இந்த திரைப்படத்தின் கதை எளிமையானது , நேரடியாக படத்தை பார்த்தே தெரிந்துகொள்ளுங்கள் ஆனால் திரைப்படத்தின் கதைக்களம், புகழ்பெற்ற ஃபேஷன் இதழியல் துறையின் சம்பளத்தை பெற ஆசைப்பட்டால் கடுமையான சூழலில் நடக்கும் ஒரு விதமான "ஆன்மாவை விற்கும் ஒப்பந்தத்தை"நுணுக்கமாக ஆய்வு செய்கிறது.
தன்னைப் ஒரு தீவிரமான பத்திரிகையாளராகக் கருதிக்கொள்ளும் ஆண்ட்ரியா என்கிற ஆண்டி சாக்ஸ், ஃபேஷன் துறையை தொடக்க நாட்களில் அறிவுப்பூர்வமாக ஏளனம் செய்கிறார். ஆனால், மிராண்டா ப்ரீஸ்ட்லி எனும் ஆளுமையால் அவர் எப்படிச் சிதைக்கப்பட்டு மீண்டும் உருவாக்கப்படுகிறார் என்பதே இந்தக் கதையின் மையம்.
இந்த மாற்றம் வெறும் வெளிப்புறத் தோற்றம் சார்ந்தது மட்டுமல்ல; அது ஒரு ஆழமான உளவியல் மாற்றம். ஆண்ட்ரியா ஆரம்பகால வாழ்க்கையின் நேர்மை திறமை மற்றும் பிரத்யேகமான அதிகாரத்தின் கவர்ச்சியால் மெல்ல மெல்ல அரிக்கப்படுகின்றன.
படத்தில் வரும் அந்தப் புகழ்பெற்ற "செருலியன்" உரையாடல், ஆண்டியின் போலிச் சுதந்திரத்தை உடைக்கும் ஒரு முக்கியத் திருப்புமுனையாக அமைகிறது. ஆண்ட்ரியா கேலி செய்யும் அந்த ஃபேஷன் உலகம், அவர் உடுத்தும் ஒரு சாதாரண ஸ்வெட்டரைக்கூட எப்படித் தீர்மானிக்கிறது என்பதை மிராண்டா விளக்கும்போது, அந்த உலகில் யாருமே அப்பாவி கிடையாது என்பது தெளிவாகிறது.
கார்ப்பரேட் லட்சியங்களுக்கு முன்னால் ஒரு தனிமனிதனின் அடையாளம் எப்படிச் சிதைக்கப்படுகிறது என்பதை ஒரு கடினமான சகிப்புத்தன்மை தேர்வாகச் சித்தரிக்கிறது.
ஒரு சூறாவளியின் போதுகூட வெளியிடப்படாத உலகத்திலேயே யாரிடம் இல்லாத ஹாரி பாட்டர் 7 வது புத்தகத்தின் கையெழுத்துப் பிரதியைத் தேடுவது போன்ற மிராண்டாவின் சாத்தியமற்ற கோரிக்கைகளை ஆண்ட்ரியா வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றும்போது, அவரது தொழில்முறை உயர்வு அவரது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் வீழ்ச்சியுடன் கைகோர்க்கிறது.
பணியிடத்தில் சிறந்து விளங்க வேண்டுமெனில், நேட் போன்ற நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களுடனான உறவைத் தியாகம் செய்ய வேண்டும் என்ற இக்கட்டான நிலையைத் திரைக்கதை உருவாக்குகிறது.
மிராண்டாவின் ஒவ்வொரு தேவையையும் முன்கூட்டியே ஊகிக்கும் ஒரு "நிறைவான" உதவியாளராக ஆண்டி மாறும்போது, அவரே அறியாமல் மிராண்டாவின் அதே இரக்கமற்ற நடைமுறைவாதத்தைப் பிரதிபலிக்கத் தொடங்குகிறார். "பிசாசு" (Devil) என்பது வெளியே இருக்கும் ஒரு முதலாளி மட்டுமல்ல, அது நமக்குள் இருக்கும் சமரசமற்ற முழுமைவாதம் (Perfectionism) என்பதையே இந்தப் படம் உணர்த்துகிறது.
பாரிஸில் நடக்கும் உச்சக்கட்ட கிளைமாக்ஸ் காட்சிகள், வழக்கமான "வேலையை விட்டு வெளியேறுதல்" என்ற பாணியைத் தாண்டி ஒரு கசப்பான அதேசமயம் வலிமையான உண்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஒரு லிமோசின் காரின் பின்புறத்தில் அமர்ந்து செல்லும்போது, மிராண்டா மற்றும் ஆண்டிக்கு இடையே ஏற்படும் அந்தப் பரஸ்பர அங்கீகாரம் கதையின் ஒரு முக்கியப் புள்ளி. "நீ என்னைப் போலவே இருக்கிறாய்" என்று மிராண்டா சொல்லும் அந்த ஒரு வரி, தனது பதவியைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள ஆண்ட்ரியா தனது சக ஊழியர் எமிலியின் கனவுகளையும் தனது நேர்மையையும் எப்படித் தியாகம் செய்தார் என்பதை அவருக்கு உணர வைக்கிறது.
தனது தொலைபேசியைக் குளத்தில் எறிவது வேலையை விடுவது (கொஞ்சம் ஸ்பாய்லர் அலர்ட்) ஒரு குறியீட்டு விடுதலையாக இருந்தாலும், படம் ஒரு தேவதைக் கதையைப் போல முடிவதில்லை. இந்தத் துறையின் இயந்திரம் மாறப்போவதில்லை என்பதையும், அரியணைக்காகத் தங்கள் ஆன்மாவை விற்க இன்னும் பல ஆண்ட்ரியா காத்திருக்கிறார்கள் என்பதையும் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக