GENERAL TALKS - தனிமையில் இருப்பது எத்தனை கொடுமையே !

தினமும் ஒரு இளைஞன் அதிகாலை வேளையில் தினசரி செய்தித்தாள் போடும்போது, ஒரு வீட்டின் கம்பவுண்ட் கதவின் அருகில் அத்தகைய பயன்பாட்டிற்காக ஒரு அஞ்சல் பெட்டி போல ஒரு பெட்டி இருந்தது. அந்தப் பெட்டியிலேயே அவன் தினமும் செய்தித்தாளை போட்டுக் கொண்டிருந்தான். ஒருநாள் திடீரென அந்தப் பெட்டி காணவில்லை. கதவின் மணி அழுத்தியபோது, எண்பது வயதுடைய ஒரு முதியவர் மெதுவாக வந்து கதவைத் திறந்தார். இளைஞன் கேட்டான்: “வாசலில் இருந்த பெட்டி எங்கே, ஐயா?” முதியவர் பதிலளித்தார்: “தம்பி, நான் தான் அந்தப் பெட்டியை நேற்று எடுத்துவிட்டேன். இனிமேல் நீ தினமும் என்னை அழைத்து, செய்தித்தாளை என் கையிலேயே கொடுத்து விடு. இளைஞன் சொன்னான்: “ஐயா, அது உங்களுக்கும் நேரம் எடுக்கும், எனக்கும் கூடுதல் நேரம் செலவாகும். காலையில் பல இடங்களுக்கு சென்று செய்தித்தாள் போட வேண்டியிருப்பதால், நீங்கள் அந்தப் பெட்டியை மீண்டும் வைத்தால் நன்றாக இருக்கும்.” முதியவர் சிரித்தபடி: “தம்பி, பரவாயில்லை. நீ தினமும் என்னை அழைத்து கையில் செய்தித்தாள் கொடுத்தால், நான் மாதம் கூடுதலாக 500 ரூபாய் தருகிறேன்.” இளைஞனுக்கு அதிர்ச்சி. காரணம் கேட்டான். முதியவர் மெதுவாகக் கூறினார்:“தம்பி, சமீபத்தில் என் மனைவி காலமானார். நான் தனியாகவே இருக்கிறேன். என் பிள்ளைகள் எல்லாம் வெளிநாட்டில். என் மனைவி நீண்ட நாட்களாக நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தார். அந்தக் காலத்தில் பிள்ளைகள் தொலைபேசியில் பேசுவதை நிறுத்திவிட்டார்கள். அவள் இறந்தபோது கூட யாரும் வரவில்லை. நான் வளர்த்த பிள்ளைகளுக்கே நான் பாரமாகிவிட்டேன். நீ தினமும் வந்து என்னை அழைத்து செய்தித்தாள் கொடுத்தால், நான் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன் என்று அக்கம் பக்கத்தவர்களுக்கு தெரியும். எனது சொந்த உறவுகள் கடமையென வந்து துக்கம் விசாரித்தார்கள். ஆனால் நான் எதிர்பார்க்காத அக்கம் பக்கத்தவர்கள்தான் என் மனைவியின் இறுதி சடங்கில் எந்த பலனும் எதிர்பாராமல் உதவினர். இப்போது நான் முதியவனாகிவிட்டதால், அக்கம் பக்கத்தவர்களும் என்னோடு பாசத்தோடு பழகுவதில்லை. காரணம், நான் பணமும் அந்தஸ்தும் கொண்டிருந்தபோது அவர்களை மதிக்கத் தெரியாமல் இருந்தேன். அதனால் இப்போது யாரும் தொடர்பு கொள்ளவில்லை. ஒருநாள் நீ கதவை அழைத்தபோது நான் வரவில்லை என்றால், அன்றே நான் இறந்துவிட்டேன் என்று நினைத்துக்கொள். உடனே அக்கம் பக்கத்தவர்களுக்கும், காவல்துறைக்கும் சொல்லிவிடு. மேலும் என் பிள்ளைகளின் வாட்ஸ்அப் எண்ணை தருகிறேன். நான் இறந்தபோது, தயவு செய்து அவர்களுக்கு என் மரண செய்தியை குரல் பதிவாக அனுப்பிவிடு.” இதைக் கேட்ட இளைஞனின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. முதியவரின் குரலும் தழுதழுத்தியது. இன்றைய நவீன உலகில் தனித்தீவாக உள்ள வீடுகளிலும், ஒவ்வொரு குடியிருப்பிலும் இப்படிப்பட்ட முதியவர்கள் இருக்கிறார்கள். சில முதியவர்கள் தினமும் வாட்ஸ்அப்பில் “குட்மார்னிங்”, “வணக்கம்” என்று அனுப்பும்போது, “இவர்களுக்கு வேறு வேலை இல்லை, தொல்லை செய்கிறார்கள்” என்று நினைத்து பலரை நாமே பிளாக் செய்துவிடுகிறோம். ஆனால் மறக்காமல் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்: பச்சை இலைகள் ஒருநாள் பழுத்த இலைகளாகி மரத்திலிருந்து உதிர்ந்து விடும்… நாமும் அதே பாதையில் செல்ல வேண்டியவர்கள் தான். - இணையதளத்தில் இருந்து எடுத்த நுணுக்கமான சிறுகதை ! வாழ்க்கை எல்லோருக்குமே ஒரே மாதிரி இருக்காது மக்களே, மற்றவர்களின் நலனையும் பாதுகாப்பையும் எப்போதும் நாம் பார்த்துக்கொள்ள கடமைப்பட்டு உள்ளோம் !