மனிதப் பிறவியின் ஆகச்சிறந்த அழகே பிறருக்குக் கொடுத்து மகிழ்வதில்தான் இருக்கிறது. "பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல்" என்ற வள்ளுவரின் வரிகள், நம்மிடம் இருக்கும் உணவையோ, செல்வத்தையோ, அறிவையோ மற்றவர்களோடு பகிர்ந்து வாழ்வதே அறநெறிகளில் முதன்மையானது என்பதை நமக்கு உணர்த்துகின்றன.
தன்னிடம் அதிகமாக இருக்கும்போது கொடுப்பதை விட பற்றாக்குறையாக இருக்கும் சூழலிலும் பிறரின் தேவையறிந்து கொடுப்பதே உண்மையான ஈகை. பகிர்ந்துண்ணும் குணம் கொண்ட மனிதனின் இதயம் எப்போதும் வறண்டு போவதில்லை.
நாம் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கும் ஒவ்வொரு பொருளும், ஏதோ ஒரு வடிவில் அன்பாகவும் நிம்மதியாகவும் நம்மிடமே திரும்ப வந்து சேருகிறது.தியாகம் என்பது ஏதோ ஒன்றை இழப்பது அல்ல, மாறாக ஒரு உன்னதமான நோக்கத்திற்காக நம்முடைய சுயநலத்தை விட்டுக்கொடுப்பதாகும்.
ஒரு தாய் தன் குழந்தையின் மகிழ்ச்சிக்காகத் தன் தூக்கத்தையும் சுகங்களையும் தியாகம் செய்கிறாள்; ஒரு தந்தை தன் குடும்பத்தின் எதிர்காலத்திற்காகத் தன் உழைப்பைத் தியாகம் செய்கிறார்.
இத்தகைய சிறிய தியாகங்கள்தான் நம் சமூகத்தின் அஸ்திவாரமாக விளங்குகின்றன. சுயநலம் மட்டுமே கொண்ட ஒரு மனிதன் எவ்வளவு பெரிய கோடீஸ்வரனாக இருந்தாலும், அவனது மறைவிற்குப் பின் யாரும் அவனை நினைவில் கொள்வதில்லை.
ஆனால், பிறர் நலம் பேணத் தன் வாழ்வை அர்ப்பணித்த தியாகிகள், காலங்கள் கடந்தும் மக்களின் மனங்களில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.
கொடுப்பதில் இருக்கும் இன்பத்தை ஒருமுறை அனுபவித்தவர், வாங்குவதில் இருக்கும் தற்காலிக மகிழ்ச்சியைத் தேடிப் போக மாட்டார். தியாகமும் ஈகையும் நம்மிடம் இருக்கும் "நான், எனது" என்ற அகந்தையைத் தகர்க்கும் வல்லமை கொண்டவை. உங்களால் பெரிய அளவில் உதவ முடியாவிட்டாலும், பசித்த ஒருவருக்கு ஒருவேளை உணவளிப்பது, வழியறியாது தவிப்பவருக்கு நல்வழிகாட்டுவது போன்ற சிறிய செயல்களின் மூலமே தியாகத்தின் பெருமையை உணர முடியும்.
பூமி தன்னுள் இருக்கும் நீரை மேகத்திற்குக் கொடுத்து மழையாகத் திரும்பப் பெறுவதைப் போல, நாம் சமூகத்திற்குத் தரும் நன்மைகள் நம் வாழ்வையே செழிப்பாக்கும்.
ஆனால் யாருக்கு கொடுக்கிறோம் என்பது மிகவும் முக்கியமானது, நீங்கள் விஷயம் இல்லாத நபர்களை விஷ செடிகளை போல வளர்த்துக்கொண்டு இருந்தால் கண்டிப்பாக ஒரு நாள் இல்லையென்றாலும் ஒருநாள் நீங்கள் கொடுத்த விஷயங்களுக்கு மதிப்பு அளிக்காமல் இருப்பார் !
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக