GENERAL TALKS - இந்த பொருட்களை சேகரிக்கும் ஆசைக்கு பின்னணியில் இருப்பது என்ன ?

பொருட்களைச் சேகரிப்பதன் பின்னணியில் உள்ள உளவியல் உந்துதல், வளங்களைக் குவிப்பதற்கும் சூழலைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைப்பதற்கும் மனிதர்களுக்கு இருக்கும் பழங்கால பரிணாமத் தேவையிலிருந்து (Evolutionary drive) உருவானது. 

வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலங்களில், அரிய அல்லது அத்தியாவசியமான பொருட்களைச் சேகரிப்பது உயிர்வாழ்வதற்கான ஒரு வழியாக இருந்தது.

குறிப்பாக பண்டமாற்று முறை காலங்களில் அரிதான பொருட்கள் வலிமையான பரிமாற்ற மதிப்பை கொண்டு வைத்திருந்தது. 

நவீன காலத்தில் இது அவசியமற்ற கலைப்பொருட்களைச் சேகரிப்பதாக மாறியுள்ளது. நரம்பியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், ஓர் அரியப் பொருளைத் தேடி அலைவது (The Hunt), மூளையின் 'ரிவார்டு சர்க்யூட்' பகுதிகளில் டோபமைன் (Dopamine) சுரப்பைத் தூண்டுகிறது. 

சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், அந்தப் பொருளை வாங்கிய பிறகு கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியை விட, அதை வாங்குவதற்கு முன்பு அந்தத் தேடலின் போதும், அந்தத் தொகுப்பை முழுமை செய்யும் எதிர்பார்ப்பின் போதும் தான் மூளையில் மகிழ்ச்சி உச்சத்தை அடைகிறது. 

இது ஒரு தொடர் சுழற்சியை உருவாக்குகிறது ஒரு சேகரிப்பாளர் தனது அந்த மனநிலை உயர்வைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள, அடுத்த "காணாமல் போன ஒரு பகுதியைத்" தேடி ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறார்.

உயிரியல் ரீதியான மகிழ்ச்சியைத் தாண்டி, சேகரிப்பு என்பது தனிமனித அடையாளம் மற்றும் இருப்புக்கான தொடர்ச்சியை (Identity construction) உறுதிப்படுத்தும் ஒரு கருவியாகச் செயல்படுகிறது. 

விண்டேஜ் பேனாக்கள், அரிய இசைத்தட்டுகள் அல்லது வரலாற்றுப் பொருட்கள் என எதைச் சேகரித்தாலும், அதன் மூலம் ஒருவர் தனது உள்மனதின் மதிப்புகளையும் ரசனைகளையும் வெளிப்படுத்துகிறார். இந்த பொருட்கள் "நினைவாற்றல் நங்கூரங்களாக" (Mnemonic anchors) செயல்படுகின்றன.  

அவை சேகரிப்பாளரை ஒரு குறிப்பிட்ட காலம், நினைவுகள் அல்லது அவர் விரும்பும் ஒரு லட்சிய உலகத்தோடு பிணைக்கின்றன. அனைத்தும் டிஜிட்டல் மயமாகிவிட்ட, மாற்றங்கள் நிறைந்த இந்த உலகில், ஒரு நிஜமான சேகரிப்பு ஒருவித பாதுகாப்பு உணர்வை (Ontological security) வழங்குகிறது. 

அங்கு சேகரிப்பாளர் தான் அந்தப் பொருட்களின் வரிசை, பாதுகாப்பு மற்றும் வரலாற்றைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரியாக இருக்கிறார். இந்தத் தொகுப்பு அவரது வாழ்விற்குப் பிறகும் நிலைத்து நிற்கும் ஒரு அடையாளமாக, காலத்தின் ஓட்டத்தை வெல்லும் ஒரு குறியீடாக அமைகிறது.

இன்றைய நவீன உலகில், நிஜமான பொருட்களிலிருந்து டிஜிட்டல் சொத்துக்கள் மற்றும் NFT-களுக்கு சேகரிப்பு பழக்கம் மாறுவது குறித்து ஒரு பெரிய விவாதம் எழுந்துள்ளது. டிஜிட்டல் சேகரிப்பில் சமூக கௌரவம் மற்றும் அபூர்வத் தன்மை இருந்தாலும், அதில் ஒரு "தொடு உணர்வு" (Tactile deficit) இருப்பதில்லை. 

பழைய காகிதத்தின் வாசனை, உலோகத்தின் கனம் அல்லது ஒரு பொருளின் தேய்மானத்தால் ஏற்படும் தனித்துவமான நிறம் போன்றவை ஒரு சேகரிப்பாளரை நிஜ உலகோடு பிணைக்கின்றன. 

இந்தத் தொடு உணர்வுதான் அந்தப் பொருளுக்கும் அதன் உரிமையாளருக்கும் இடையிலான உணர்ச்சிகரமான பிணைப்பை வலுப்படுத்துகிறது. நமது வாழ்க்கை பெருகிவரும் திரைகளால் (Screens) ஆக்கிரமிக்கப்படும்போது, பொருட்களைச் சேகரிக்கும் செயல் ஒருவகை "பொருள்சார் எதிர்ப்பாக" (Material resistance) பரிணமிக்கிறது. 

ஒரு அல்காரிதத்தால் அழிக்கவோ அல்லது நகலெடுக்கவோ முடியாத ஒரு பொருளின் நிஜமான இருப்புதான் உண்மையான மதிப்பு என்பதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது.

அனைத்தும் டிஜிட்டல் மயமாகும் எதிர்காலத்தில், கைகளால் தொடக்கூடிய பொருட்களுக்கான மதிப்பு இன்னும் அதிகமாகும் என்று நினைக்கிறீர்களா? அல்லது அடுத்த தலைமுறை ஒரு டிஜிட்டல் கோப்பிலேயே (Digital file) அந்த ஆன்மாவை உணருமா?