நவீன காலத்தின் குறைந்தபட்ச வடிவமைப்பு (Minimalism) என்று சொல்லப்படும் முறை, கட்டிடக்கலையை வெறும் செயல்பாட்டுக்கான பெட்டியாக மாற்றியிருப்பதால், கலைநயமிக்க கட்டிடங்களின் ஆன்மாவை நாம் இன்று இழந்து நிற்கிறோம். என்று சொன்னால் உங்களால் நம்பமுடிகிறதா ?
"செயல்பாட்டிற்குப் பின்பே வடிவம்" (FORM FOLLOWS FUNCTION) என்ற கொள்கையால், நவீன வானளாவிய கட்டிடங்கள் கதைகளைச் சொல்லும் கற்களையும் மரங்களையும் விடுத்து, குளிர்ச்சியான கண்ணாடிகளையும் எஃகுளையும் மட்டுமே எந்த டிசைன்களும் இல்லாமல் ஏதோ சதுரம் , செவ்வகம் என்ற வடிவங்களை மட்டும் கொண்டுள்ளன. கட்டிட கலையில் ஆர்ட் வேல்யூ என்பதே இப்போது இல்லை மக்களே !
1. மனிதநேயக் கதைகளின் இழப்பு
பண்டைய மற்றும் பாரம்பரிய கட்டிடக்கலையில், ஒவ்வொரு முகப்பும் ஒரு கதை சொல்லும் ஊடகமாக இருந்தது மக்களே. ஒரு சோழர் காலத்துக் கோவிலின் நுணுக்கமான சிற்பங்களோ, அல்லது கோதிக் பாணி தேவாலயங்களின் வேலைப்பாடுகளோ அந்தந்த காலத்தின் மதிப்புகள், புராணங்கள் மற்றும் கலைத்திறனைப் பிரதிபலித்தன.
நவீன இடைவெளி: மினிமலிசம் இந்த கலை உரையாடலைத் துண்டித்துவிடுகிறது. ஒரு கண்ணாடிப் பெட்டி எந்தக் கதையையும் சொல்வதில்லை; அது தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது. ஒரு கட்டிடம் மனிதக் கண்கள் ரசிப்பதற்காக செதுக்கப்பட்டது என்ற உணர்வை நாம் இப்போது இழந்துவிட்டோம்.
2. நுணுக்கமான கலை வேலைப்பாடுகளின் மறைவு (The Death of Detail)
சிறந்த கட்டிடக்கலை பாரம்பரியமாக பிராக்டல் தத்துவத்தை (Fractal principle) பின்பற்றியது: அதாவது ஒரு கட்டிடம் ஒரு மைல் தொலைவில் இருந்து பார்க்கும்போது அழகாகத் தெரிவதோடு, அருகில் செல்லச் செல்ல புதிய, நுணுக்கமான கலை விவரங்களை வெளிப்படுத்தும். கையால் செதுக்கப்பட்ட தாங்கு கட்டைகள் (Corbels), வர்ணம் பூசப்பட்ட ஜன்னல்கள் அல்லது வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த செங்கல் அமைப்புகளை அங்கு நாம் காணலாம்.
நவீன வெற்றிடம்: நவீன மினிமலிசம் "மேக்ரோ" அளவில் மட்டுமே இயங்குகிறது. இது சுத்தமான கோடுகளையும், பரந்த வெற்றுப் பரப்புகளையும் மட்டுமே மதிக்கிறது. இதில் ரசிப்பதற்கு நுணுக்கமான கலை வேலைப்பாடுகள் இல்லாததால், நம் கண்கள் ஓய்வெடுக்க இடமின்றி போகின்றன. இது உளவியல் ரீதியாக "நகர்ப்புற சலிப்பை" (Urban boredom) உண்டாக்குகிறது என்பது உங்களுக்கு புரிகிறதா மக்களே !
3. பிராந்திய அடையாளங்கள் அழிப்பு
ஒரு காலத்தில் கட்டிடக்கலை என்பது அந்தந்த மண்ணின் கலையின் வெளிப்பாடாக இருந்தது. உள்ளூர் பொருட்கள் மற்றும் கலை பாணிகளைப் பயன்படுத்தியதால், சென்னையில் உள்ள ஒரு கட்டிடம் பாரிஸ் அல்லது கியோட்டோவில் உள்ள கட்டிடத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தது.
ஒரே மாதிரியான உலகமயமாக்கல்: நவீன மினிமலிசத்திற்கு "இடம்" கிடையாது. நியூயார்க்கில் உள்ள ஒரு கட்டிடம் துபாய் அல்லது சிங்கப்பூரில் உள்ளதைப் போலவே இருக்கிறது. ஒரு கலாச்சாரத்திற்கே உரிய செதுக்கல்கள், நிறங்கள் மற்றும் அமைப்புகளை நீக்குவதன் மூலம், நாம் ஒரு புவியியல் மறதிக்கு (Geographic amnesia) தள்ளப்பட்டுள்ளோம். நமது பாரம்பரியத்தோடு நம்மை இணைக்கும் கலைக் குறிப்புகளை நாம் இழந்துவிட்டோம். இது மிகவும் வருத்தமான விஷயம் அல்லவா ?
4. கலை புரவலரிடமிருந்து திட்ட மேலாளர்களுக்கு (Patronage to Project Management)
வரலாற்று ரீதியாக, ஒரு கட்டிடம் என்பது ஒரு கலைப் படைப்பாகக் கருதப்பட்டது; அங்கு கட்டிடக் கலைஞர்கள் ஒரு சிறந்த கலைஞர்களாகவும் இருந்தனர். ஆனால் நவீன கட்டுமானங்கள் பெரும்பாலும் "செலவுக் குறைப்பு" (Value engineering) என்ற அடிப்படையிலேயே நடக்கின்றன.
செயல்பாடு vs அழகு: இன்று கலை என்பது ஒரு "தேவையற்ற செலவாக" பார்க்கப்படுகிறது. ஒரு மேற்கூரை என்பது வெறும் கான்கிரீட் தளம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு சித்திரக் கூடமாக இருந்த காலம் மறைந்துவிட்டது; ஒரு கதவு பிடி என்பது வெறும் நெம்புகோல் அல்ல, அது ஒரு பித்தளை சிற்பமாக இருந்த காலம் போய்விட்டது. கட்டிடங்களை ஒரு கலைச் சின்னமாக பார்க்காமல் ஒரு பொருளாக (Commodity) மட்டும் பார்ப்பதால், அந்த பிரம்மாண்டமான வியப்புணர்வை நாம் இழந்துவிட்டோம்.
மினிமலிசம் ஒருவிதமான "சுத்தத்தையும்" "ஒழுங்கையும்" தந்தாலும், அது நம்மை ஒரு உணர்ச்சிப் பற்றாக்குறையில் விட்டுச் செல்கிறது. தொட்டுணரத் தூண்டும் கலை வேலைப்பாடுகளையும், அந்தச் செதுக்கல்கள் உருவாக்கும் நிழல்களையும் நாம் இன்று தேடுகிறோம். நாம் இன்று திறமையான கொள்கலன்களில் (Efficient containers) வசிக்கிறோம், ஆனால் நமது கற்பனைக்குத் தீனி போட்ட கலை நயமிக்கக் கோவில்களுக்காக (Expressive cathedrals) ஏங்குகிறோம். கலை நயம் என்பது இல்லம் என்றாலும் அலுவலக கட்டிடம் என்றாலும் கொஞ்சம் அளவுக்காவது சேர்க்கப்படுவதே நமது வரலாற்றின் சரியான மதிப்பாக இருக்கும் என்பதை நமது வலைப்பூவின் கருத்து !
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக