LIFE TALKS - இது ஒரு கரன்சி கதை !

      

 

     மக்களே, சமீபத்துல ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயத்தைப் பார்த்தேன். ரொம்பக் கௌரவமான ஒரு நடுத்தரக் குடும்பம். அங்கே ஒரு குட்டிப் பயல் புதுசா பிறந்துருக்கான். நம்ம தாத்தா என்ன பண்றாருன்னா, தன் வியர்வை சிந்தி சம்பாதிச்ச ஒரு புத்தம் புது 50 ரூபாய் நோட்டை அந்த நாலஞ்சு மாதக் குழந்தையின் பிஞ்சுக் கைகளில் வைக்கிறார். இதை சும்மா பார்த்தா ஒரு தாத்தாவின் பாசம்னு கடந்து போயிடலாம். ஆனா, இதோட எக்கனாமிக்ஸ் ஆங்கிளை யோசிச்சுப் பார்த்தீங்களா? இன்னைக்கு அந்த நாட்டோட கரன்சியை அந்த குழந்தை கையில பிடிக்கிறது மூலமா, அந்த 50 ரூபாய்க்கான உண்மையான மதிப்பு என்னங்கிறதை அந்தப் பையன் இப்போதே பிராக்டிகலா கத்துக்க ஆரம்பிக்கிறான் பாருங்க! அது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும், தாத்தா ஆசையா அந்தப் பச்சிளம் குழந்தையின் கையில 50 ரூபாய் நோட்டைத் திணிக்கும்போது, மறைமுகமா நாம என்ன சொல்றோம் தெரியுமா? "தம்பி, இந்த நாடு மேலயும், இதோட எதிர்காலம் மேலயும் நம்பிக்கையை வைடா"ன்னு ஒரு பெரிய அட்வைஸைக் கொடுக்கிறோம். பார்க்க ரொம்ப எமோஷனலாத்தான் இருக்கு, ஆனா நிஜத்தில் நாம அந்த அட்வைஸைக் காப்பாத்துறோமாங்கிறதுதான் இங்க இருக்கிற ஒன் மில்லியன் டாலர் கேள்வி!பொருளாதாரம் பின்னோக்கிப் போயிட்டு இருக்கு, ஆனா விலைவாசி மட்டும் ராக்கெட் வேகத்துல ஏறிட்டே இருக்கு. தக்காளி விலையிலிருந்து தொடங்கி, சாமானியன் அன்றாடம் சாப்பிடும் உணவுப் பொருட்கள் வரை எல்லாவற்றின் விலையும் தொடர்ச்சியாக உயர்வதைத்தான் பார்க்கிறோம். பொருளாதார விதிகளின்படி, ஒரு நாடு உண்மையாகவே வளர்ச்சியடைகிறது, மக்கள் சந்தோஷமாக வாழ்கிறார்கள் என்றால், அடிப்படைத் தேவைகளான உணவுப் பொருட்களின் விலைகள் குறைந்து, மக்களின் வாங்கும் சக்தி உயர வேண்டும். ஆனால், இங்கே என்ன நடக்கிறது? விலைவாசி மட்டும் குறையவே மாட்டேங்குது!  சரி, நாம என்னதான் "நம்ம நாட்டு கரன்சி மேலே அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை இருக்கு, எதிர்காலத்தில் என் பேரன் நினைச்சதெல்லாம் இந்த பணத்த வச்சு வாங்குவான்"னு ஆசையா கொடுத்தாலும், இப்போதைய நிலவரப்படி கரன்சியின் மதிப்பு என்னவாகுதுன்னு யோசிச்சுப் பாருங்க? அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள், நாளுக்கு நாள் ஏறிக்கிட்டே போகிற பணவீக்கம், மற்றும் பெரிய தனியார் நிறுவனங்களுக்குச் செய்யும் சலுகைகளால நம்ம கரன்சியோட பவர் கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஆவியாகிட்டு வருது. இன்னைக்கு 50 ரூபாய்க்கு கிடைக்கிற மிட்டாய் கூட, அந்தப் பையன் வளரும்போது அதே விலையில் கிடைக்குமான்னா கேரண்டி கிடையாது. நாம குடுக்குற பிராமிஸும், கரன்சியும் சேர்ந்து அப்படியே சுருங்கிட்டே போகுதுங்க!  அதனால மக்களே, நம்ம பொருளாதாரத்தைக் காப்பாத்துறதோ இல்லையோ, அந்தப் பச்சிளம் குழந்தையின் 50 ரூபாய் நோட்டுக்கு எதிர்காலத்தில் உண்மையான மதிப்பு இருக்கிற மாதிரி பார்த்துக்க வேண்டியது நம்ம கடமை. இல்லன்னா, தாத்தா ஆசையா கொடுத்த அந்த 50 ரூபாயை சுய நலத்துக்காக காகிதமாக மாற்றுவது போல செயல்கள்தான் பொருளாதார பின்னடைவு ! சாதாரண மக்களின் பாக்கெட்டைக் காலி பண்ணிவிட்டு, பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்குச் சலுகைகளைக் அள்ளி வழங்குவது, முறையற்ற பொருளாதாரக் கொள்கைகள் மற்றும் சந்தையைச் சில பேர் மட்டுமே கட்டுப்படுத்துவது போன்ற பல காரணங்களால் அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தைக்கு நாம் கொடுத்த வாக்குறுதி அப்படியே காற்றில் பறந்துவிடுகிறது. இருக்கட்டும் அல்லது பணக்காரராக இருக்கட்டும்—அடுத்த தலைமுறை சந்தோஷமாகவும் வளமாகவும் வாழ வேண்டும் என்றால், நாம் செய்ய வேண்டிய முதல் காரியம் நம் நாட்டு கரன்சியின் மதிப்பை உயர்த்துவதுதான்! அதற்கு நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? நாட்டுக்குத் தேவையான வரிகளைச் சரியாகக் கட்ட வேண்டும்; நம் பொருளாதாரத்தில் இருக்கும் குறைகளை உடனடியாகச் சுட்டிக் காட்டிச் சரி செய்ய வேண்டும். மேலும், வெளிநாட்டு முதலீடுகளைத் தாண்டி, எராளமான புதிய வியாபாரங்களும் வணிகங்களும் நம் நாட்டிலேயே தொடங்கி, இங்குள்ள மண்ணில் முதலீடு செய்ய வேண்டும். அதற்குத் தகுந்த அரசாங்க ரீதியான ஆதரவும் எளிமையான வணிகச் சூழலும் உருவாக்கப்பட்டுத்தானே ஆக வேண்டும். யோசிச்சுப் பாருங்க நண்பர்களே... இதெல்லாம் வெறும் பொருளாதார நிபுணர்கள் பேசும் புள்ளி விபரங்கள் அல்ல; நம் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாக்கும் அத்தியாவசியமான வழிமுறைகள். இந்தக் கட்டுரையை வாசிக்கும் நீங்களும் இதைப் பற்றி ஒரு நிமிடம் யோசித்துப் பாருங்கள். நம் நாட்டை வளமாக்குவது நம் ஒவ்வொருவரின் கைகளிலும்தான் இருக்கிறது! -  இப்படிக்கு, இந்த வலைப்பூ.