GENERAL TALKS - மக்களுடைய தேவைதான் என்ன ?

 

கடந்த 2011-ஆம் ஆண்டு ஜப்பானைத் தாக்கிய பயங்கரமான நிலநடுக்கம் மற்றும் சுனாமியால் (Tohoku Tsunami) கிட்டத்தட்ட 18,500-க்கும் மேற்பட்ட மனித உயிர்கள் பலியாகின. இதற்கடுத்தபடியாக, எதிர்காலத்தில் வரும் சுனாமியிலிருந்து மக்களைக் காப்பாற்ற ஜப்பான் அரசு ஒரு மெகா திட்டத்தைக் கொண்டு வந்தது. ஜப்பானின் வடகிழக்குக் கடற்கரை நெடுகிலும் சுமார் 400 கிலோமீட்டர் நீளத்திற்கு, கிட்டத்தட்ட 4 மாடி கட்டிட உயரத்திற்கு (அதாவது 40 அடிக்கும் மேல்) பிரம்மாண்டமான கான்கிரீட் சுவர்களைக் கட்டியது. இதற்கு அரசு செலவு செய்த தொகை சுமார் 12 பில்லியன் டாலர்கள்! சுவர்கள் கட்டி முடிக்கப்பட்ட பிறகுதான், உள்ளூர் மக்களுக்கும் குறிப்பாகக் கடலோர மீனவர்களுக்கும் பெரும் அதிருப்தி ஏற்பட்டது. அவர்கள் முன்வைத்த முக்கியக் காரணங்கள் . கடற்கரை நகரங்களில் வாழ்ந்த மக்கள், தங்களின் ஜன்னலைத் திறந்தால் எப்போதும் அழகிய கடலைப் பார்த்துப் பழகியவர்கள். ஆனால், இப்போது ஜன்னலைத் திறந்தால் வெறும் சாம்பல் நிறக் கான்கிரீட் சுவர் மட்டுமே தெரிந்தது. அது தங்களை ஒரு பெரிய சிறைக்குள் அடைத்து வைத்தது போல் இருப்பதாகக் குமுறினார்கள். சுவர்கள் கடலை முற்றிலுமாக மறைத்துவிட்டதால், கடலில் ஏற்படும் மாற்றங்களையோ, அலைகளின் சீற்றத்தையோ மீனவர்களால் தரையில் இருந்து பார்த்துக் கணிக்க முடியாமல் போனது. "கடல் சீற்றமாக இருப்பதை நாங்கள் நேரில் பார்த்தால்தான் உடனே ஓட முடியும், இந்தச் சுவர் சுனாமி வருவதையே எங்களுக்கு மறைத்துவிடும்" என்று பயந்தார்கள். கடல் காட்சியே மறைந்துபோனதால், அந்தப் பகுதிகளுக்கு சுற்றுலாப் பயணிகள் வருவது முற்றிலும் நின்றது. இந்தச் சுனாமி சுவர்களுக்கு எதிராகப் பல கடலோர மாவட்டங்களில் மக்கள் உள்ளூர் அதிகாரிகளுக்கும், ஆளும் கட்சிக்கும் எதிராகப் பெரிய போராட்டங்களை நடத்தினார்கள். சில கடலோரப் பகுதிகளில் நடந்த உள்ளாட்சித் தேர்தல்களிலும், மாகாணத் தேர்தல்களிலும் (Prefectural Elections) இந்த "சுவர் எதிர்ப்பு" ஒரு முக்கிய அரசியல் கருப்பொருளாக மாறியது. சுவர்களைக் கட்டுவதை ஆதரித்த சில உள்ளூர் அரசியல்வாதிகள், மக்களின் இந்த எதிர்ப்பால் தங்களின் பதவிகளை இழந்தனர் என்பதும் உண்மை. ஜப்பானியர்களுக்குக் கடல் என்பது வெறும் நீர்நிலை அல்ல; அது அவர்களின் கலாச்சாரம் மற்றும் ஆன்மீகத்தோடு கலந்தது. "உயிரைக் காப்பாற்றக் கான்கிரீட் சுவர் வேண்டுமா? அல்லது சுதந்திரமாக வாழக் கடல் காட்சி வேண்டுமா?" என்ற இந்த விவாதம் இன்றும் ஜப்பானில் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.