SCIENCE TALKS - ARIVIYAL TAMIL #5 - மின்னலின் சக்தியை எதனால் நம்மால் பயன்படுத்த முடியவில்லை

ஒருமுறை மின்னல் தாக்கும்போது சுமார் 500 கோடி ஜூல்ஸ் (Joules) ஆற்றலும், 30,000 ஆம்பியர் அளவிலான மின்சாரமும் வெளியாகிறது. இதைச் சேமிக்கும் முதல் முயற்சியாக பெஞ்சமின் பிராங்க்ளினின் 'பட்டம் விடும் பரிசோதனை' அமைந்தது. நவீன காலத்தில், லேசர் கதிர்களைப் பயன்படுத்தி காற்றில் ஒரு 'பிளாஸ்மா பாதையை' உருவாக்கி, மின்னலை ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு வரவழைக்கும் சோதனைகள் நடக்கின்றன. இருப்பினும், இதில் உள்ள மிகப்பெரிய சிக்கல் மின்னலின் வேகம். சில மைக்ரோ விநாடிகளில் [10^{-6} விநாடிகள்] கடத்தப்படும் இந்த அதீத ஆற்றல், சாதாரண செப்பு கம்பிகளை உடனே ஆவியாக்கிவிடும். மேலும், எந்தவொரு நவீன மின்தேக்கியாலும் (Capacitor) இவ்வளவு பெரிய வெப்பத்தையும் மின்சாரத்தையும் வெடிக்காமல் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை.

நேரடியாக மின்னலைப் பிடிப்பதற்குப் பதிலாக, அதன் மின்காந்தப் புலத்திலிருந்து (Electromagnetic Pulse) ஆற்றலைப் பெறும் முயற்சிகள் தற்போது மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. மின்னல் அதிகம் தாக்கும் பகுதிகளில் பூமிக்கு அடியில் பிரம்மாண்டமான தூண்டல் சுருள்களை (Induction Coils) அமைப்பதன் மூலம், மின்னல் உருவாக்கும் காந்த மாற்றங்களை மின்சாரமாக மாற்ற விஞ்ஞானிகள் முயல்கின்றனர். மற்றொரு முயற்சியாக, 'பீசோ எலக்ட்ரிக்' (Piezoelectric) கருவிகள் மூலம் இடியின் சத்தம் மற்றும் அதிர்வுகளிலிருந்து நுண்-வாட்ஸ் மின்சாரத்தைச் சேமிக்கும் ஆய்வுகளும் நடக்கின்றன. ஆனால், மின்னலின் ஒட்டுமொத்த ஆற்றலோடு ஒப்பிடும்போது இவற்றின் மூலம் கிடைக்கும் மின்சாரம் மிகவும் குறைவானதே.

சூரிய ஒளி அல்லது காற்று போல மின்னல் என்பது ஒரு நிலையான ஆற்றல் மூலம் அல்ல. ஒரு சிறிய நகரத்திற்குத் தேவையான மின்சாரத்தைப் பெற ஒரு நாளைக்கு ஆயிரக்கணக்கான மின்னல்கள் தேவைப்படும். ஆனால், உலகிலேயே மின்னல் அதிகம் தாக்கும் இடங்களில் கூட ஒரு சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவிற்கு ஆண்டுக்குச் சுமார் 200 மின்னல்கள் மட்டுமே தாக்குகின்றன. மேலும், மின்னலின் பெரும்பாலான ஆற்றல் வெப்பமாகவும் ஒளியாகவும் தரையை அடைவதற்கு முன்பே வீணாகிவிடுகிறது. எனவே, மின்சாரத்தை நேரடியாகச் சேமிப்பதற்குப் பதிலாக, மின்னலின் வெப்பத்தைப் பயன்படுத்தி நீரை மூலக்கூறுகளாகப் பிரித்து ஹைட்ரஜன் எரிபொருளை உருவாக்கும் திசையில் ஆராய்ச்சிகள் நகர்ந்து வருகின்றன. சூரியனை விட ஐந்து மடங்கு வெப்பமான (30,000 K) நிலையைத் தாங்கக்கூடிய சூப்பர்-கண்டக்டர்களை நாம் உருவாக்கும் வரை, மின்னல் ஒரு பயன்பாட்டு சக்தியாக மாறாமல் இயற்கை அதிசயமாகவே இருக்கும்.