உளவியலில், ஒரே ஒரு மனிதரின் அன்பை மட்டும் தீவிரமாக நாடுவது "உணர்ச்சி சார்ந்த சார்புநிலை" (Emotional Codependency) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது ஒரு நபர் தன் சுய மதிப்பை (Self-worth) முற்றிலும் இன்னொரு நபரின் கைகளில் ஒப்படைக்கும் ஒரு ஆபத்தான நிலை. மனித மனம் தனிமைக்கு அஞ்சும்போது, அது தன்னைத் தேற்றிக்கொள்ள ஏதோ ஒரு பிடிமானத்தைத் தேடுகிறது. அந்தத் தேடலின் விளைவாக, ஒரே ஒரு மனிதரின் அன்பு மட்டுமே தனக்கு எல்லாம் என்று ஒரு மாய வட்டத்தை உருவாக்கிக் கொள்கிறது. ஆனால் யதார்த்தத்தில், இது முன்னேற்றத்திற்கான பாதை அல்ல; மாறாக, தனிமையின் பயத்தால் உருவாகும் ஒரு பாதுகாப்பு அரண் மட்டுமே. அந்த ஒரு மனிதரின் சிறு மௌனமோ அல்லது புறக்கணிப்போ கூட, ஒரு நபரின் ஒட்டுமொத்த மன அமைதியையும் சிதைத்துவிடும். இந்த நிலையில் இருக்கும் ஒருவரால் தன் சொந்த வளர்ச்சியைப் பற்றியோ அல்லது இலக்குகளைப் பற்றியோ ஒருபோதும் சுதந்திரமாகச் சிந்திக்க முடியாது.
ஒரு மனிதரின் அன்பிற்குள் நம் உலகைச் சுருக்குவது, நம்முடைய உலகளாவிய பார்வையை (Global Perspective) முற்றிலுமாக முடக்கிவிடும். மனித வளர்ச்சி என்பது பல்வேறு மனிதர்களின் தொடர்புகள், வெவ்வேறு கருத்துக்கள், சவால்கள் மற்றும் பரந்த சமூக அனுபவங்கள் மூலம் மட்டுமே சாத்தியமாகிறது. ஒரே ஒரு நபரின் கவனத்தை ஈர்ப்பதே வாழ்வின் நோக்கமாக மாறும்போது, அங்கு "அறிவாற்றல் முடக்கம்" (Cognitive Stagnation) ஏற்படுகிறது. நாம் புதிய திறமைகளைக் கற்றுக்கொள்வதையோ, புதிய மனிதர்களைச் சந்திப்பதையோ, ஏன் நம்முடைய தனித்துவமான கனவுகளைப் பின்தொடர்வதையோ கூட நிறுத்திக் கொள்வோம். ஏனெனில், நம்முடைய ஒவ்வொரு நகர்வும் அந்த ஒரே நபருக்குப் பிடிக்குமா பிடிக்காதா என்ற அச்சத்திலேயே சுழலும். இது ஒரு மனிதனை முன்னேற வைக்காமல், அவனது ஆளுமையையும் தனித்திறமையையும் ஒரு சிறிய தொட்டிக்குள் வளரும் செடியைப் போலக் குள்ளமாக்கி விடுகிறது.
தனிமையின் பரிதாபகரமான நிலையில் இருந்து விடுபட்டு ஒரு மனிதன் முன்னேற வேண்டுமானால், அவன் அன்பை வெளியிலிருந்து தேடுவதை நிறுத்தி, தனக்குள்ளே தேட வேண்டும். இதனை "சுய-அங்கீகாரம்" (Self-Validation) என்பர். நம்முடைய மகிழ்ச்சியும் வளர்ச்சியும் இன்னொரு மனிதரின் அன்பில் தங்கியிருக்கக் கூடாது என்பதை உணரும்போதுதான், ஒரு மனிதன் தன் வாழ்வின் உண்மையான இறையாண்மையை (Sovereignty) அடைகிறான். தனிமை என்பது ஒரு சாபமல்ல; அது உங்களை நீங்களே செதுக்கிக்கொள்வதற்கான ஒரு அரிய வாய்ப்பு. அந்தத் தனிமையைப் பயன்படுத்தி, உங்களை முன்னேற்றக்கூடிய அறிவாற்றல், கலை, தொழில் அல்லது ஆன்மீகம் போன்ற உயரிய உன்னதமான விஷயங்களின் மீது காதலைத் திருப்ப வேண்டும். எப்போது ஒரு நபர் தனிமையின் பரிதாபத்தை விடுத்து, அதைத் தன் தனித்துவத்திற்கான (Individuality) உந்துசக்தியாக மாற்றுகிறாரோ, அப்போதுதான் அவர் வாழ்வில் உண்மையான உச்சத்தை நோக்கி முன்னேறத் தொடங்குகிறார்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக