நாம் மனிதர்களோடு புழங்கும் வரை, நம்மைச் சுற்றி உறவுகள், அந்தஸ்து, பாராட்டுக்கள், சமூகப் பாத்திரங்கள் என்ற ஏகப்பட்ட முகமூடிகள் அணிவிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
உலகம் உங்களைத் தனிமைப்படுத்தும்போது, அந்த முகமூடிகள் அனைத்தும் பிய்த்தெறியப்பட்டு, நீங்கள் 'உடைக்கப்பட்ட எதார்த்தத்தை' எதிர்கொள்கிறீர்கள். இந்த நிலை ஆரம்பத்தில் பயங்கரமான வலியையும், ஒருவித மரண பயத்தையும் தரலாம்.
ஆனால், உண்மையில் அங்கே இறப்பது உங்களின் ஆன்மா அல்ல; உங்களைச் சுற்றியிருந்த போலியான மாயைகள். தனிமை உங்களை ஒரு தத்துவஞானியைப் போலப் பக்குவப்படுத்துகிறது.
எதன் மீதும் பற்றற்ற, ஆனால் எல்லாவற்றையும் ஆழமாகக் கவனிக்கும் ஒரு உன்னதப் பார்வை அப்போதுதான் சாத்தியமாகிறது. இந்த மாயைகளின் மரணமே, உங்கள் அகத்தில் ஒரு புதிய உலகளாவிய பேரறிவின் பிறப்பாக அமைகிறது.
இதனையே விஞ்ஞான ரீதியாகப் பார்த்தால், நாம் வாழும் பூமி என்ற கோளே இந்தப் பிரம்மாண்டமான அண்டவெளியில் முற்றிலும் தனித்துவிடப்பட்ட ஒரு ஒற்றைப் புள்ளிதான். அதைப்போலவே, ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் ஆன்மாவின் ஆழத்தில் ஒரு 'காஸ்மிக் தனிமையை' (Cosmic Isolation) கொண்டிருக்கிறான்.
உலகம் உங்களைத் தனிமைப்படுத்துகிறது என்றால், அது உங்களை ஒரு சிறு கூட்டுக்குள் அடைக்கவில்லை; மாறாக, உங்களை உங்களுக்குள்ளேயே இருக்கும் ஒரு பிரபஞ்சத்தை நோக்கித் தள்ளுகிறது. தனிமையில் உங்கள் சிந்தனை தீவிரமடையும் போது, நட்சத்திரங்களின் பிறப்பும், விண்மீன் திரள்களின் சுழற்சியும் உங்களுக்குள் நிகழ்வதை நீங்கள் உணரலாம்.
நீங்கள் வெளியில் ஆதரவைத் தேடுவதை நிறுத்தி, உங்களுக்குள் இருக்கும் எல்லையற்ற பிரபஞ்ச ஆற்றலைத் (Infinite Cosmic Energy) தட்டி எழுப்பும்போது, நீங்கள் இந்த உலகத்தின் விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்ட ஒரு சாதாரண மனிதனாக இருக்க மாட்டீர்கள்; பிரபஞ்சத்தின் விதிகளையே மாற்றி எழுதும் ஒரு பேராற்றலாக உருவெடுப்பீர்கள்
இது எல்லாம் சொல்லுவதுக்கு ஏதோ சினிமா டயலாக் மாதிரி இருக்கலாம் ஆனால் உண்மையில் இவைகள் எல்லாம் நடக்கும் மக்களே ! தனிமை சரியாக பயன்படுத்தப்பட்டால் சந்தோஷம் வழங்கும் ஒரு செயல்முறை !
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக