LOCAL TALKS - இந்த காலத்து ரேலேசியன்ஸிப் இன்ஜினியரிங் !!

 

TAMIL :

இப்போ இருக்கிற காலகட்டத்துல "நீ கவலைப்படாத நண்பா, நான் உன்னோடு இருக்கிறேன்"ங்கிற அந்தப் பழைய காலத்து சினிமா டயலாக் எல்லாம் அப்படியே மாறி, "நீ கவலைப்படு நண்பா, ஆனா நான் உன்னோடு இல்ல!"ங்கிற நவீன காமெடியான அசல் யதார்த்தத்துக்கு வந்துட்டோம்! இந்த உலகத்துல யாரையுமே யாராலும் முழுசா காப்பாத்த முடியாதுங்கிறதுதான் கசப்பான உண்மை. ஒவ்வொருத்தனோட சக்தியும் அவனவன் சொந்தக் கவலைகள், பொருளாதார அழுத்தங்கள், வேலைப் பளுன்னு ஏகப்பட்ட எல்லைகளுக்குள்ள சிக்கித் தத்தளிச்சுக்கிட்டு இருக்கு. அடுத்தவன் கடல்ல மூழ்கும்போது அவனைக் காப்பாத்தப் போறவன், ஃபர்ஸ்ட் தான் முழுகாம தப்பிக்கிற வழியைத்தான் பார்ப்பான். இந்தச் சூழல்ல வெளியில பார்க்கும்போது ரொம்பவும் ஒட்டினாப்ல, ஒட்டப் பிறவாப் பாசத்தோட சுத்துறவங்க கூட, உள்ளுக்குள்ள இருக்கிற குப்பை மாதிரி ஈகோவாவாலயும், தாழ்வு மனப்பான்மையாலயும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் பிரிஞ்சு போறாங்க. இந்த உலகத்துல நிலையான அன்புன்னா என்ன, உறவுகளை எப்படிச் சீராகக் கொண்டுபோறதுங்கிற 'ரிலேஷன்ஷிப் இன்ஜினியரிங்' யாருக்காவது கொஞ்சமாவது புரியுதான்னா அதுதான் மிகப்பெரிய கேள்விக்குறி! இன்றைய தலைமுறையோட மைண்ட்404 எரர் அடிச்ச மாதிரி இருக்கு; யாருமே யார்கிட்டேயும் எந்தப் பிடிப்பும் இல்லாம, தண்ணி மேல இருக்கிற தாமரையிலை போல எப்போதுமே விலகியே இருக்கத்தான் ஆசைப்படுறானுங்க. எந்தப் பொறுப்பும் வேணாம், எந்தத் தலைவலியும் வேணாம், எங்கள தனிச்சு விட்டுடுங்கன்னு ஓடுற ஓட்டத்தில் மனிதநேயத்தோட வேர்களே அறுபட்டுப் போயிட்டு இருக்கு. இதோட உச்சக்கட்டக் கொடுமை என்னன்னா, இந்த லூசுத்தனமான உலகத்துல யாராவது நம்பி கை நீட்டி ஒருத்தனுக்குப் பொருளாதார உதவி பண்ணிட்டா பாருங்க... அய்யய்யோ! அதுக்கு அப்புறம் நடக்குற கூத்து இருக்கே, வாங்கியதை திருப்பிக் கொடுக்கிறது கிடக்கட்டும், குறைந்தபட்சம் ஒரு 'தேங்க்ஸ்' சொல்லக்கூட யோசிச்சுட்டு முகம் கொடுத்துப் பேச மாட்டானுங்க. உதவி செஞ்சதுக்கு வட்டிக்குப் பதில் நன்றிகெட்டத்தனத்தையும், அலட்சியத்தையுமே பரிசாத் தர்றதாலதான், மனுஷங்க மேல இருக்கிற மிச்சசொச்ச நம்பிக்கையும் மொத்தமா செத்து மடிஞ்சு போகுது! எதுக்காகடா மனுஷங்க இப்படி மாறிப்போனாங்கன்னு யோசிச்சாலே தலை வெடிச்சுச் சிதறிடும் போல இருக்கு. இன்னைக்கு இருக்கிற சொந்தபந்தங்களும், நட்பு வட்டாரங்களும் எல்லாமே ஒரு 'கண்டிஷன்ஸ் அப்ளைட்' (Conditions Apply) பாலிசி மாதிரிதான் இயங்குது; நம்மகிட்ட காசு இருக்கிறவரை, இல்ல நம்மளால அவனுக்கு ஏதாவது ஒரு லாபம் இருக்கிறவரை மட்டும்தான் அவன் நம்ம கூட இருப்பான். ஒரு துளி சுயநலம் இல்லாம தூய்மையான அன்பைக் கொடுக்குறதுக்கு இந்த உலகத்துல எவனுமே இல்ல, எல்லாரும் சுயநலத்தின் உச்சகட்டத்துல ஏதோ வியாபாரம் பண்ணிட்டுத் திரியுறானுங்க. இந்த மாதிரியான ஒரு பொய் உலகத்துல, நன்றியுணர்ச்சியே இல்லாம ஏமாத்துற சமுதாயத்தின் நடுவுல மாட்டிக்கிட்டு முழிக்கிறதுக்குள்ள நாக்க தள்ளிப் போவுது. மொத்தத்துல, யாருமே யாருக்கும் சொந்தமில்லை, எல்லாரும் அவரவர் சுயநலத்துக்காக மட்டும் வாழ்கிற இந்தச் கேடுகெட்ட சிஸ்டத்துல வாழ வேண்டியதுதான் நாம செஞ்ச ஆகப்பெரிய பாவம்!

ENGLISH :

In this day and age, that classic old cinema dialogue, "Don't worry my friend, I am right here with you," has completely flipped into a hilarious, starkly modern reality: "You go ahead and worry, my friend, because I am definitely not with you!" The bitter truth is that nobody can truly save anyone else in this world anymore. Everyone's energy and capacity are tangled up and gasping for air within a maze of personal worries, financial pressures, and heavy workloads. When someone is drowning in the sea, the person rushing to save them will naturally look out for their own survival first to make sure they don't sink too. Even people who look outwardly close and affectionately attached slowly drift apart, driven by internal garbage like ego and inferiority complexes. Who on earth even understands the concept of enduring love or 'relationship engineering'—how to keep relationships smoothly running—anymore? That remains the biggest question mark!

It feels like the current generation's mind is experiencing a permanent 404 Error; nobody wants any deep attachments to anyone, preferring instead to float like water droplets on a lotus leaf, always desiring to stay detached and distant. Running away with the mindset of "I don't want any responsibilities, I don't want any headaches, just leave me alone," the very roots of human empathy are being severed. The absolute peak of cruelty in this absurd world is when someone extends a helping hand and gives financial assistance... oh boy! The circus that follows after that is unbelievable. Forget about them returning the borrowed money; they won't even have the decency to say a simple "Thanks" or look you in the eye anymore. When ingratitude and indifference are handed back to you as a reward for helping someone, instead of even interest, that's what completely kills whatever tiny shred of faith you had left in humanity!

Just thinking about why people have changed this much is enough to make your head blow up and shatter. Today's relatives and friendship circles operate entirely on a "Conditions Apply" policy; people stick with you only as long as you have money or as long as they can extract some profit from you. There is not a single soul in this world who gives pure, unadulterated love without a drop of selfishness everyone is walking around doing business at the peak of self-interest. Getting caught and struggling in the middle of this fake world, surrounded by ungrateful, deceitful people, is exhausting beyond words. All in all, nobody belongs to anyone, and living in this rotten system where everyone looks out purely for their own selfish interests feels like the ultimate punishment we're paying for just being alive!