அந்த மாலை பேருந்து நெரிசலுடன் இருந்தது. அலுவலக ஊழியர்கள், மாணவர்கள், சோர்வடைந்த பயணிகள் அனைவரும் தங்கள் உரையாடல்களில் மூழ்கியிருந்தனர். ஆனால் கடைசி இருக்கையில் ஒரு முதியவர் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். அவர் எப்போதும் யாரிடமும் பேசுவதில்லை; சாளரத்துக்கு வெளியே பார்த்துக் கொண்டே, தனக்குள் மூழ்கியவாறு இருந்தார். வழக்கமாகப் பயணிக்கும் மக்கள் அவரை “அமைதியானவர்” என்று மட்டுமே நினைத்தனர்.
ஒரு நாள், பேருந்து திடீரென குலுங்கியபோது, கதவின் அருகே நின்றிருந்த இளம் பெண் திடீரென மங்கலாகி, மயங்கி விழப்போல் தோன்றினாள். இன்னும் யாரும் கவனிக்குமுன், அந்த அமைதியான முதியவர் திடீரென எழுந்து, அவளை விரைவாகப் பிடித்து, மெதுவாக இருக்கையில் அமர்த்தினார். தரையில் விழுந்து தலையில் அடிபடாமல் காப்பாற்றினார். மற்ற பயணிகள் அதிர்ச்சியடைந்தனர்—அவரது வேகமான செயலும், எதிர்பாராத கருணையும் அனைவரையும் வியக்க வைத்தது.
அவரிடம், “இவ்வளவு சீக்கிரம் எப்படி உதவ முடிந்தது?” என்று கேட்டனர். முதியவரின் கண்கள் நினைவுகளால் கனத்தன. அவர் சொன்னார்: “ஐந்து வருடங்களுக்கு முன், நான் பேருந்தில் பயணிக்கும் போது மயங்கி விழுந்தேன். யாரும் உதவவில்லை. தரையில் விழுந்து, தலையில் பிளவு ஏற்பட்டது. ஐந்து நீண்ட ஆண்டுகள் மருத்துவமனையில் கோமாவில் படுத்திருந்தேன். அது என் வாழ்க்கையின் மிகக் கடினமான காலம். அதனால் தான், யாராவது உதவி தேவைப்படும்போது நான் காத்திருக்க முடியாது. உடனே உதவ வேண்டும். தயக்கம் செய்யாதீர்கள்.
ஒரு நொடிக் கருணை, ஒரு வாழ்நாள் துன்பத்தைத் தவிர்க்க உதவும்.” அவரது வார்த்தைகள் பேருந்தில் ஒலித்தன; பயணிகள் அனைவரும் சிந்தனையில் மூழ்கினர். அந்த நாளிலிருந்து, அந்த அமைதியான முதியவர், “பின்புறம் அமர்ந்திருக்கும் பயணி” என்பதற்கும் மேல் கருணை சரியான நேரத்தில் காட்டப்படும்போது வாழ்க்கையை மாற்றும் என்பதற்கான உயிரோட்டமான நினைவாக மாறினார்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக