வஞ்சகக் வலைக்குள் சிக்கி நம் உழைப்பு சிதறடிக்கப்படும் போது, நெஞ்சில் எழும் அந்த ஆக்ரோஷமான தகிப்பை வார்த்தைகளால் விவரித்துவிட முடியாது. அதே ஆழமான, சமரசமற்ற பாணியில் உணர்ச்சிவசப்படாமல் முன்னேற வேண்டும் !
நமது நேர்மைக்குக் காலம் தரும் பரிசு பல நேரங்களில் பெரும் ஏமாற்றமாகவே முடிகிறது. பகல் இரவு பாராமல், ரத்தத்தை நீராக மாற்றி நாம் உருவாக்கிய ஒரு உன்னத படைப்பையோ அல்லது திட்டத்தையோ, தகுதியற்ற ஒரு கூட்டம் தங்களின் அதிகார பலத்தாலோ அல்லது தந்திரமான பொய்பிரச்சாரங்களாலோ தங்களுக்குச் சாதகமாகத் திருப்பிக் கொள்ளும்போது, இந்த உலகத்தின் மீது அலாதியான ஒரு வெறுப்புத் தட்டுகிறது.
நாம் நம்முடைய திறமையை மட்டுமே நம்பி களத்தில் இறங்குகிறோம்; ஆனால் எதிராளியோ நம்மை வீழ்த்த ஒட்டுமொத்த நரித்தந்திரங்களையும், முதுகில் குத்தும் துரோகங்களையும் ஆயுதமாக ஏந்தி வருகிறான். விதிகளுக்கு உட்பட்டு நேர்மையாக ஆடும் ஒரு வீரனை, விதிகளையே மதிக்காத ஒரு கூட்டம் சூழ்ந்து தாக்கும்போது, அங்கே தர்மம் என்பது தோற்றுப் போய் சுயநலமும் வஞ்சகமும் மகுடம் சூடிக் கொள்கிறது.
இந்த அநீதியைக் கண்டு கேட்க நாதியற்றுக் கிடக்கும் சமூக அமைப்பும், அந்தச் சதிகாரர்களின் வெற்றியை எவ்விதக் கூச்சமும் இன்றித் தலைவணங்கி ஏற்றுக்கொள்வதுதான் வேதனையின் உச்சம்.
ஒரு மனிதன் தன் வாழ்நாளின் ஆகச்சிறந்த உழைப்பைச் செலுத்திய பின், அது பிறரின் சதியால் பலனற்றுப் போகும் அந்தப் புள்ளியில், அவன் தன் மீதே சந்தேகம் கொள்ளத் தொடங்குகிறான். "நாம் எங்கே தவறு செய்தோம்?" என்று தன் மனச்சாட்சியைக் குடைந்து குடைந்து தேடிப் பார்க்கிறான்; ஆனால் அவனிடம் எந்தத் தவறும் இருப்பதில்லை அவன் செய்த ஒரே தவறு, தன்னைச் சுற்றியிருக்கும் மனித மிருகங்களின் நச்சுத்தன்மையை உணராமல் போனது மட்டும்தான்.
இந்த ஏமாற்றம், இதயத்தின் அடித்தளத்தில் ஒரு தீராத நஞ்சாக மாறித் தேங்குகிறது. காலமெல்லாம் போற்றிப் பாதுகாத்த கொள்கைகளும், தூய்மையான எண்ணங்களும் வெறும் பலவீனங்கள் தானோ என்று மனம் தடம் மாறத் துடிக்கிறது. உழைப்பவனுக்கும் யோசிப்பவனுக்கும் இங்கு இடமில்லை, மாறாகப் பிறரின் காலை வாரிவிடுபவனுக்கே அரியணை சொந்தம் என்ற நிதர்சனம், ஒருவனை உலகத்தின் மிகக் கொடூரமான மனிதனாகவோ அல்லது முற்றிலுமாக முடங்கிப்போன ஒரு சவமாகவோ மாற்றிவிடுகிறது.
ஆயினும், இந்தச் சதிகாரர்களின் தற்காலிகக் கொண்டாட்டங்கள் யாவும் ஒரு மாபெரும் மாயையே தவிர வேறில்லை. பிறரின் உழைப்பைத் திருடியும், பிறரை அழித்தும் சொகுசு மாளிகை எழுப்பும் வஞ்சகர்கள், எப்போதும் ஒருவிதப் பயத்துடனேயே வாழ பழகிக் கொள்கிறார்கள்.
ஏனெனில், திருடப்பட்ட பலன்களால் அவர்களின் பசி வேண்டுமானால் அடங்கலாம், ஆனால் உழைப்பவனின் அந்தத் தூய்மையான ஆக்ரோஷத்தை அவர்களால் ஒருபோதும் எதிர்கொள்ள முடியாது.
ஒருமுறை விழுந்தவன், தன் காயங்களை எண்ணி அழுவதை நிறுத்திவிட்டு, சதிகாரர்களின் உத்திகளை நுணுக்கமாகக் கவனிக்கத் தொடங்கும் போது அவன் ஒரு சாதாரண மனிதனாக இருப்பதில்லை; அவன் ஒரு வேட்டைக்காரனாக மாறுகிறான்.
அடுத்த முறை அவன் களம் காணும்போது, வெறும் உழைப்பை மட்டுமே நம்பி வரமாட்டான்; வஞ்சகர்களின் அத்தனை சூழ்ச்சிகளையும் சுக்குநூறாக்கும் எஃகு போன்ற தற்காப்பு அரணோடு வருவான். அன்று, அவன் அடையப்போகும் வெற்றி எந்தவொரு சதியாலும் அசைக்க முடியாத பேரரசாக நிமிர்ந்து நிற்கும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக