STORY TALKS - மாயாஜால கற்கள் கற்றுக்கொடுத்த கதை !

ஒரு காலத்தில், அடர்ந்த காடுகளும் உயர்ந்த மலைகளும் சூழ்ந்த அமைதியான பள்ளத்தாக்கில், அனைவராலும் மதிக்கப்படும் ஒரு சந்நியாசி தூரத்தில் உள்ள கோவிலுக்குச் செல்ல பாலைவனத்தை கடக்க முடிவு செய்தார், அவருடன் பல இளம் சீடர்கள் இருந்தனர், அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் ஆசானிடமிருந்து ஞானம் பெற ஆவலுடன் இருந்தனர், பயணம் தொடங்குவதற்கு முன் சந்நியாசி ஒரு விசித்திரமான உத்தரவை வழங்கினார்: “இந்தப் பயணத்தில், ஒவ்வொருவரும் பாதையோரத்தில் ஒரு கல்லை எடுத்து அதை உங்களுடன் சுமக்க வேண்டும், இப்போது ஏன் என்று கேட்க வேண்டாம், இரவு வந்ததும் அதற்கான காரணத்தை நீங்கள் புரிந்து கொள்வீர்கள்.” சீடர்கள் குழப்பத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர், சிலர் இது கீழ்ப்படிதல் சோதனை என்று நினைத்தனர், சிலர் இது ஒரு மந்திரச் சடங்கு என்று நம்பினர், ஆனால் அனைவரும் அமைதியாகக் கட்டளையை ஏற்றனர்.

அந்த உத்தரவை ஏற்றுக்கொண்ட சீடர்கள் தங்கள் தனிப்பட்ட இயல்புகளுக்கு ஏற்ப கற்களைத் தேர்ந்தெடுத்தனர், ஒருவன் சோம்பேறித்தனமாகவும் தன் புத்திசாலித்தனத்தை பெருமைப்படுத்திக் கொண்டும், மிகச் சிறிய கல்லை எடுத்துக் கொண்டான், “எதற்காக நான் சுமையடைய வேண்டும், ஆசான் கல்லை சுமக்கச் சொன்னால், சிறிய கல்லை எடுத்தால் போதும், பாடம் ஒன்றே இருக்கும்” என்று எண்ணினான், மற்றொருவன் எச்சரிக்கையுடன் நடுத்தர அளவிலான கல்லை எடுத்துக் கொண்டான், “நான் கட்டளையை மீறக்கூடாது, ஆனால் அதிக சுமையையும் சுமக்க வேண்டாம்” என்று நினைத்தான், மூன்றாவது சீடன் வலிமையுடன், முழு அர்ப்பணிப்புடன், மிகப் பெரிய கல்லை தோளில் தூக்கிக் கொண்டான், வியர்வை வழிந்தாலும், “ஆசான் கேட்டால் அதற்குப் பொருள் இருக்கும், நான் முழு முயற்சியையும் காட்ட வேண்டும்” என்று உறுதியானான், மற்றவர்கள் தங்கள் இயல்புகளுக்கு ஏற்ப பல அளவிலான கற்களை எடுத்தனர், சிலர் பேராசையுடன், சிலர் பயத்துடன், சிலர் அக்கறையின்றி.

பயணம் தொடங்கியது, சூரியன் கடுமையாக எரிந்தது, சீடர்கள் தங்கள் சுமைகளை சுமந்து பாலைவனத்தில் நடந்தனர், சிறிய கல்லை எடுத்தவன் மற்றவர்களை பார்த்து சிரித்தான்: “நீங்கள் எல்லோரும் எவ்வளவு முட்டாள்கள், இவ்வளவு பெரிய கற்களை சுமக்கிறீர்கள், நான் இலகுவாக நடக்கிறேன், நீங்கள் வாடுகிறீர்கள்” என்று கிண்டலிட்டான், நடுத்தர கல்லை எடுத்தவன் அமைதியாக இருந்தான், பெருமையோ வெட்கமோ இல்லாமல், பெரிய கல்லை எடுத்தவன் தடுமாறினாலும், அவன் கண்களில் உறுதியும் அர்ப்பணிப்பும் தெரிந்தது, சந்நியாசி முன் நடந்தார், கையில் தடியுடன், எதுவும் பேசாமல், பாலைவனத்தின் மணற்பரப்புகளையும் முள்ளான பாதைகளையும் கடக்கும்போது, சீடர்கள் பசியும் தாகமும் அடைந்தனர், “ஏன் ஆசான் உணவை எடுத்துச் செல்ல அனுமதிக்கவில்லை, கல்லை மட்டும் சுமக்கச் சொன்னார்” என்று மனதில் சந்தேகம் எழுந்தது, சிலர் அவரது ஞானத்தை சந்தேகித்தனர், ஆனால் யாரும் வெளிப்படையாகக் கேட்கவில்லை.

இறுதியாக இரவு வந்தது, அனைவரும் சிறிய தீக்கருவியின் அருகே கூடினர், சந்நியாசி தடியை உயர்த்தி, “இப்போது நீங்கள் சுமந்த கற்களை என் முன் வையுங்கள்” என்றார், சீடர்கள் கட்டளையை ஏற்றனர், ஆச்சரியமாக, அந்தக் கற்கள் ஒளிரத் தொடங்கின, ஒன்றின் பின் ஒன்றாக அவை உணவாக மாறின, சிறிய கல்லை எடுத்தவன் ஒரு சிறிய ரொட்டித் துண்டைப் பெற்றான், அது ஒரே ஒரு கடிக்கு மட்டுமே போதியது, நடுத்தர கல்லை எடுத்தவன் ஒரு சாதாரண உணவைப் பெற்றான், அரிசி மற்றும் காய்கறிகளுடன், பெரிய கல்லை எடுத்தவன் ஒரு பெரிய விருந்தைப் பெற்றான், பழங்கள், ரொட்டி, பால், பசியைத் தீர்க்கவும் மற்றவர்களுடன் பகிரவும் போதுமான அளவு.

அந்த அதிசயத்தைப் பார்த்து சீடர்கள் வியப்புடன் மூச்சு விட்டனர், சிறிய கல்லை எடுத்தவன் தனது சிறிய ரொட்டியைப் பார்த்து வருத்தமடைந்தான், நடுத்தர கல்லை எடுத்தவன் திருப்தியுடன் இருந்தான், பெரிய கல்லை எடுத்தவன் மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தான், பசி தீர்ந்தது, முயற்சி பலித்தது, சந்நியாசி பின்னர் பேசினார்: “நீங்கள் இன்று சுமந்த கல், இன்று இரவு உங்கள் உணவாக மாறியது, முயற்சி பலனைத் தரும், சோம்பேறித்தனம் சிறிய பலனை மட்டுமே தரும், வாழ்க்கையும் இதே போல, நீங்கள் சுமக்கும் பொறுப்புகள், நீங்கள் தாங்கும் கஷ்டங்கள், அவை நாளை உங்களுக்கு கிடைக்கும் பலனை நிர்ணயிக்கும், நினைவில் கொள்ளுங்கள்—இன்று நீங்கள் சுமக்கும் சுமை, நாளை உங்களுக்கு வலிமையாகவும் உணவாகவும் மாறும்.”

சீடர்கள் அமைதியாகக் கேட்டனர், அவர்களின் மனங்களில் புரிதல் மலர்ந்தது, சோம்பேறி வெட்கப்பட்டான், நடுத்தரமானவன் திருப்தியடைந்தான், வலிமையானவன் மகிழ்ச்சியடைந்தான், ஒவ்வொருவரும் சந்நியாசியின் விசித்திரமான கட்டளை கற்களைப் பற்றியது அல்ல, தேர்வுகள், முயற்சி, விதி ஆகியவற்றைப் பற்றியது என்பதை உணர்ந்தனர், அந்த நாளிலிருந்து சீடர்கள் அந்தப் பாடத்தை மறக்கவில்லை, சோம்பேறி உழைப்பாளியாக மாறினான், நடுத்தரமானவன் அதிக முயற்சியுடன் வாழ்ந்தான், வலிமையானவன் பின்னர் ஞானமிக்க தலைவராக வளர்ந்தான், அந்தக் கதை கிராமம் முழுவதும் பரவியது, மூத்தவர்கள் குழந்தைகளிடம் சொல்லும் பழமொழியாக மாறியது: “உங்கள் கல்லை தைரியத்துடன் சுமக்குங்கள், அது இரவில் உங்கள் உணவாக மாறும்.”