம் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை.

உங்களிடம் பணம் அதிகமாக இருந்தால் உங்களால் எல்லாவற்றையும் சாதிக்க முடியும். பணம் என்பது இல்லையென்றால் உங்களால் எதுவுமே சாதிக்க முடியாது. ஒரு சிறிய கல்லை கூட நகர்த்த முடியாது. இதுதான் ரியாலிட்டி

இந்தப் பிரச்சினையால் பெண்களை விட ஆண்கள்தான் அதிகம் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். அதாவது, ஆண்கள் அதிகமாக வேலை செய்கிறார்கள்.

ஆனால், அவர்களை வேலைக்கு அமர்த்தக்கூடிய நிறுவனங்கள், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அந்த ஆண்களை வெளியேற்றுவதற்கான வழிகளையும், குறைந்த சம்பளத்தில் அவர்களுக்கு வேலை கிடைப்பதற்கான வழிகளையும் தேடுகின்றன. இந்த வழியில், ஆண்கள் ஒரு பண்டமாக நடத்தப்படுகிறார்கள்.

சொந்தமும், நட்பும் தொடர்ந்து பணம் என்ற அடிப்படையில் நமது வீட்டு ஆடவருக்கு துரோகம் செய்துவிடுகிறது. உண்மையை சொல்ல போனால் ஆண்கள்தான் அதிகமாக பழக்கத்தின் அடிப்படையில் பணத்தை கொடுத்து ஏமாறுகிறார்கள். 

இதற்கு காரணம் என்னவென்றால் ஆண்கள் இன்னமும் நிஜமான அன்பு இந்த உலகத்தில் இருக்கிறது என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் இங்கே எல்லாமே பணம்தான். 

பணம் இருந்தால் உங்களுக்கு தேவையான அன்பை விலை கொடுத்து வாங்கலாம் என்றுதான் இந்த உலகம் இருக்கிறதே தவிர்த்து உண்மையான அன்பு என்று இப்பொழுதெல்லாம் யாருக்குமே கிடையாது.

பெண்கள் தங்கள் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளிப்பது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே போல் ஆண்கள் எப்போதும் தங்கள் வாழ்க்கையையும் அனுபவத்தையும் மிகவும் மதிக்கிறார்கள் என்பதால் அவர்களுக்கு அவர்களுடைய இந்த நோக்கத்துக்கு மதிப்பு கொடுக்க வேண்டும். 

எனவே, ஆண்களிடம் அவர்களை சோதனைக்கு உள்ளாக்கும் அளவுக்கு பேசக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருங்கள். ஆண்களின் வாழ்க்கையில் 1000 சொல்லப்படாத சிரமங்கள் உள்ளன. இவையெல்லாம் பகிர்ந்து கொள்ளப்பட வேண்டியிருந்தால், உலகம் அதைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாது. 

எனவே இந்த சம்பவம் கவனமாகக் கையாளப்பட்டு, ஆண்களை அதிகம் காயப்படுத்தாமல் இருந்தால், அது மகிழ்ச்சியான விஷயமாக இருக்கும்.

GENERAL TALKS - நமது வாழ்க்கைக்கு தேவையான கருத்து ! #1

விக்ரமாதித்தியன் வேதாளத்தை முதுகில் சுமந்து செல்லும் போது அது மற்றொரு கதையைச் சொன்னது. “அவந்திபுரம்” என்ற நாட்டை சூரசேணன் என்ற மன்னன் ஆட்சி செய்து வந்தார். அவருக்கு வஜ்ரசேணன், விக்ரமசேணன் என்ற இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர். 

முதுமை அடைந்தபின், தனது மூத்த மகன் வஜ்ரசேணனை அரசனாக்கி விட்டு, சூரசேணன் தனது மனைவியுடன் காட்டிற்கு சென்று தவ வாழ்க்கை மேற்கொண்டார். ஆரம்பத்தில் நன்றாக ஆட்சி செய்த வஜ்ரசேணன் பின்னர் அரசியல் கடமைகளை புறக்கணித்து, எந்நேரமும் அந்தப்புரத்தில் நேரம் கழிக்கத் தொடங்கினான். 

இதனால் கவலைப்பட்ட மக்கள் மற்றும் அமைச்சர்கள் விக்ரமசேணனிடம் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்குமாறு கேட்டனர்; ஆனால் அவர் “அண்ணனின் பதவியை பறிப்பது நீதியல்ல” என்று மறுத்தார். அவர்கள் காட்டில் இருந்த சூரசேணனிடம் சென்றபோது, அவர் அரசபதவியை துறந்தவர் என்பதால் மறுத்தார். 

பின்னர் குலகுருவிடம் ஆலோசனை கேட்டார். குரு அரண்மனைக்குச் சென்று வஜ்ரசேணனிடம் “சிறுவயதில் உனக்கு கற்றுக் கொடுத்தபோது நான் குருதட்சிணை வாங்கவில்லை, இப்போது நான் கேட்கும் தட்சிணையை மறுக்காமல் தர வேண்டும்” என்றார். வஜ்ரசேணன் சம்மதித்தபோது, குரு “எனக்கு நீ ஆள்வதாய் இருக்கும் இந்த நாட்டையே தட்சிணையாக தர வேண்டும்” என்றார். 

அதிர்ந்தாலும், வஜ்ரசேணன் தனது வாக்கைப் பேணுவதற்காக சிம்மாசனத்தை விட்டு இறங்கி, நாட்டை முழுவதும் குருவுக்கு தானமாக அளித்தான். குரு மகிழ்ந்து சூரசேணனை அழைத்து வந்து, “நான் பெற்ற தட்சிணையாகிய இந்த ராஜ்யத்தை உனக்கே திருப்பி அளிக்கிறேன். 

ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்று, பின்னர் உன் இரண்டு மகன்களுக்கும் சரி சமமாகப் பிரித்து அளி” என்றார். அப்போது வேதாளம் கேட்டது: “விக்ரமாதித்தியா! நாட்டை சரியாக நடத்தாத வஜ்ரசேணனுக்கு மீண்டும் ராஜ்ஜிய நிர்வாகத்தைப் பெற குலகுரு ஏன் கூறினார்? மேலும் முன்பு தர்மநெறி காரணமாக ஆட்சியை ஏற்க மறுத்த சூரசேணனும் விக்ரமசேணனும் இப்போது அதை ஏற்கும் போது அது நீதியாகுமா?” விக்ரமாதித்தியன் கூறினான்: 

“வஜ்ரசேணன் ஆட்சியில் தவறு செய்திருந்தாலும் அவனின் மனம் நேர்மையானது. குரு கேட்டதற்காக நாட்டையே தானமாக கொடுத்த அவனது பணிவு அவரது நல்லுணர்ச்சி. எனவே அவனை மீண்டும் ஆட்சியில் ஈடுபடுத்துவது தவறல்ல. அதேபோல், முன்பு ஆட்சியை ஏற்க மறுத்த சூரசேணனும், விக்ரமசேணனும் இப்போது குலகுருவின் அறிவுரையின்படி நாட்டின் நலனுக்காக ஆட்சிப் பொறுப்பு ஏற்கிறார்கள். ஆகவே அது தர்மத்திற்கேற்ற செயல்.” இதைக் கேட்டதும் வேதாளம் பறந்து மரத்தின் மீது ஏறி விட்டது.

GENERAL TALKS - கோபத்தை தவிர்த்தல் வேண்டும் மக்களே !

வேலைப்பகுதியில் இருந்தாலும் வீட்டில் இருந்தாலும், அமைதியான மற்றும் மகிழ்ச்சியான மனிதர்களுடன் நீங்கள் வாழ விரும்புவீர்கள் என்பது வாழ்க்கையில் நீங்கள் ஒரு கட்டத்தில் அனுபவத்தால் அடைய தெளிவாகும்.

சுழற்சியில் உள்ள ஒவ்வொருவரும் அதே எதிர்பார்ப்பை வைத்திருக்கிறார்கள்; அமைதியும் சந்தோஷமும் உள்ள சூழல் தான் உறவுகளையும் வேலைத் தொடர்புகளையும் வளமாக்கும். 

கோபம் நிறைந்த, பதட்டமுள்ள மனிதர்களுடன் சேர்ந்து இருக்கும்போது மனஅழுத்தமும் செயல்திறனின் குறையும் ஏற்படுகிறது - அதனால்தான் அனைவரும் அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் விரும்புகிறார்கள்.

 நீங்கள் தேர்வு செய்ய வேண்டிய சூழல் எது என்றால், அமைதியான மற்றும் மகிழ்ச்சியானவர்கள் நிறைந்த இடத்தையே தேர்ந்தெடுப்பீர்கள். இது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் தொழில்நுட்ப சூழலிலும் ஒரே மாதிரியான பயன்களை தரும்

உறவுகள் மென்மையாகவும், வேலைகள் சிறப்பாகவும் நடக்கும். உங்களைச் சுற்றியுள்ளோர் அனைவரும் இதே எதிர்பார்ப்பை வைத்திருப்பதால், அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டவர்கள் தான் சமூகத்தையும் பணியிடத்தையும் நல்லதாக்குவர்.

தனிமனிதராகவும் குழுவாகவும் நாம் அனைவரும் விரும்புவது ஒன்றே அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த சுற்றுப்புறம். வீட்டிலும் அலுவலகத்திலும் கோபம் மிக்கவர்களுடன் இருக்க விரும்புவது யாருக்கும் இல்லை. ஒரு நொடிக்கு கோபத்தை காட்டுதல் நியாயமானதாக இருக்கலாம் ஆனால் நிம்மதி போய்விடும். 

 அமைதியான மனநிலையுடன் மகிழ்ச்சியாக நடக்கும் மனிதர்களே ஒவ்வொருவருக்கும் நன்மை தருவர். இதே காரணத்தால், உங்களைச் சுற்றியுள்ள அனைவரும் அதே வகையான அமைதியையும் சந்தோஷத்தையும் எதிர்பார்க்கிறார்கள்.

மனநிலையை அமைதியாகவும் உறவுகளை இனிமையாகவும் வைத்திருக்கும் மனிதர்களுடன் வாழ்வதும் வேலை செய்வதும் அனைவருக்கும் விருப்பமானது. அமைதியான மற்றும் மகிழ்ச்சியான மனிதர்கள் சூழலை நிம்மதியாகவும் பயனுள்ளதாகவும் மாற்றுகிறார்கள்

இதனால் ஒவ்வொருவரும் மனஅமைதியையும் செயல்திறனையும் அனுபவிக்க முடிகிறது. நினைவில் வையுங்கள் உங்களைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொருவரும் இதே எதிர்பார்ப்பை வைத்திருக்கிறார்கள்; அதனால் நீங்கள் அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் பேணும் வழியை தேர்ந்தெடுப்பீர்கள்.

இது ஆர்டிபிஸியல் இண்டெலிஜன்ஸ் எழுதிய டெக்ஸ்ட் - அவ்ளோதான் நம்மள முடிச்சு விட்டாங்க போங்க ! - இப்பவே இவ்ளோ அட்வான்ஸ்சா எழுதுதே என்னை போல எழுத்தாளர் கதி என்ன ஆகுமோ ? 

GENERAL TALKS - இணையதளத்தில் இன்றைய கருத்து !

வருத்தமான விஷயம் என்னவென்றால் நவீன தமிழ் சமூகத்தில் நுகர்வோர் செலவின முறைகள் தேவையால் நடத்தப்படும் (உணவு உடை இருப்பிடம்) வாங்குதலிலிருந்து ஆசை மற்றும் திடீர் விருப்பத்தால் (கொண்டாட்டங்கள், சந்தோஷங்கள், வேகமான செலவுகள்) நடத்தப்படும் வாங்குதலுக்கு மாறிவிட்டன. 

நடுத்தர குடும்பங்கள் ஒருகாலத்தில் சேமிப்பை முன்னிலைப்படுத்தி, தேவைக்கேற்ப பொருட்களை வாங்கியிருந்த நிலையில், இன்று மால்கள், உணவகங்கள், ஆன்லைன் வணிக தளங்கள் போன்றவற்றின் விளம்பர உத்திகள் மற்றும் சமூக அழுத்தங்களால் தேவையற்ற செலவுகள் சாதாரணமாகிவிட்டன. 

குறிப்பாக திருமணங்கள் போன்ற நிகழ்வுகளில் ஆடம்பரச் செலவுகள் அதிகரித்துள்ளன; இது குடும்ப நிதி பாதுகாப்பை மட்டுமல்லாமல், சமூகத்தின் நிலைத்தன்மையையும் பாதிக்கிறது. சேமிப்பு பழக்கத்தின் சிதைவு, இந்தியா கடந்த காலத்தில் உலகளாவிய பொருளாதார சரிவுகளிலிருந்து தப்பித்த முக்கிய காரணத்தை பலவீனப்படுத்துகிறது.

பெருந்தள பொருளாதாரக் கோணத்தில், கட்டுப்பாடின்றி விரிவடையும் நுகர்வோர் கலாச்சாரம், கடன் அட்டைகள் மற்றும் விளம்பர உத்திகள் மூலம் ஊக்குவிக்கப்படும் ஆசைச் செலவுகள், நாட்டின் பொருளாதார நிலைத்தன்மைக்கு ஆபத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. 

இந்தியாவின் நடுத்தர வர்க்க சேமிப்பு பழக்கம் கடந்த காலத்தில் உலகளாவிய மந்தநிலைகளின் தாக்கத்தை குறைத்தது. ஆனால் இன்று கடன் அட்டைகள் வழங்கும் போலியான தைரியம் மற்றும் ஆசை சார்ந்த செலவுகள் குடும்ப சேமிப்பை குறைத்து, கடன் சுமையை அதிகரிக்கின்றன. 

இதனால் தனிநபர் நிதி நிலை பாதிக்கப்படுவதோடு, நாட்டின் பொருளாதார அடித்தளம் பலவீனமடைகிறது. எனவே, நிதி அறிவாற்றலை வளர்த்தல் வேண்டும், தேவைக்கேற்ப செலவிடும் பழக்கத்தை ஊக்குவித்தல் என்பதும் முக்கியமானது, மற்றும் நுகர்வோர் கலாச்சாரத்தை கட்டுப்படுத்தும் சமூக மதிப்புகளை வலுப்படுத்துதல் ஆகியவை குடும்ப நலனையும், தேசிய பொருளாதார நிலைத்தன்மையையும் பாதுகாக்க அவசியமானவை.

GENERAL TALKS - நம்முடைய வாழ்க்கையில் விதியா அல்லது தற்செயலா ?

 

நடிகர் சந்தனம் அவர்கள் தீயா வேலை செய்யணும் குமாரு படத்தில் ஒரு காமெடி காட்சியில் இந்த வசனம் கொடுப்பார் ! நான் ஒரு தடவ நாகூர் பிரியாணி சாப்பிடணும்னு ஆசைப்பட்டு பிரியாணி வாங்கினு பஸ்ல ஏறுனேன் சரக்கு அடிச்ச மப்புல சாப்பிடாம தூங்கிட்டேன். கண்ணு முழிச்சு பாக்குறேன் உளுந்தூர்பேட்டை !

காலையில விடிஞ்சிருச்சு சரி டீ குடிக்கிற நேரத்துல பிரியாணி எப்படா சாப்பிடுறதுன்னு அத தூக்கி கீழே போட்டுட்டேன். அங்க பசியில சுத்திட்டு இருந்த ஒரு தெருநாயே அந்த பிரியாணியை சாப்பிட்டது. இப்ப என் வாழ்க்கையோட அனுபவத்துல இருந்து நீ கத்துக்கிட்ட பாடம் என்ன சொல்லு ?

நாகூர் பிரியாணி உளுந்தூர் பேட்டையில இருக்கற நாய்க்கு தான் கிடைக்கும்னு எழுதி இருந்தா அதை யாராலும் மாத்த முடியாது  - என்ற வசனம் தான் எப்போதுமே வாழ்க்கையில் எல்லோருக்கும் எல்லாமே நல்லபடியாக நடக்காது. 

ஒரு மனிதரை நீங்கள் எந்த அளவுக்கு வெறுத்தாலும் உண்மையான முயற்சிகள் கொடுத்தலும் அதிர்ஷ்டம் மட்டும்தான் அந்த மனிதருடைய வெற்றியை தீர்மானிக்கிறது. வேறு எதுவுமே அவர்களுடைய வெற்றியை தீர்மானிப்பது இல்லை.  இந்த உலகம் நீங்கள் என்னதான் வேண்டிக்கொண்டாலுமே இப்படித்தான் தீர்மானங்களை எடுக்கும். 

உங்களுடைய வெற்றிகளுக்கும் தோல்விகளுக்கும் முயற்சிகள் மட்டுமே போதாது. நல்ல அதிர்ஷ்டமும் உங்களுக்கு தேவைப்படுகிறது. நிறைய பாவப்பட்ட மக்களுக்கு அந்த அதிர்ஷ்டம் எதனாலோ கைகொடுப்பது இல்லை. இது விதியா அல்லது தற்செயலாக நடக்கிறதா என்று எதுவுமே புரியாமல் குழம்பி போவதுதான் வாழ்க்கை மக்களே ! 

தமிழ் மோட்டிவேஷன் கருத்துக்கள் [TAMIL-MOTIVATION-QUOTES-BLOGSPOT]-#2-

1. நம்முடைய வாழ்க்கையில் நம்முடைய விதி நமக்கு நிரந்தரமாக பாதிக்கக் கூடிய அளவுக்கு மிகப்பெரிய ரிஸ்க்கை கொடுத்தாலும் சரியான அறிவுத்திறனும் கடினமான செயல்பாடுகளும் இருந்தால் நிச்சயமாக அந்த ஆபத்தில் இருந்து வெளியேறலாம்.இது அனைத்துமே உங்களுடைய சாமர்த்தியத்தைப் பொறுத்துதான் இருக்கிறது.

2. கொஞ்சம் ரிஸ்க் என்றாலும் நம்முடைய வாழ்க்கையில் எந்த அளவுக்கு நாம் குறைவாக கிடைத்த விஷயங்களை விட்டுவிட்டு புதுமையான விஷயங்களை அடைய வேண்டும் என்று நினைக்கிறோமோ அந்தளவுக்கு நம்முடைய வெற்றிங்களின் அளவும் அதிகமாகும்.

3. வெளிப்புற சூழலில் காணப்படும் விஷயங்கள் மட்டுமே நமது அடையாளம் மற்றும் அலங்காரம் என்று நாம் நினைத்தால், சரியான அங்கீகாரத்துடன் வாழ்க்கையை வாழ முடியுமா என்பது கேள்விக்குறியாகும். ஏனென்றால், நமது மகிழ்ச்சி பொருட்களைச் சார்ந்து வாழும் வாழ்க்கையை நாம் வாழக்கூடாது. நமது மகிழ்ச்சி எப்போதும் நமது உடல் ஆரோக்கியம் மற்றும் தெளிவான சிந்தனைக்கு ஏற்ப இருக்க வேண்டும்.

4. நம் வாழ்வில் பல சிறந்த நடிகர்களைப் பார்க்க வேண்டும். அவர்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையிலிருந்து அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றை உண்மையான நோக்கங்களுடன் பெற எல்லாவற்றையும் செய்வார்கள். ஆனால் அவர்கள் வெளிப்புற சூழலில் மிகவும் நன்றாக நடந்து கொள்வார்கள். இது மிகவும் ஆபத்தான விஷயம். அவர்களை அடையாளம் காண்பது அவசியம். அவர்களைக் காணாமல் போவது எதிர்காலத்தில் நிதி இழப்புகளுக்கு வழிவகுக்கும்.