பண்டைய காலத்தில், இருண்ட காடுகளால் சூழப்பட்ட ஒரு இராச்சியத்தில், புகழ்பெற்ற தெய்வங்களால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஒரு இரும்புக்கலைஞன் வாழ்ந்தான். அவன் அரிய உலோகங்களால் மூன்று கத்திகளை உருவாக்கினான். அவை உலகில் எவரும் பார்த்திராத அளவுக்கு கூர்மையானவை. ஆனால் பெருமையில் மூழ்கிய அவன், நெருப்பு மற்றும் பூமியின் தெய்வங்களுக்கு நன்றி செலுத்த மறந்தான். கோபமடைந்த ஆவிகள் அந்தக் கத்திகளை சாபமிட்டனர்: அவற்றைப் பயன்படுத்தும் எவரும் பேராற்றலைப் பெறுவார், ஆனால் ஒவ்வொரு வெட்டும் போது அவர்களின் ஆன்மாவின் ஒரு பகுதி களவாடப்படும். இவ்வாறு, அவை மரணத்தின் சாபமிட்ட கத்திகள் என அழைக்கப்பட்டன. முதல் கத்தியை ஒரு வீரன் எடுத்தான். அதனால் அவன் படைகளை வென்று, புகழின் உச்சியை அடைந்தான். ஆனால் ஒவ்வொரு வெற்றியிலும் அவன் சிரிப்பு வெறுமையாக, கண்கள் மங்கலாக, இதயம் குளிர்ச்சியாக மாறியது. இரண்டாவது கத்தி ஒரு கள்வனின் கையில் விழுந்தது. அவன் அதை எதிரிகளை அமைதிப்படுத்தவும், செல்வங்களைப் பறிக்கவும் பயன்படுத்தினான். ஆனால் விரைவில் நிழல்கள் அவனைத் தொடர்ந்து, யாரையும் நம்ப முடியாதவனாக மாறினான். மூன்றாவது கத்தி ஒரு அரசனின் கையில் சென்றது. அவன் அதைத் தனது சிங்காசனத்தை பாதுகாக்கப் பயன்படுத்தினான். பயத்தால் ஆட்சி செய்தாலும், சாபம் அவனை விழுங்கி, இராச்சியம் சிதைந்தது. பல ஆண்டுகள் கழித்து, ஒரு எளிய பயணி அந்தக் கத்திகளை அரசனின் இடிபாடுகளில் கண்டுபிடித்தான். மற்றவர்களைப் போல அவன் அதிகாரத்தை நாடவில்லை. அவன் கத்திகளை ஒரு புனித மலையில் கொண்டு சென்று, தெய்வங்களுக்கு மீண்டும் அர்ப்பணித்தான். மனிதர்களின் பெருமைக்காக மன்னிப்பு கேட்டான். அவன் பணிவை ஏற்ற ஆவிகள், கத்திகளை தூளாக்கினர். சாபம் முறிந்தது. பயணி வெறுமையாகக் கைகளுடன் திரும்பினாலும், அவன் இதயம் ஞானத்தால் நிரம்பியது. அந்த நாளிலிருந்து, மரணத்தின் சாபமிட்ட கத்திகள் பற்றிய கதை எச்சரிக்கையாகச் சொல்லப்பட்டது: உயிரைக் காக்கும் மரியாதையின்றி உருவாக்கப்படும் ஆயுதங்கள் எவ்வளவு பிரகாசமாக இருந்தாலும் அழிவை மட்டுமே தரும். உண்மையான வலிமை கத்திகளிலும் அதிகாரத்திலும் இல்லை; பணிவிலும் கருணையிலும் உள்ளது. கத்திகள் மறைந்தாலும், அவற்றின் கதை தலைமுறைகளுக்கு ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக