SCIENCE TALKS - தன்னை அறிதல் மற்றும் ஆறாம் அறிவு என்பது என்ன ?

 

TA :

உயிரியல் சுய-விழிப்புணர்வு என்பது ஓர் உயிரினம் தனது உடலின் உட்புற நிலையை உணரவும், தன்னைச் சுற்றியுள்ள வெளிப்புறச் சூழலிலிருந்து தன்னைத் தனித்துக் காட்டவும் கூடிய உடலியல் மற்றும் நரம்பியல் திறன் ஆகும். இதன் அடிப்படை புரோபிரியோசெப்சன் (Proprioception) எனப்படும் "ஆறாவது அறிவு" மூலம் தொடங்குகிறது. இது நாம் கண்களால் பார்க்காமலேயே நமது கைகால்களின் அசைவுகளையும் நிலைகளையும் மூளை புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. தசைகள் மற்றும் மூட்டுகளில் உள்ள சிறப்பு உணர்விகள் தடையற்ற சமிக்கைகளை மூளைக்கு அனுப்புகின்றன. மேம்பட்ட உயிரினங்களில், இது இதயத் துடிப்பு, பசி மற்றும் உடல் வெப்ப நிலை போன்ற உட்புற மாற்றங்களை உணரும் திறனாக விரிவடைந்து, உடல் தன்னைத் தானே சமநிலையில் (Homeostasis) பராமரிக்க உதவுகிறது.

செல்லுலார் மற்றும் நோய் எதிர்ப்பு மட்டத்தில், உயிரியல் சுய-விழிப்புணர்வு என்பது உடல் தன்னைச் சார்ந்த செல்கள் மற்றும் அந்நிய செல்களை வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் திறனால் வரையறுக்கப்படுகிறது. மேஜர் ஹிஸ்டோகாம்படிபிலிட்டி காம்ப்ளக்ஸ் (MHC) என்பது செல்களின் மேற்பரப்பில் உள்ள ஒரு மூலக்கூறு அடையாள அமைப்பாகச் செயல்படுகிறது. இது நோய் எதிர்ப்பு மண்டலத்திற்கு அந்த செல்கள் உடலுக்குச் சொந்தமானவை என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. ஒருவேளை இந்த அடையாளம் இல்லாத ஒரு வைரஸ் அல்லது பாக்டீரியா உடலுக்குள் நுழைந்தால், நோய் எதிர்ப்பு மண்டலம் அதை எதிரியாகக் கருதித் தாக்கும். இந்தத் திறனில் குறைபாடு ஏற்படும்போதுதான் 'ஆட்டோ இம்யூன்' (Autoimmune) நோய்கள் உருவாகின்றன; அதாவது உடல் தனது சொந்த திசுக்களையே தவறுதலாகத் தாக்கி, தனது அடையாளத்தை இழக்கிறது.

உயர்நிலை உயிரியலில், சுய-விழிப்புணர்வு என்பது அறிவாற்றல் சார்ந்த சுய-அடையாளமாக (Cognitive self-recognition) பரிணமிக்கிறது. இதனைச் சோதிக்க "கண்ணாடிச் சோதனை" (Mirror test) பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதற்கு மூளையின் முன்முனைப் புறணி (Prefrontal cortex) மற்றும் மிரர் நியூரான்கள் (Mirror neurons) ஆகிய சிக்கலான நரம்பு அமைப்புகள் தேவைப்படுகின்றன. இதன் மூலமே ஒரு விலங்கு கண்ணாடியில் தெரிவது மற்றொரு உயிரினம் அல்ல, அது "தான் தான்" என்பதை உணர்கிறது. மனிதர்கள், குரங்குகள், டால்பின்கள் மற்றும் யானைகள் போன்ற ஒரு சில உயிரினங்களில் மட்டுமே இந்தத் திறன் காணப்படுகிறது. இது வெறும் இயந்திரத்தனமான உடல் ஒழுங்குமுறையிலிருந்து விலகி, ஒரு உயிரினம் தன்னை இவ்வுலகில் ஒரு தனித்துவமான இருப்பாக உணரும் நிலைக்குத் தள்ளுகிறது.

EN :

Biological self-awareness, often referred to as interoception or self-recognition, is the physiological and neurological ability of an organism to perceive its own internal state and distinguish itself from the external environment. At its most fundamental level, this begins with proprioception the body's "sixth sense" which allows the brain to understand the position and movement of limbs without visual input. This is governed by specialized mechanoreceptors in the muscles and joints that send continuous feedback to the somatosensory cortex. In more complex organisms, this awareness extends to internal signals like heartbeat, hunger, and temperature, creating a "homeostatic map" that the brain uses to maintain survival.

On a cellular and immunological level, biological self-awareness is defined by the body’s ability to differentiate between "self" and "non-self." The Major Histocompatibility Complex (MHC) acts as a molecular identification system, where proteins on the surface of cells signal to the immune system that they belong to the body. If the immune system encounters a cell lacking these specific markers, it identifies it as an invader such as a virus or bacteria and initiates a defense response. This biological boundary is critical, as a failure in this form of self-awareness leads to autoimmune diseases, where the body mistakenly attacks its own tissues, losing the fundamental biological distinction of its own identity.

In higher-order biology, self-awareness evolves into cognitive self-recognition, often tested through the "mirror test." This stage of awareness requires a sophisticated neural architecture, primarily involving the prefrontal cortex and mirror neurons, which allow an animal to recognize that a reflection is "me" rather than another individual. This biological milestone is only observed in a few species, including humans, great apes, dolphins, and elephants. It represents the transition from purely mechanical self-regulation to a conscious self-model, where the brain can not only monitor its biological functions but also contemplate its own existence as a distinct entity within the physical world