அன்பு என்பது இந்த உலகத்தை இயக்கும் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தி. மொழி, இனம், தேசம் என அனைத்து எல்லைகளையும் கடந்து இதயங்களை இணைக்கும் ஒரே பாலம் அன்புதான்.
"அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ்" என்ற வள்ளுவரின் வாக்குப்படி, உண்மையான அன்பைச் சங்கிலிகளால் கட்டிப்போட முடியாது. மற்றவர்களிடம் நாம் காட்டும் சிறு அன்பு, அவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளும் ஒரு பெரும் பொக்கிஷமாகும்.
எதிர்பார்ப்புகள் இல்லாத அன்புதான் தூய்மையானது. பிறர் மீது நாம் காட்டும் அன்பு, முதலில் நம்முடைய மனதையே மென்மையாக்குகிறது. அன்பு இருக்கும் இடத்தில் வன்முறைக்கும் கசப்பிற்கும் இடமிருக்காது.
கருணை என்பது மற்றவர்களின் துன்பத்தைத் தனது துன்பமாக உணர்ந்து, அதைத் துடைக்க முன்வரும் உன்னத குணம். வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடிய வள்ளலாரைப் போல, சக உயிர்கள் படும் வேதனையைக் கண்டு நம் உள்ளம் உருக வேண்டும்.
கருணை என்பது வெறும் பரிதாபம் அல்ல; அது செயலில் இறங்குவதாகும். ஒரு பசித்தவனுக்கு உணவளிப்பதோ, ஒரு முதியவருக்குச் சாலையைக் கடக்க உதவுவதோ அல்லது ஆதரவற்றவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருப்பதோ கருணையின் வடிவங்களே.
கருணை உள்ளம் கொண்ட மனிதன் கடவுளுக்கு நெருக்கமானவன். நாம் கொடுக்கும் பொருளை விட, நாம் காட்டும் கனிவு மற்றவர்களின் காயங்களை விரைவாக ஆற்றும்.
இறுதியாக, அன்பும் கருணையும் கொண்ட ஒரு சமூகம் தான் உண்மையான வளர்ச்சி அடைந்த சமூகமாகும். நம்மைப் பிடிக்காதவர்களிடமும், நமக்குத் தீங்கு செய்தவர்களிடமும் கூட அன்பாக இருப்பது ஒரு மிகப்பெரிய சவால்தான், ஆனால் அதுவே ஒரு மனிதனை மகாத்மாவாக மாற்றுகிறது.
வன்முறையை வன்முறையால் வெல்ல முடியாது, அன்பால் மட்டுமே வெல்ல முடியும். நீங்கள் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரிடமும் அன்பாக இருக்கப் பழகுங்கள்; ஏனெனில் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு போராட்டத்தைச் சந்தித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். அன்பு செலுத்துவதற்கு எந்தக் கட்டணமும் இல்லை, ஆனால் அது தரும் மகிழ்ச்சி அளவிட முடியாதது.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக