ஒரு காலத்தில், அடர்ந்த காடுகளால் சூழப்பட்ட ஒரு போர்க்களம் அருகே, பசியால் வாடிய ஒரு நரி உணவுக்காக அலைந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது திடீரென, காற்றில் ஒலிக்கும் ஒரு விசித்திரமான சத்தம் அவன் காதில் விழுந்தது: “டம்… டம்… டம்…” என்று மரங்களின் நடுவே முழங்கியது. அந்த நரி பயத்தில் உறைந்து, “இது என்ன கொடூரமான சத்தம்? எங்கோ ஒரு பெரிய விலங்கு என்னை விழுங்கத் தயாராக இருக்கிறதோ?” என்று மனதில் எண்ணி, ஓடிப்போக நினைத்தான். ஆனால் அந்த நரி புத்திசாலி. அவன் மனம் அவனை நினைவூட்டியது: “ஒரு சத்தம் மட்டும் உன்னை காயப்படுத்த முடியாது. உண்மையை அறியாமல் பயப்படுவது முட்டாள்தனம். முதலில் ஆராய்ந்து பார்த்து, பிறகு முடிவு செய்.” என்று. அதனால் அவன் மெதுவாக, மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன், புதர்களையும் விழுந்த கிளைகளையும் தாண்டி, அந்த சத்தம் எழும் திசையில் நகர்ந்தான். அவன் அருகில் சென்றபோது, ஆச்சரியமாக, எந்த விலங்கும் இல்லை, ஆனால் ஒரு பெரிய தவில் மட்டும் இருந்தது. அந்தத் தவில் போருக்குப் பிறகு வீரர்களால் அங்கே விட்டுச் செல்லப்பட்டது. காற்று அதன் உள்ளே புகுந்து, கிளைகள் அதனைத் தாக்கியபோது, அந்த “டம்… டம்…” என்ற சத்தம் எழுந்தது. நரி தன் பயத்தை நினைத்து சிரித்தான்: “இதுதான் நான் கற்பனை செய்த கொடூர விலங்கா? வெறுமையான பொருள்கள்தான் அதிக சத்தம் எழுப்பும்.” என்று. பயம் நீங்கியதும், நரி அங்கே மேலும் ஆராய்ந்தான். போர்க்களத்தில் வீரர்கள் விட்டுச் சென்ற தோல் துண்டுகளும், உணவின் சிதைவுகளும் கிடைத்தன. அவன் பசியைத் தீர்த்துக் கொண்டான். அந்த அனுபவம் அவனுக்கு ஒரு பாடமாக மாறியது: “அறியாத சத்தத்தையும் தோற்றத்தையும் பார்த்து பயப்பட வேண்டாம். ஆராய்ந்து பார்த்தால், பயம் அல்ல, பலன் கிடைக்கும்.” என்று. இந்தக் கதையை கேட்ட கிராம மக்கள், தங்கள் குழந்தைகளுக்கு சொல்லத் தொடங்கினர். “வெறுமையான பாத்திரங்கள்தான் அதிக சத்தம் எழுப்பும்” என்ற பழமொழி, இந்தக் கதையிலிருந்து வந்தது. நரி தனது புத்திசாலித்தனத்தால், பயத்தை வென்று, உணவைப் பெற்றான்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக