ஆழ்மனம் என்பது நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஆபத்துகளை முன்கூட்டியே கணிக்கும் ஒரு பாதுகாப்பு அரண் ஆகும். இதற்கு 19-ஆம் நூற்றாண்டின் புகழ்பெற்ற அமெரிக்க எழுத்தாளர் மார்க் ட்வைன் (Mark Twain) ஒரு சிறந்த உதாரணம். ஒருமுறை அவர் ஆற்றங்கரையில் ஒரு படகில் பயணம் செய்யத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார்.
அப்போது அவரது மனதில், "இந்தப் படகில் போகாதே, இறங்கிவிடு" என்று ஒரு தெளிவான உள்மனக் குரல் கேட்டது. எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் தோன்றிய அந்த உணர்வை மதித்து அவர் படகில் இருந்து இறங்கிவிட்டார். அடுத்த சில நிமிடங்களில், அந்தப் படகு ஆற்றில் இருந்த ஒரு பெரிய பாறையில் மோதி விபத்துக்குள்ளானது.
விழிப்புணர்வு மனதால் பார்க்க முடியாத பல ஆபத்துகளை, நம் கண்ணும் காதும் சேகரிக்கும் நுட்பமான தகவல்களை வைத்து ஆழ்மனம் சட்டென்று கணித்துவிடுகிறது. நமக்குத் தோன்றும் "திடீர் உள்ளுணர்வு" (Gut feeling) என்பது உண்மையில் நம்மைப் பாதுகாக்க நம் ஆழ்மனம் எடுக்கும் ஒரு தீவிர முயற்சிதான்.
உலகப் புகழ்பெற்ற திகில் கதையான 'பிராங்கென்ஸ்டைன்' (Frankenstein) உருவான கதை மிகவும் விசித்திரமானது. 1816-ஆம் ஆண்டில், மேரி ஷெல்லி (Mary Shelley) என்ற இளம் எழுத்தாளர் ஒரு நல்ல பேய்க்கதையை எழுத வேண்டும் என்று பல நாட்கள் யோசித்தார்.
ஆனால், அவருக்கு எந்த ஒரு நல்ல கற்பனையும் தோன்றவில்லை. ஒரு நாள் இரவு, அவர் தூங்கப் போகும் முன் இதைப் பற்றியே தீவிரமாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தார். அன்றிரவு அவரது ஆழ்மனம் வேலை செய்யத் தொடங்கியது. அவரது கனவில் ஒரு பயங்கரமான காட்சி தோன்றியது: ஒரு விஞ்ஞானி பல இறந்த உடல்களின் பாகங்களைச் சேர்த்து, அதற்கு உயிர் கொடுத்து ஒரு பெரிய அரக்கனை உருவாக்குவது போல அவர் கண்டார்.
திடுக்கிட்டு விழித்த மேரி ஷெல்லி, தன் ஆழ்மனம் காட்டிய அந்தக் கற்பனையை அப்படியே கதையாக எழுதினார். அது உலக இலக்கிய வரலாற்றில் ஒரு மிகப்பெரிய சாதனையாக மாறியது. நாம் விழித்திருக்கும்போது வராத புதுமையான யோசனைகளையும் கற்பனைகளையும், நம் ஆழ்மனம் நாம் தூங்கும்போது மிக நேர்த்தியாக வடிவமைத்துக் கொடுக்கிறது.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக