GENERAL TALKS - நம்பினோர் கெடுவது இல்லையா ?

மனித குலத்தின் ஆகக் கொடூரமான மிகக் கசப்பான ஒரு ‘நன்றி கெட்ட’ உளவியல் எதார்த்தத்தை (The Psychology of Ingratitude) அப்படியே தோலுரித்துக் காட்டி மக்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் நம் ஊரில் "ஆனை படுத்தால் குதிரை மட்டம்" என்று சொல்வார்கள். ஆனால் இன்று, "குப்பையில் கிடந்தவனை கோபுரத்தில் வைத்தால், அவன் முதலில் கோபுரத்தைத்தான் இடிப்பான்" என்பதுதான் எதார்த்தம். ஒருவர் ஒட்டுமொத்தமாகச் சிதைந்து, சோகத்தின் உச்சக்கட்ட எல்லையில், தெருவில் நின்றுகொண்டிருக்கும்போது நாம் அவதிப்பட்டு, நம்முடைய சொந்த நேரத்தையும், நிம்மதியையும், சில நேரங்களில் பொருளாதாரத்தையும் தியாகம் செய்து அவர்களை மேலே கொண்டு வருவோம். அப்போது நாம் நினைப்போம் "ஆகா... நாம் ஒரு மனிதனுக்கு மறுவாழ்வு கொடுத்துவிட்டோம், அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் நமக்கு நன்றியோடு இருப்பான்" என்று கூட பிரதிபலன் எதிர்பார்க்கவில்லை என்று வைத்துக்கொள்ளுங்களேன் , ஆனால், அங்கேதான் நாம் ஆகப் பெரிய முட்டாள்தனத்தைச் செய்கிறோம். அவர் சோகத்தில் இருந்தபோது உங்களிடம் காட்டிய அந்தப் பணிவும், அன்பும் அக்மார்க் உண்மையானது அல்ல; அது அந்தச் சூழ்நிலை அவருக்குக் கொடுத்த ‘நிர்பந்தம்’. எப்போது நீங்கள் அவரை மேலே தூக்கிவிட்டு, அவர் தன் வாழ்க்கையில் ‘சந்தோஷத்தையும்’ வெற்றியையும் பார்க்கிறாரோ, அடுத்த விநாடி அவனது ஆழ்மனதில் இருக்கும் போலி ஈகோ தலைதூக்கும். சந்தோஷம் வந்ததும் அவர்கள் ஏன் உங்களுக்கே துரோகம் நினைக்கிறார்கள் தெரியுமா? அதற்கு ஒரு மிகக் கொடூரமான உளவியல் காரணம் இருக்கிறது. அவர்கள் தங்களின் ‘சோகமான, பலவீனமான, கேவலமான’ அந்தப் பழைய நாட்களை மீண்டும் நினைத்துப் பார்க்க விரும்புவதே இல்லை. ஆனால், உங்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அவர்களுக்குத் தங்களின் அந்தப் பழைய அடிமைத்தனமான, சோகமான முகம் தான் நினைவுக்கு வரும். "இவன் முன்னாடிதானே நாம் கையேந்தி நின்றோம், அழுது புலம்பினோம்" என்ற எண்ணம் அவர்களின் ஈகோவைக் குடையும். தங்களின் அந்தப் பழைய பலவீனமான பிம்பத்தை (Vulnerable Image) உலகிலிருந்து அழிக்க வேண்டும் என்றால், அதற்கு சாட்சியாக இருக்கும் உங்களை அவர்கள் முதலில் அழிக்க வேண்டும் அல்லது உங்களை விட்டு விலக வேண்டும். அதனால்தான், அவர்கள் சந்தோஷத்தைக் கண்டதும் உங்களுக்கு நன்றி சொல்வதற்குப் பதிலாக, "நீ என்ன எனக்குப் பெருசா பண்ணிட்ட?" என்று உங்களையே வில்லனாக மாற்றிவிட்டு, துரோகம் செய்துவிட்டு நைஸாகக் கழன்று கொள்வார்கள்! சோகத்தில் இருப்பவர்களுக்கு உதவி செய்யுங்கள், தவறில்லை. ஆனால், அவர்களைக் ‘காப்பாற்றுகிறேன்’ என்ற பெயரில் உங்களின் ஆன்மாவையும், நிம்மதியையும் பணையம் வைத்து உள்ளே இறங்காதீர்கள். அனுபவம் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கும் பாடம் இதுதான் யாரையும் நீங்கள் கையைப் பிடித்துக் கோபுரத்தின் உச்சிக்குத் தூக்கிவிடக் கூடாது. அவர்களுக்குப் பாதையைக் காட்டுங்கள், தட்டுத்தடுமாறி அவர்களாகவே மேலே வரட்டும். நீங்களாகப் போய் ஒருவரைத் தூக்கிவிட்டால், அவர் மேலே வந்ததும் உங்களை மிதித்துவிட்டுத்தான் அடுத்த படிக்கு ஏறுவார். எனவே, காதலாக இருக்கட்டும், நட்பாக இருக்கட்டும், ஒருவன் தன் சோகக் கடலில் இருந்து மீண்டு வந்து சந்தோஷத்தைக் கொண்டாடும்போது, நீங்கள் விலகி நின்று வேடிக்கை மட்டும் பாருங்கள். துரோகங்களைச் சந்தித்து உங்கள் மனதை ரணமாக்கிக் கொள்வதை விட, ஆரம்பத்திலேயே ஒரு ‘பாதுகாப்பான தூரத்தை’ (Healthy Boundary) மெயின்டெய்ன் செய்வதே ஒரு புத்திசாலியான மனிதனின் வியூகம்!

ENGLISH VERSION :

People need to recognize the absolute raw and bitter reality behind humanity's cruelest trait: the psychology of ingratitude (The Psychology of Ingratitude). There is a traditional saying in our lands, "Even when an elephant falls, it is still the height of a horse." But today, the reality is, "If you lift someone from the trash and place them on a tower, the first thing they will destroy is the tower itself." When a person is completely shattered, standing on the street at the absolute edge of despair, we suffer for them, sacrificing our own time, peace of mind, and sometimes even our finances to pull them up. In that moment, we might think, "Ah... we have given a human being a second lease on life, they will be grateful to us forever." Even if we don't expect anything in return, that is precisely where we make our biggest mistake. The humility and affection they showed you while they were in misery were not authentic; they were merely a 'compulsion' forced upon them by their circumstances. The exact moment you lift them up and they taste 'happiness' and success in life, their fragile inner ego rears its head. Do you know why they choose to betray you the moment they find happiness? There is a deeply cruel psychological reason behind it. They absolutely despise looking back at their 'sad, weak, and miserable' past days. Yet, every single time they look at you, they are instantly reminded of their old, helpless, and sorrowful self. The thought of "It was in front of this person that I stood begging and weeping" pricks at their ego. If they want to erase that old vulnerable image (Vulnerable Image) from the world, they must first eliminate you—the ultimate witness to it—or distance themselves from you entirely. That is why, upon finding happiness, instead of offering gratitude, they turn you into the villain, asking, "What did you even do for me anyway?", and quietly slip away after committing betrayal! Help those who are in sorrow, there is nothing wrong with that. But do not dive in by gambling your own soul and peace of mind under the guise of 'saving' them. The lesson experience teaches us is this: you should never hold someone's hand and lift them to the absolute peak of a tower. Show them the path, and let them stumble and climb up on their own. If you go out of your way to lift someone up, the moment they reach the top, they will step right on you to climb to the next level. Therefore, whether it is love or friendship, when someone emerges from their sea of sorrow to celebrate happiness, just stand back and watch from afar. Rather than facing betrayals and wounding your heart, maintaining a safe distance (Healthy Boundary) right from the beginning is the strategy of a wise person!

[COMPUTER TRANSLATED - THANKS FOR VISITING THIS BLOG]