நம்முடைய முன்னேற்றத்துக்காக எடுக்கப்படும் ஒவ்வொரு முயற்சியும் முதலிலேயே ரத்து செய்யப்படுகிறது; மறுபடியும் முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டாலும், அவை பெரும்பாலும் நம்மை தோல்விக்கே தள்ளுகின்றன. இது தான் கடைசி முடிவா, அல்லது இன்னும் வெற்றியடைய வாய்ப்பு இருக்கிறதா என்ற கேள்வி எப்போதும் எழுகிறது. இந்த நிலைகளில் அடிப்படையில் வலி மிக அதிகமாக இருக்கும். அந்த வலி தான் நம்மை இன்னும் மோசமான விஷயங்களை செய்ய தூண்டுகிறது. வருங்காலத்தைப் பார்க்கும்போது, மனிதனுடைய மூளையால் எந்த வேலையும் செய்ய முடியாது; கணினி மற்றும் இயந்திரங்களின் முன் செயல்களால் மட்டுமே எல்லா வேலைகளும் நடைபெறும் என்ற அச்சம் எழுகிறது. மனித வாழ்க்கை தனது அதிகபட்சமான சாச்சுரேஷன் பாயிண்ட்-ஐ அடைந்து விட்டது போல தோன்றுகிறது. இப்போது இருக்கும் கருத்துக்களை வெல்ல வேண்டும் என்றால், மனிதன் தனது மூளையை அதன் எல்லை வரைக்கும் பயன்படுத்த வேண்டும். எவ்வளவு முயற்சி செய்தாலும், 100 ஆண்டுகளுக்கு மேல் மனிதனுடைய ஆயுளை நீட்டிக்க முடியாது. இந்த வகையில் நாம் எதைச் செய்தாலும், இந்த உலகத்தில் நிரந்தரமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. உலகத்தில் நடப்பதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுபவர்களுக்கு, அது ஒரு மிகப்பெரிய போர் என்று புரிய வைப்பதே மிகவும் கடினமான காரியமாக மாறுகிறது. தொடர்ந்து நடக்கும் சம்பவங்களின் கணிக்க முடியாத பாதைகளில், நாம் அடிக்கடி தடம் மாறி சென்று விடுகிறோம். வருங்காலத்தில் எனக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை; இந்த உலகத்துக்கு ஏதேனும் நல்ல மாற்றம் நடந்தால், அதுவே எனக்கு போதுமானது. இந்த உலகம் இயந்திரத்தனமாக இருப்பதை விடவும், பசுமையாக இருப்பதே மிகவும் சிறப்பானதாக கருதப்படுகிறது. இயந்திரங்கள் வாழ்க்கையை எளிதாக்கினாலும், பசுமை வாழ்க்கைக்கு உயிர் கொடுக்கிறது. மனிதன் தனது முயற்சிகளை, இயந்திரங்களின் அடிமையாக அல்லாமல், இயற்கையுடன் இணைந்து வாழும் வழியில் செலுத்தினால், அதுவே உண்மையான முன்னேற்றம்
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக