CORE TALKS - இது உலகத்தின் கடினமான ரியாலிட்டி !

TA :

இந்த உலகம் நோயாளிகளைப் பார்த்துக் பரிதாபப்படும், ஆறுதல் சொல்லும், உதவ நினைக்கும். ஆனால், வறுமையில் இருப்பவர்களைப் பார்த்தால் ஒதுங்கிப் போகும், அவர்களைக் குற்றவாளிகளைப் போலத் தூற்றும், மதிக்காது. கையில் காசு இல்லாதவனை இந்தச் சமூகம் ஒரு 'மனிதனாகவே' மதிக்காது என்பதுதான் நாம் தினமும் பார்க்கும் சூழ்ச்சியும் வஞ்சனையும் நிறைந்த உலகக் கணக்கு. கையில் கோடிக்கணக்கில் பணம் இருக்கும் ஒரு பணக்காரனுக்குக் கேன்சர் வந்தால், உலகிலேயே மிகச்சிறந்த மருத்துவமனையில் சேர்ந்து, மிக நவீன அறிவியல் சிகிச்சைகளைப் பெற்று அவன் உயிர் பிழைக்க அதிக வாய்ப்பிருக்கிறது. ஆனால், கையில் ஒரு பைசா கூட இல்லாத ஏழைக்கு ஒரு சாதாரணக் காய்ச்சல் வந்தால் கூட, அவனால் நல்ல மருத்துவமனைக்குச் செல்ல முடியாது. பணமில்லாததால் முறையான சிகிச்சை கிடைக்காமல் சாகும் ஏழைகளின் எண்ணிக்கையே இங்கு அதிகம். அப்படியானால், நோயை விடப் பணமின்மைதானே இங்குப் பெரிய கொடூரம்? இங்கேதான் நமது வாதம் 100% உண்மையாகிறது. ஒருவருக்குக் கேன்சர் நோய் வந்துவிட்டால் கூட, அதிலிருந்து அவர் குணமாவதற்கும், வலியைக் குறைப்பதற்கும் கூட என்ன தேவை? பணம்தான் தேவை. ஒரு மனிதன் தன் வாழ்க்கையின் மிகக் கொடூரமான வறுமையையோ அல்லது பணமில்லாததால் வந்த அவமானத்தையோ அனுபவித்திருந்தால் மட்டுமே நெஞ்சில் இருந்து வெளிவரும். இது வெறும் வரிகள் அல்ல, பச்சையான உலக யதார்த்தம். 

EN : 

"The world pities the sick; it offers comfort, and it desires to extend a helping hand. However, when it looks at those trapped in poverty, it recoils and distances itself; it condemns them as if they were criminals, stripping them of all respect. The cold, daily arithmetic of this treacherous and deceitful society is that if a person has no money in their pocket, they are not even recognized as a 'human being.'

If a wealthy man with millions in his hands is diagnosed with cancer, he can admit himself to the finest hospital on earth, receive the most cutting-edge medical treatments, and stand a remarkably high chance of survival. On the contrary, if a penniless poor person catches even a common fever, they cannot afford to step into a decent hospital. The grim reality here is that the number of poor people who perish simply because they lack the money for proper treatment is astronomically higher.

If that is the case, isn't the absolute absence of money a far greater atrocity than any disease? This is precisely where our argument becomes 100% true. Even if a person contracts a deadly disease like cancer, what is ultimately required for them to recover or to even ease their agony? Money is what is required.

These words can only pour out from the depths of a heart that has personally endured the crushing weight of brutal poverty, or tasted the bitter humiliation of being penniless. These are not merely written lines; this is the raw, naked reality of our world."