நமது செயல்களின் தோல்வி என்பது வெறும் புறநிலை சார்ந்த இழப்பு அல்ல; அது நம் அக உலகைக் கட்டமைத்திருக்கும் ‘காரண-காரிய’ (Cause and Effect) விதியின் மீதான அடியாகும்.
"விதைத்தவன் அறுப்பான்" என்ற பிரபஞ்ச சமநிலையை நம்பி, ஒரு சிற்பியைப் போல ஒவ்வொரு நுணுக்கத்தையும் பார்த்துப் பார்த்துச் செதுக்கி, நம் உழைப்பை ஒரு தியானமாக மாற்றியிருப்போம். ஆனால், சதிகாரர்களின் அசிங்கமான கரங்கள் அந்தப் புனிதமான உழைப்பின் மீது படும்போது, அங்கே ஒரு மாபெரும் தார்மீகச் சரிவு (Moral Collapse) ஏற்படுகிறது.
சதி என்பது தற்செயலாக நடக்கும் விபத்தல்ல; அது நம்முடைய பலவீனங்களை விட, நம்முடைய அசாத்தியமான பலத்தையும் தகுதியையும் கண்டு அஞ்சி, இருட்டில் தீட்டப்படும் ஒரு திட்டமிட்ட ஆக்கிரமிப்பு. நாம் அறத்தின் வழியே நேர்கோட்டில் பயணிக்கும்போது, சதிகாரர்கள் வளைவுகளையும், நிழல் உலக உத்திகளையும் பயன்படுத்தி, நாம் தொடும் தூரத்தில் இருக்கும் இலக்கின் எல்லையை அப்படியே மாற்றிவிடுகிறார்கள். இந்த அநீதி, உழைப்பின் புனிதத்தையே கேலிக்குள்ளாக்குகிறது.
மனோதத்துவ ரீதியாக, எல்லாவற்றையும் சரியாகச் செய்தும் பிறரின் வஞ்சகத்தால் தோற்றுப்போகும் ஒரு மனிதன், ‘அறிவாற்றல் முரண்பாடு’ (Cognitive Dissonance) என்னும் கொடிய சுழலுக்குள் தள்ளப்படுகிறான்.
அவனது அறிவு "நீ சரியாகச் செய்தாய்" என்கிறது; ஆனால் அவனது யதார்த்த சூழலோ "நீ தோற்றுவிட்டாய்" என்று அவமானப்படுத்துகிறது. இந்த இருமுனைத் தாக்குதல், அவனுக்குள் ஒரு ஆழமான அத்தன்மையாக்கல் (Existential Nihilism) உணர்வை உருவாக்குகிறது.
சதிகாரர்கள் அவனுடைய வெற்றியை மட்டும் பறிப்பதில்லை; மாறாக, இனிவரும் காலங்களில் அவன் எதன் மீதும் நம்பிக்கை வைக்க முடியாதபடி அவனது ‘நம்பிக்கை அமைப்பையே’ (Belief System) சிதைத்துப் போடுகிறார்கள்.
துரோகத்தின் வலி என்னவென்றால், அது நம் எதிரிகளிடமிருந்து வருவதில்லை; நம்மைப் போலவே வேடமிட்டு, நம் வளையத்திற்குள் உலாவரும் ‘நரிக்குணக்’ கூட்டத்திடமிருந்தே வருகிறது. இந்த ஏமாற்றம், மனித ஆன்மாவின் மிக ஆழமான பதாகைகளில் மாறாத வடுக்களை வாரி இறைக்கிறது.
ஆனால், இந்த இருண்ட பள்ளத்தாக்கின் முடிவில்தான் ஒரு மனிதனின் உண்மையான ‘ஆன்மீக மறுபிறவி’ (Spiritual Transcendence) நிகழ்கிறது. சதிகாரர்களின் சூழ்ச்சிக்கு ஒரு எல்லை உண்டு; அவர்களால் ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலை அல்லது தற்காலிகப் பலனை மட்டுமே முடக்க முடியும்.
ஆனால், ஒரு மனிதன் தன் உழைப்பைக் கொண்டு அடைந்த அந்த ‘அறிவார்த்த முதிர்ச்சியையும்’ (Intellectual Capital), அவனது உள்ளொளியையும் எந்தவொரு மோசடியாலும் தொட்டுக் கூடப் பார்க்க முடியாது.
வஞ்சகத்தால் வீழ்த்தப்பட்டவன் தன் அழுது தீர்த்த கண்களோடு நிமிரும்போது, அவனிடம் இருந்த அந்தப் பழைய ‘அப்பாவித்தனம்’ (Naivety) கருகி சாம்பலாகியிருக்கும். அதற்குப் பின் அவனிடம் எஞ்சுவது ஒரு சமரசமற்ற, எதற்கும் அஞ்சாத, சூழ்ச்சிகளை முன்கூட்டியே மோப்பம் பிடிக்கும் ஒரு கூர்மையான பிரக்ஞை மட்டுமே.
அவன் தன் உழைப்பை இனி வெறும் பலனுக்காகச் செலுத்த மாட்டான்; மாறாக, சதிகளின் கோட்டைகளைத் தகர்த்து, தன் இருப்பை நிலைநிறுத்துவதற்கான ஒரு பிரம்மாண்ட போர்க்கலையாகவே அதை மாற்றுவான்.
சதி செய்தவர்கள், தங்களின் தற்காலிக வெற்றியின் போதையில் மிதக்கும் போதே, அவர்களின் வீழ்ச்சிக்கான விதையைத் தங்களின் துரோகத்தின் மூலமாகவே விதைத்து விடுகிறார்கள் என்பதே காலத்தின் அசைக்க முடியாத விதி.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக