இங்கே விதி என்பது எப்போதும் வலிமையானது !

 

     முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒரு நிறுவனத்தின் தூணாக நின்று உழைத்த அந்த மனிதனின் ஒட்டுமொத்த வாழ்நாளும், "எல்லாவற்றையும் ஓய்வுக்குப் பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்" என்ற ஒற்றை வார்த்தைக்குள் அடக்கப்பட்டு விட்டிருந்தது. ஓய்வூதியத்தில் கிடைக்கும் நிதியை வைத்து கடலோரம் ஒரு சிறிய வீடு வாங்குவது, நீண்ட தூரப் பயணங்களை மேற்கொள்வது, தன் விருப்பமான கனவுகளை ஒவ்வொன்றாக நனவாக்குவது என்று அவர் தனது ஓய்வுக் காலத்திற்காக எண்ணற்ற அழகிய சித்திரங்களை மனதுக்குள் தீட்டி வைத்திருந்தார். ஆனால், நாளைய பொழுது தனக்குச் சொந்தமா இல்லையா என்பதை அறியாத மனிதன், தன் மகிழ்ச்சியையும் நிம்மதியையும் எோரு நாளோ நாளைக்கோ என்று தள்ளிப்போட்டுக் கொண்டே இருந்ததே அவன் செய்த மிகப்பெரிய தவறு. ஓய்வுபெற்ற ஒரே ஆண்டில், தான் ஆசையோடு நினைத்துப் பார்த்த கடல் காற்றைக் கூட முழுமையாக சுவாசிக்க முடியாமல், விதி அவனது மூச்சுக் காற்றை வளைத்துக்கொண்ட அந்த அகால மரணம், நமக்குச் சொல்லும் பாடம் மிகப்பெரியது. நாம் தள்ளிப்போடும் ஒவ்வொரு நல்ல விஷயமும் நமக்காகக் காத்திருப்பதில்லை; காலத்தின் கணக்குகள் யாருக்காகவும் ஒரு விநாடி கூட நின்றுவிடுவதில்லை என்பதை அந்த இழப்பு ரத்தமும் சதையுமாக உணர்த்துகிறது. இதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடம் என்னவென்றால், வாழ்க்கையை எதிர்காலத்தின் மீது மட்டும் முழுமையாகப் பிணைத்துவிட்டு, நிகழ்காலத்தை உழைப்புக்காகவும் காத்திருப்புக்காகவும் மட்டுமே பலியிடக்கூடாது என்பதுதான். எப்பேர்ப்பட்ட கடினமான சூழ்நிலையிலும், சரியான நேரத்தில் செய்ய வேண்டிய செயல்களைச் செய்வதற்கு நமது முழுமையான உழைப்பையும் வியர்வையையும் சிந்தி, அதற்கான பலன்களை இன்றே அனுபவிப்பதற்கான பக்குவத்தை நாம் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். "நாளைக்குச் செய்யலாம்" என்று நாம் தள்ளிப்போடும் ஒவ்வொரு ஆசையும், சில நேரங்களில் விதி நம் கையை விட்டுப் பறித்துச் சென்றுவிடும் ஒரு மரண ஓட்டமாக மாறிவிடக்கூடும். எனவே, நாளைக்காகக் காத்திருக்காமல், இருக்கின்ற ஒவ்வொரு நாளையும் முழுமையான சுயசார்புடனும், தகுதியுடனும், லட்சியப் பசியோடும் வாழ்ந்து தீர்ப்பதுதான் ஒரு மனிதன் தன் வாழ்நாளுக்குச் செய்யும் உண்மையான நியாயமாகும்.