LIFE TALKS - தேவையற்ற பெர்பெக்சன் எதுக்கு ?

 

"எல்லாமே 100 சதவீதம் சரியாக இருக்க வேண்டும், ஒரு சின்ன தவறு கூட நடந்துவிடக் கூடாது" என்று ஆசைப்படுபவர்கள், உண்மையில் தங்களைச் சுற்றியும் தங்களுக்குள்ளும் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறையை உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள். இந்த அதீத ஆசை அவர்களுக்குள் எப்படி ஒரு தீராத மன அழுத்தத்தை (Chronic Stress) உருவாக்குகிறது என்பதைப் பார்ப்போம்:

முடிவில்லாத இலக்கு (The Illusion of Perfection): இந்த உலகத்தில் "முழுமையான பெர்ஃபெக்ஷன்" என்பது கிடையவே கிடையாது. ஆனால், இவர்களோ எட்ட முடியாத ஒரு இலக்கை நோக்கித் தங்களைத் தாங்களே துரத்திக் கொண்டிருப்பார்கள். காரியம் 99% சரியாக முடிந்து, 1% சொதப்பினால் கூட, அந்த 1%-க்காக ஒட்டுமொத்த உழைப்பையும் குப்பையாக நினைத்து வருந்துவார்கள்.

அதிதீவிரக் குடைச்சல் (Overthinking & Rumination): ஒரு வேலையைச் செய்து முடித்த பிறகும், "அய்யோ! அது சரியாக வந்திருக்குமா? அங்க ஏதும் தப்பு பண்ணிட்டோமா?" என்று மூளையைக் குடைந்து கொண்டே இருப்பார்கள். இதனால், இவர்களின் மூளையில் உள்ள அமிக்டலா (Amygdala) எப்போதும் அவசரக்கால நிலையில் (High Alert) இயங்கிக் கொண்டே இருக்கும். இது உடலையும் மனதையும் உலுக்கி எடுக்கும்.

மிகப் பெரிய முரண்பாடு என்னவென்றால், எல்லாமே சரியாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள்தான் பெரும்பாலான வேலைகளைச் செய்யாமல் தள்ளிப்போடுவார்கள் (Procrastination).

"நம்மால் இதை பெர்ஃபெக்ட்டாகச் செய்ய முடியுமா என்று தெரியவில்லை, அப்புறம் ஏன் ஆரம்பிக்க வேண்டும்? தப்பாகிவிட்டால் என்ன செய்வது?" என்ற தோல்வி பயம் (Fear of Failure) இவர்களை எந்த வேலையையும் தொடங்க விடாமல் முடக்கிப் போடும். வேலை தள்ளிப்போகப் போக, மன அழுத்தம் இரு மடங்காகும் !

இந்தக் குணம் தங்களை மாத்திரமல்லாமல், தங்களை சுற்றியிருப்பவர்களையும் வதக்கி எடுத்துவிடும். கணவன், மனைவி, பிள்ளைகள் அல்லது அலுவலகத்தில் உள்ள ஊழியர்கள் என எல்லாரிடமும் இவர்கள் "பெர்ஃபெக்ஷனை" எதிர்பார்ப்பார்கள்.

மனிதர்கள் என்றாலே தவறுகள் செய்வது இயல்பு. ஆனால் இவர்களால் பிறரின் தவறுகளை சகித்துக்கொள்ள முடியாது. இதனால் இவர்களைச் சுற்றி எப்போதுமே ஒரு பதற்றமான சூழ்நிலை நிலவும், உறவுகளில் சண்டைகள் அதிகரிக்கும்.

உளவியலாளர்கள் "பெர்ஃபெக்ஷனிஸ்ட்டாக" இருக்க வேண்டாம், அதற்குப் பதிலாக "ஆப்டிமலிஸ்ட்டாக" (Optimalist) மாறுங்கள் என்று சொல்கிறார்கள். பெர்ஃபெக்ஷனிசம்: "நான் எப்போதுமே ஜெயிக்க வேண்டும், தவறே செய்யக் கூடாது." (இது நரகம்) ஆப்டிமலிசம்: "நான் என் சிறந்த உழைப்பைக் கொடுப்பேன், தவறுகள் நடந்தால் அதிலிருந்து கற்றுக் கொள்வேன்." (இது ஆரோக்கியம்)

எல்லாமே சரியாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது ஒரு அழகான குணம் போலத் தோன்றலாம், ஆனால் அது உண்மையில் ஒரு "மெதுவான விஷம்" (Slow Poison). வாழ்க்கையை அதன் போக்கில் ஏற்கும் பக்குவமும், சில தவறுகளைக் கடந்து போகும் குணமும் இல்லாதவரை, பெர்ஃபெக்ஷன் என்ற ஆசை மன அழுத்தத்தைத் தரும் ஒரு பெரிய சுமையாகவே இருக்கும். உங்களின் வரிகள் மிக யதார்த்தமான உளவியல் உண்மை!