LIFE TALKS - பாரம்பரிய இசை உருவாக்கம் காப்பாற்றப்பட வேண்டும் !

 

செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) இசையின் வருகை, வெறும் வேலைவாய்ப்பு இழப்பு என்ற பொருளாதாரப் பிரச்சனை மட்டுமல்ல; அது மனித நாகரிகத்தின் ஆன்மாவாக விளங்கும் 'படைப்பாற்றல்' (Creativity) மற்றும் 'பாரம்பரிய நுகர்வு' (Cultural Preservation) ஆகியவற்றின் மீது தொடுக்கப்படும் மிக ஆழமான ஒரு உளவியல் தாக்குதல் ஆகும். மனித மூளையில் படைப்பாற்றல் என்பது ஒரு தசை (Muscle) போன்றது. அதைப் பயன்படுத்தப் பயன்படுத்தத்தான் அது வலுவடையும். ஒரு இசையமைப்பாளர் ஒரு புதிய ராகத்தையோ, மெட்டையோ உருவாக்கும் போது அவரது மூளையின் 'Default Mode Network' (DMN) எனப்படும் பகுதி தீவிரமாக வேலை செய்யும். பல நாட்கள் சிந்தித்து, ஏமாற்றங்களை எதிர்கொண்டு, இறுதியாக ஒரு மெட்டு பிறக்கும் போது மூளையில் ஏற்படும் நரம்பியல் உந்துதலே மனிதப் படைப்பாற்றலின் உச்சம். ஆனால், AI-யிடம் "மெலடி, 90s ஸ்டைல், சோகமான பாடல்" என்று சில கட்டளைகளைக் (Prompts) கொடுத்து சில நொடிகளில் இசையைப் பெற்றுவிடும் போது, மனித மூளையின் அந்த உழைப்பு தேவையற்றதாகிறது. இந்தத் தொடர் சோம்பேறித்தனம், மனிதர்களின் ஆழமாக யோசிக்கும் திறனைக் குறைத்து, காலப்போக்கில் மனிதர்களை வெறும் 'கட்டளை கொடுப்பவர்களாக' (Prompt Engineers) மட்டுமே மாற்றிவிடும்.

AI இசையானது பூஜ்ஜியம் மற்றும் எண்களின் (Binary Code) கணிதக் கணக்கீடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இது ஏற்கனவே உள்ள லட்சக்கணக்கான பாடல்களைப் பகுப்பாய்வு செய்து, மக்கள் எதை அதிகம் ரசிக்கிறார்கள் என்ற புள்ளிவிவரங்களின் (Algorithms) படிதான் புதிய இசையை உருவாக்குகிறது. இதில் 'கணிக்க முடியாத மனித உணர்வுகள்' (Human Imperfections) இருப்பதில்லை. ஒரு மனிதன் இசையமைக்கும் போது, அவனது அன்றைய மனநிலை, வலி, ஏமாற்றம் அல்லது மகிழ்ச்சி அந்த இசையில் வெளிப்படும். ஆனால் AI உருவாக்கும் இசை, காதுக்குக் கேட்க நன்றாக இருந்தாலும், அது மனித ஆன்மாவைத் தொடுவதில்லை. எல்லாவற்றையும் அல்காரிதமே தீர்மானிக்கும் போது, இசை என்பது உலகளாவிய அளவில் ஒரே மாதிரியாக மாறி, அதன் தனித்துவமான பன்முகத்தன்மையை (Diversity) இழந்துவிடுகிறது.

ஒரு பாரம்பரிய இசைக்கருவியை (உதாரணமாக யாழ், வீணை, நாதஸ்வரம் அல்லது மிருதங்கம்) வாசிப்பது என்பது வெறும் சத்தம் எழுப்புவது அல்ல; அது ஒரு தவம். விரல்களின் நுனியில் ஏற்படும் அதிர்வுகள், மரக்கட்டையின் வாசனை, நரம்புகளின் இறுக்கம் என அதோடு ஒரு 'தொடு உணர்வு ரீதியான' (Tactile Experience) பிணைப்பு மனிதனுக்கு ஏற்படுகிறது. இது மனித நரம்பு மண்டலத்தை அமைதிப்படுத்தும் ஆற்றல் கொண்டது. AI இசையில் இந்த ஒலிகள் அனைத்தும் டிஜிட்டல் முறையில் (Synthesized Sounds) துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கப்பட்டாலும், அந்தப் பாரம்பரியக் கருவிகளின் ஆன்மாவும், அதை உருவாக்குபவர்களின் (Artisans) வாழ்வாதாரமும் அழிந்துவிடுகிறது. கருவிகளைத் தொட்டு வாசிக்கும் மனிதர்களின் எண்ணிக்கை குறையும் போது, தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தப்பட்ட இசை மரபுகள் வெறும் டிஜிட்டல் கோப்புகளாக (Audio Files) சுருங்கிவிடும் ஆபத்து உள்ளது. AI இசையைத் தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சி என்று நாம் கொண்டாடினாலும், அது மனிதன் தன் அக உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தக் கண்டுபிடித்த ஆகச்சிறந்த மொழியான 'இசையின் மனிதத்தன்மையை' (Humanity) மெல்ல மெல்ல உறிஞ்சி வருகிறது என்பதே உண்மை.