எதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சலை விடுத்தும், இழப்பின் போது உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையாகிச் செயலற்று நிற்பதன் ஆபத்தைப் பற்றி கண்டிப்பாக எல்லோருமே தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் !
வாழ்க்கையில் ஒரு பேரிடர் நிகழும்போது, அறிவுப்பூர்வமாகச் சிந்திப்பதை விட உணர்ச்சிவசப்படுவதே பலரின் பலவீனமாக இருக்கிறது. ஒரு கப்பல் மூழ்கத் தொடங்குகிறது என்றால், அந்த இக்கட்டான நேரத்தில் அதில் இருக்கும் விலைமதிப்பற்ற பொருட்களையாவது காப்பாற்ற வேண்டும் அல்லது மாற்று வழிகளைத் தேட வேண்டும் என்பதே புத்திசாலித்தனம். ஆனால், "கப்பல் மூழ்குகிறதே" என்ற அதிர்ச்சியிலும் சோகத்திலும் உறைந்து போய், கைவசமிருக்கும் வாய்ப்புகளையும் கோட்டை விடுவது ஒரு மனநிலை ரீதியான குறைபாடாகும். இழந்தவற்றையே நினைத்து அழுதுகொண்டிருப்பதால் போனது திரும்ப வராது; மாறாக, எஞ்சியிருப்பவற்றையும் இழக்க நேரிடும். இந்த "எமோஷனல் பிரேக்டவுன்" (Emotional Breakdown) என்பது ஒரு இருண்ட குகை போன்றது, அது நம்மைச் செயல்பட விடாமல் முடக்கிவிடும். எதார்த்தத்தை எதிர்கொள்பவன் மட்டுமே, புயலிலும் மிச்சமிருக்கும் துடுப்பைக் கொண்டு கரையேற முயல்வான்.
சோகம் என்பது ஒரு தற்காலிக உணர்ச்சியாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, அது நம் முடிவுகளைத் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக மாறக்கூடாது. ஒரு தொழில் நஷ்டமோ அல்லது உறவுகளில் விரிசலோ ஏற்படும்போது, "எல்லாம் முடிந்துவிட்டது" என்று கையைக் கட்டிக்கொண்டு வேடிக்கை பார்ப்பது தோல்வியை நாமே வரவேற்பதற்குச் சமம். அந்தச் சூழலில் உணர்ச்சிகளைக் கடந்து, "இப்போது என்ன செய்யலாம்? எதைச் சேமிக்கலாம்?" என்ற நடைமுறைச் சிந்தனை (Practical Thinking) மிக அவசியம். கப்பல் மூழ்கினாலும், கடலில் குதித்து நீந்தத் தெரிந்தவனுக்குக் கரை சேரும் நம்பிக்கை இருக்கும். எனவே, இழப்புகளைக் கண்டு மனம் உடைவதை நிறுத்திவிட்டு, எஞ்சியிருக்கும் வளங்களைக் கொண்டு மீண்டும் ஒரு வாழ்க்கையைக் கட்டமைக்கும் மனவலிமையை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். உணர்ச்சிகளுக்குக் கொடுக்கும் இடத்தை விட, தப்பிப்பிழைக்கும் தந்திரத்திற்கும் (Survival Instinct) உழைப்பிற்கும் அதிக முக்கியத்துவம் தருவதே ஒருவனை நிஜமான வெற்றியாளனாக மாற்றும்
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக