உண்மையான பார்வை என்பது கண்களின் திறனில் அல்ல; அது இதயத்தின் கருணையில் தான் ஒளிந்திருக்கிறது. வெளிப்படையான கண்கள் உலகின் அழகையும், வண்ணங்களையும், உருவங்களையும் காணலாம். ஆனால், அருகில் நிற்கும் மனிதன் துயரத்தில் மூழ்கும்போது, அந்த வலியை உணராமல், கண்ணீரைத் துடைக்காமல், அன்பின் கரங்களை நீட்டாமல் கடந்து செல்கிறான் என்றால் அவன் உண்மையில் பார்வையற்றவன்.
தன்னலம் எனும் கனமான திரை அவன் பார்வையை மறைத்துவிடுகிறது. பிறரின் வேதனை அவன் மனதைத் தீண்டாது; அந்த உணர்வற்ற நிலையே உலகின் மிகப்பெரிய ஊனம். ஒளி நிறைந்த கண்கள் இருந்தாலும், பிறரின் துயரத்தை உணர முடியாத பார்வை வெறும் இயந்திரம் போலவே செயல்படும்.
துயரத்தில் தவிக்கும் உயிருக்கு உதவாத கரங்களும், உருகாத மனமும் கொண்டவன், வெளிச்சம் நிறைந்த உலகில் வாழ்ந்தாலும், அக இருளில் சஞ்சரிப்பவனாகவே கருதப்படுவான். உண்மையான பார்வை என்பது பிறரின் வலியை தன் வலியாக உணரும் திறன், பிறரின் கண்ணீரைத் துடைக்க முனையும் கருணை, பிறரின் துயரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் அன்பு.
1 கருத்து:
இது எல்லாமே பழைய தத்துவம் , புத்தகத்துல வாழற உலகம் மாறிடுச்சு, விக்னேஷ் கார்த்திக் ஹாட்ஸ்பாட் பார்ட் 1 மற்றும் 2 மாதிரியான படங்கள் போல ரிவர்ஸ் சைக்காலஜி மாதிரி யோசித்தால்தான் இப்போ சரியாக இருக்கு!
கருத்துரையிடுக