தொலைவில் இருந்து ரிலேஷன்ஷிப் !

          

 

      நம் அருகில் இருப்பவர்களின் குறைகளையும் அன்றாட யதார்த்தங்களையும் தினமும் பார்த்துப் பழகிய மூளை, அவர்கள் மீது ஒருவித 'பழக்க தோஷத்தை' (Habituation) ஏற்படுத்திவிடுகிறது. அதாவது, பக்கத்தில் இருப்பவர்கள் நம்மைப் பொறுத்தவரை வெறும் சாதாரணப் பின்னணியாக மாறிவிடுவதால், டோபமைன் (Dopamine) சுரப்பதற்கான அந்த எதிர்பார்ப்பு அங்கே எழுவதில்லை. மாறாக, தூரத்தில் இருப்பவர்கள் அல்லது எளிதில் கிடைக்காதவர்கள் மீது மனம் ஈர்க்கப்படும்போது, மூளையானது அவர்களைப் பற்றிய ஒரு பிரம்மாண்டமான கற்பனைப் பிம்பத்தை (Idealization) உருவாக்கி, நம்மை அறியாமலேயே ஒரு சாகச உணர்வுக்குள் தள்ளிவிடும். மனிதர்களின் இந்த விசித்திரமான உளவியலைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளத்தான் சினிமாக்காரர்கள் காலம் காலமாக 'L.D.R' (Long Distance Relationship) மற்றும் 'ஊருக்குப் பக்கத்துல இருக்கிறவங்களை விட, ஏழாம் மலைக்கு அப்பால் இருக்கிறவங்க மேலதான் கண் வைப்போம்' என்கிற ஃபார்முலாவை மாஸ்டர் பீஸாக ஹிட் அடித்து வருகிறார்கள்! இதன் பின்னால் இருக்கும் அறிவியலைச் சற்று வேடிக்கையாகப் பார்த்தால், இயற்கை நம்மை ஒரு மிகப்பெரிய 'சர்வைவல் கேம்' (Survival Game) விளையாடத் தூண்டுவது தெளிவாகப் புரியும். மனித மூளைக்குச் சுலபமாகக் கிடைக்கிற எதார்த்தத்தை விட, எட்டாக்கனியாக இருக்கும் தடைபட்ட விஷயங்கள் மீதுதான் அலாதியான பிரியம்; ஏனென்றால், தூரத்தில் உள்ள ஒருவரைத் தேடிப் பிடிப்பதும், அல்லது அவர்கள் நமக்காகக் காத்திருப்பதும் காதலுக்குள் ஒரு மர்மமான திரில்லரைத் தருகிறது. தினசரி காலையில் எழுந்ததும் எதிரே நிற்கும் முகத்தைப் பார்த்து அலுத்துப்போன அதே மூளைதான், ரயில் நிலையப் பிரிவுபச்சாரக் காட்சிகளிலும், தூரதேசத்து வீடியோ கால் அழைப்புகளிலும் சிலிர்த்துப்போய் நின்று கொண்டிருக்கிறது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், அருகில் இருப்பவன் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை; தூரத்தில் இருப்பவன் இதயத்தைத் திருடுகிறான்; இது காதலின் கோளாறு அல்ல, மனித மூளையின் எவர்கிரீன் 'என்டர்டைன்மென்ட் சாஃப்ட்வேர்' கோளாறு!