கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு இளைஞன், தன்னுடன் படிக்கும் மாணவிக்குப் புத்தகத்துடன் காதல் கடிதம் ஒன்றைச் சேர்த்து கொடுத்தான். அந்தக் கடிதத்தில், “நீயும் என்னை நேசித்தால், நாளை சிவப்பு நிற உடை அணிந்து கல்லூரிக்கு வா” என்று எழுதியிருந்தான். மறுநாள் அந்தப் பெண் சிவப்பு உடை அணியாமல், மஞ்சள் நிற ஆடையுடன் வந்து, புத்தகத்தை திருப்பிக் கொடுத்து விட்டு சென்றாள். இதைக் கண்ட அந்த இளைஞன் மனம் உடைந்து, அவளை நினைப்பதையே நிறுத்திக் கொண்டான்.
காலம் நகர்ந்தது. இருவருக்கும் திருமணம், குடும்பம், குழந்தைகள் என வாழ்க்கை வேறு பாதையில் சென்றது. பல வருடங்கள் கழித்து, ஒருநாள் அலமாரியை சுத்தம் செய்யும்போது அந்தப் பழைய புத்தகம் கீழே விழ, அதிலிருந்து ஒரு சிறிய சீட்டு வழிந்தது. அதில், “நானும் உன்னை நேசிக்கிறேன்… ஆனால் என்னிடம் சிவப்பு நிற உடை இல்லை, மன்னிக்கவும்” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. அதை வாசித்தவுடன் அந்த இளைஞன் திகைத்துப் போனான்.
இந்தச் சம்பவம் ஒரு பாடம் சொல்லுகிறது: கல்லூரி மாணவர்கள் புத்தகங்களை அடிக்கடி திறந்து பார்க்க வேண்டும். இல்லையெனில், சில முக்கியமான விஷயங்கள் கவனிக்கப்படாமல் போய்விடும். ஆனால், இப்போது தேடினாலும் அந்தக் கதையைப் போல எதுவும் கிடைக்காது — ஏனெனில் நாமெல்லாம் பழைய புத்தகங்களை எடைக்கு விற்று விட்டோமே!
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக