கனவுகள் கலைவது கடினமான விஷயம் மக்களே !

 

 

 

 

வெற்றியின் உச்சத்தைத் தொட வேண்டும் என்று அடங்காத கனவுகளோடு ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மனிதனை, தொடர்ச்சியான தோல்விகளும் இடர்ப்பாடுகளும் சூழ்ந்து கொள்ளும் போது, அவனைத் திடீரெனத் தனிமைச் சிறையில் தள்ளுவது என்பது அவனின் உயிரைப் பறிப்பதை விடக் கொடூரமான ஒரு தண்டனையாகும். 

அவன் எத்தனையோ முறை சாய்ந்தாலும் மீண்டு எழுவதற்காகத் தன் உடலையும் உள்ளத்தையும் பணயம் வைத்துப் போராடியிருப்பான்; ஆனால், அந்தப் பெரும் முயற்சிகளுக்குப் பின்னேயும் பரிசாக அவனுக்குக் கிடைப்பது வெறுமையும், சுற்றியிருப்பவர்களின் மௌனமும் மட்டுமே என்றால், அந்தத் தனிமை அவனுக்கு ஒரு தீராத வலியை அளிக்கிறது. 

அன்று அவனுடன் கை குலுக்கிப் பாராட்டிய கூட்டமெல்லாம் அவன் சறுக்கிய கணத்தில் காற்றுடன் கரைந்துவிட, இவன் மட்டும் தன் தோல்வியின் சுமையோடும், எதிர்காலம் குறித்த பயத்தோடும் ஒரு தீவில் தனியாக விடப்பட்டவனைப் போலத் தவித்துப் போகிறான். இந்தச் சமூகத்தின் கொடூரமான கணக்கீட்டில், வெற்றியின் முகவரியைத் தேடித் தோற்றுப்போன யாருக்கும் ஆறுதல் சொல்லக்கூட ஆளில்லை என்பதுதான் அந்தத் தனிமையின் ஆகப்பெரிய சாபமாகும்.

அந்தத் தனிமையின் நிழல் அவனது வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு தீராத கவலையாகவும், வரையறை இல்லாத அகவலியாகவும் அவன் இதயத்தைச் செதுக்கிக் கொண்டே இருக்கும். தான் எதற்காக இவ்வளவு காலம் ஓடினோம், எதை நோக்கித் தன் உழைப்பைக் கொட்டினோம் என்ற கேள்விகள் அவனது ஆழ்மனதில் எழும்போதெல்லாம், அவன் பட்ட பகலும் கடந்த இரவுகளும் அர்த்தமற்றுப் போனதைப் போன்ற ஒரு பெரும் வெறுமை அவனைக் கவ்விக்கொள்ளும். 

அந்தத் தொடர் தோல்விகளும் அதனால் அவன் அடைந்த ஆழ்ந்த தனிமையும் அவனது இயல்பான சிரிப்பையும் துடிப்பையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சிதைத்து, ஒரு மனிதனை உயிரோடு இருப்பது போலவே பாசாங்கு செய்ய வைத்து, மெல்ல மெல்ல ஒரு அகண்ட கடலில் கரைத்து மாய்ப்பதைப் போலத் தோன்றும். கண்ணீரை வெளியே காட்ட முடியாமல், தன் தோல்வியின் காயங்களை யாரிடமும் சொல்ல முடியாமல், அந்த அமைதியான தனிமைக்குள் நாளும் செத்துச் செத்துப் பிழைக்கும் ஒருவனின் மனவேதனை என்பது வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத ஒரு மாபெரும் நரகமாகும்.