ஒரு சிறிய கிராமத்தில், ஞானத்திற்குப் பெயர் பெற்ற ஒரு முதியவர் வாழ்ந்து வந்தார். அருகிலும் தொலைவிலும் உள்ள மக்கள் தங்கள் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு தேடி அவரிடம் வந்தனர். ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல, கிராம மக்கள் அவர் எப்போதும் ஒரே ஆலோசனையைத் தருகிறார் என்று குறை கூறத் தொடங்கினர். “இதை நாம் ஏற்கனவே கேட்டிருக்கிறோம்,” என்று அவர்கள் முணுமுணுத்தனர். “ஏன் அவர் எப்போதும் ஒரே வார்த்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறார்?” ஒருநாள் அந்த முதியவர் அனைவரையும் கிராமச் சதுக்கத்தில் கூட்டினார். அவர் ஒரு நகைச்சுவைச் சொல்ல, மக்கள் பெரிதும் சிரித்தனர். சில நிமிடங்களில் அவர் அதே நகைச்சுவையை மீண்டும் சொன்னார்; இம்முறை சிலர் மட்டும் சிரித்தனர். மூன்றாவது முறையாகச் சொன்னபோது, யாரும் சிரிக்கவில்லை. முதியவர் சுற்றி நோக்கி, “ஒரே நகைச்சுவையை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டால் சிரிக்க முடியவில்லை என்றால், ஒரே பிரச்சினையை மீண்டும் மீண்டும் கூறி ஏன் அழுகிறீர்கள்?” என்றார். கிராம மக்கள் அதிர்ச்சியடைந்து அமைதியாகினர். அவர்கள் தங்கள் கவலைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு, தீர்வு தேடாமல், முன்னேறாமல், மீண்டும் மீண்டும் கூறிக் கொண்டிருந்ததை உணர்ந்தனர். முதியவரின் பாடம் எளிமையானதாய் இருந்தாலும் ஆழமானது: பிரச்சினைகள் தொடர்ந்து புலம்புவதால் மறையாது. எப்படி ஒரே நகைச்சுவையை மீண்டும் சொன்னால் சிரிப்பு குறைகிறதோ, அதுபோல ஒரே பிரச்சினையை மீண்டும் மீண்டும் கூறினால் துயரம் அதிகரிக்கும். அவரது ஞானம் கிராமம் முழுவதும் பரவியது, மக்கள் தங்கள் மனப்பாங்கை மாற்றத் தொடங்கினர். அவர்கள் சவால்களை தைரியத்துடன் எதிர்கொள்ள கற்றுக்கொண்டனர்; முடிவில்லா புலம்பல்களில் மூழ்காமல். இந்தக் கதையின் நெறி தெளிவானது: புலம்புவது பிரச்சினையைத் தீர்க்காது, செயல் தான் தீர்க்கும். வாழ்க்கையில் எப்போதும் சிரமங்கள் இருக்கும், ஆனால் நாம் தொடர்ந்து துயரங்களை மீண்டும் கூறிக் கொண்டே இருந்தால், அவற்றை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறோம். அதற்கு பதிலாக, நாம் விடுவிக்கவும், செயல்படவும், முன்னேறவும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். முதியவரின் போதனை கிராம மக்களுக்கு வழிகாட்டும் விளக்காக மாறியது; ஞானம் பெரும்பாலும் எளிய உண்மைகளில் இருக்கிறது என்பதை நினைவூட்டியது.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக