இன்றைய காலகட்டத்தில் 'வேகம்' என்பது ஒரு தாரக மந்திரமாக மாறிவிட்டது. காலையில் விழித்தது முதல் இரவு உறங்கும் வரை, கடிகார முட்களோடு போட்டி போட்டுக்கொண்டு நாம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். அடுத்த இலக்கு, அடுத்த வெற்றி, அடுத்த கட்டம் என எதையோ தேடி ஓடும் இந்தப் பயணத்தில், நாம் எதற்காக ஓடுகிறோம் என்பதையே மறந்துவிடுகிறோம். இந்தத் தீவிரமான ஓட்டத்தில், நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் மனிதர்களிடமோ அல்லது இயற்கையிடமோ மனப்பூர்வமாக ஒரு நிமிடம் செலவிடக்கூட நமக்கு நேரம் இருப்பதில்லை. வாழ்க்கையின் வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க நினைத்து, நாம் ஒரு இயந்திரத்தைப் போலவே செயல்படத் தொடங்கிவிடுகிறோம்; இதுவே ஒரு கட்டத்தில் பெரும் சலிப்பையும் மன அழுத்தத்தையும் உருவாக்கிவிடுகிறது.
வாழ்க்கையின் உண்மையான மகிழ்ச்சி என்பது பெரிய சாதனைகளில் மட்டுமல்ல, அன்றாடம் நாம் கடந்து வரும் மிகச்சிறிய விஷயங்களில்தான் ஒளிந்திருக்கிறது. அதிகாலை சூரிய உதயம், பெய்யும் மழையின் மண் வாசனை, ஒரு குழந்தையின் மழலைப் பேச்சு, அல்லது நண்பர்களுடன் அமர்ந்து அருந்தும் ஒரு கோப்பை தேநீர் என ரசிப்பதற்கு எத்தனையோ விஷயங்கள் உள்ளன. ஆனால், நம் கையில் இருக்கும் அலைபேசியும், முடிக்க வேண்டிய அலுவலகப் பணிகளும், எந்நேரமும் நம்மைத் துரத்தும் 'டெட்லைன்'களும் இத்தகைய எளிய அழகுகளைக் கண்ணுக்கே தெரியாமல் மறைத்துவிடுகின்றன. முடிவில்லா இந்தப் போட்டியில் வெல்ல நினைக்கும் நாம், உண்மையில் வாழ்வின் மிகச்சிறந்த தருணங்களை ஒவ்வொன்றாகத் தோற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதே நிதர்சனமான உண்மை.
வாழ்க்கையை ஓடி முடிக்க வேண்டிய ஒரு பந்தயமாகக் கருதாமல், ரசித்துச் செல்ல வேண்டிய ஒரு பயணமாகப் பார்க்க வேண்டியது அவசியம். சில நேரங்களில் வேகத்தைக் குறைப்பதும், சிறிது காலம் நின்று நிதானிப்பதும் நம்மைப் பலவீனப்படுத்தாது; மாறாக, அது நம் ஆன்மாவிற்குப் புத்துணர்ச்சி அளிக்கும். எல்லாவற்றையும் சரியாகச் செய்ய வேண்டும் என்ற கட்டாயத்திலிருந்து விடுபட்டு, "இப்போது, இந்த நிமிடம்" (Living in the moment) என்பதை ரசிக்கக் பழகிக்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், நாம் தேடி ஓடும் அந்த எதிர்காலம் வரும்போது, நாம் ரசிக்கத் தவறிய கடந்த காலத்தின் அழகிய தருணங்கள் மீண்டும் ஒருபோதும் நம்மிடம் திரும்பி வராது. நிதானமான பயணமே நீண்ட தூரத்திற்கும், நிறைவான வாழ்க்கைக்கும் வழிவகுக்கும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக