நம் மனதிற்குள் மற்றவர்கள் செய்த தவறுகளையும், அதனால் ஏற்பட்ட காயங்களையும் சுமந்து கொண்டிருப்பது, எரியும் நெருப்புத் துண்டை நம் கையிலேயே பிடித்துக் கொண்டிருப்பதற்குச் சமம்.
கோபமும் வன்மமும் மற்றவர்களை விட நம்மைத்தான் அதிகம் சிதைக்கும். "அவர்கள் எனக்கு இவ்வளவு பெரிய துரோகம் செய்துவிட்டார்கள், அவர்களை நான் எப்படி மன்னிப்பது?" என்று நம் மனம் கேட்கலாம். ஆனால், மன்னிப்பு என்பது அவர்கள் செய்த தவறு சரியானது என்று ஏற்றுக்கொள்வதல்ல; மாறாக, அந்த கசப்பான நினைவுகளிலிருந்து உங்கள் மனதை நீங்கள் விடுவித்துக் கொள்வதாகும்.
நீங்கள் ஒருவரை மன்னிக்கும்போது, உங்கள் இதயத்தில் இருக்கும் பாரமான ஒரு சுமையை இறக்கி வைக்கிறீர்கள். அந்த விடுதலை உங்களுக்குத் தரும் நிம்மதி வேறெதிலும் கிடைக்காது.
உறவுகளுக்குள் விரிசல் ஏற்படும்போது ஈகோ (Ego) எனும் அகந்தை ஒரு பெரிய சுவராக நிற்கிறது. "நானா இறங்கிப் போவது?" என்ற எண்ணம் பல அழகான பந்தங்களைச் சிதைத்து விடுகிறது.
உண்மையில், இறங்கிப் போகிறவர் பலவீனமானவர் அல்ல, அவர்தான் உறவின் மதிப்பைப் புரிந்த வலிமையானவர். மற்றவர்கள் உங்கள் எதிர்பார்ப்பின்படி நடக்காதபோது கோபம் வருவது இயல்பு, ஆனால் அந்த கோபத்தை வன்மமாக வளர விடாதீர்கள்.
மனிதர்கள் அனைவரும் குறையுள்ளவர்களே; நாமும் பல நேரங்களில் அறியாமல் தவறு செய்கிறோம் என்பதை உணர்ந்தால், மற்றவர்களை மன்னிப்பது எளிதாகும். கசப்புகளை மறந்து விட்டுக்கொடுத்துப் போகும்போது, அந்த இடம் அன்பினால் நிரப்பப்படும்.
இறுதியாக, மற்றவர்களை மன்னிப்பதற்கு முன்பு உங்களை நீங்கள் மன்னிக்கக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். கடந்த காலத்தில் நீங்கள் செய்த தவறுகளுக்காகவும், எடுத்த தவறான முடிவுகளுக்காகவும் உங்களையே வருத்திக் கொள்வதை நிறுத்துங்கள்.
ஒரு மனிதன் தன் தவறுகளிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்டு முன்னேறுவதே சிறப்பு. நேற்றைய கசப்புகளை இன்றைய இனிமைக்குள் கொண்டு வராதீர்கள்.
உங்கள் மனதை ஒரு குப்பைத் தொட்டியாக மாற்றாமல், ஒரு நந்தவனமாக வைத்திருங்கள். தேவையில்லாத கோபங்களையும், பழைய கணக்குகளையும் தூக்கி எறியும்போதுதான், புதிய மகிழ்ச்சியான அனுபவங்களுக்கு உங்கள் மனதில் இடம் கிடைக்கும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக