நாம் சட்டத்திற்கு வெளியே சிந்திக்கும்போது, அது நமது புத்திசாலித்தனத்தை வளர்க்கிறது என்று தோன்றலாம். ஆனால் உண்மையில், அந்த சிந்தனை சரியான வழியில் பயன்படுத்தப்படாவிட்டால், அது பைத்தியக்காரத்தனமாக மாறிவிடும். புத்திசாலித்தனம் என்பது கட்டுப்பாடுகளுக்குள், நியாயத்திற்குள், சமூக நலனுக்குள் செயல்படும் போது தான் மதிப்புடையதாகிறது. கட்டுப்பாடுகளை மீறி, “நான் வேறுபட்டவன்” என்று காட்டிக்கொள்வது, பல நேரங்களில் நம்மை சிரிப்புக்குரியவர்களாகவும், ஆபத்தானவர்களாகவும் மாற்றிவிடும்.
அதேபோல, வாழ்க்கையில் நாம் செய்ய வேண்டிய ஆராய்ச்சி முதலில் நம் சுற்றுப்புறத்திலேயே இருக்க வேண்டும். நம் உள்ளூர் பகுதிகளை, நம் சமூகத்தை, நம் கலாச்சாரத்தை முழுமையாக புரிந்துகொள்ளாமல், “நான் வெளிநாட்டில் சாதனை படைக்கப்போகிறேன்” என்று குருட்டுத்தைரியத்தில் குதித்தால், அது வெறும் பைத்தியக்காரத்தனமாகவே இருக்கும். உள்ளூர் அனுபவம், அடிப்படை அறிவு, நம் சொந்த சூழலைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் இவை அனைத்தும் நம்மை வலுவானவர்களாக மாற்றும். அதன்பின் தான் வெளிநாட்டில் சாதனை செய்யும் திறன் நமக்குக் கிடைக்கும்.
வாழ்க்கை எப்போதும் இப்படித்தான் வேலை செய்கிறது. முதலில் அடிப்படை நிலையை வலுப்படுத்த வேண்டும்; பிறகு தான் பெரிய சவால்களை எதிர்கொள்ள முடியும். ஒரு மரம் வேர்களை வலுப்படுத்தாமல் உயரமாக வளர முடியாதது போல, மனிதனும் தனது அடிப்படை சூழலை ஆராய்ந்து, புரிந்து, வலுப்படுத்திய பிறகு தான் உலகளாவிய சாதனைகளை நோக்கிச் செல்ல முடியும். இல்லையெனில், புத்திசாலித்தனம் என்று நினைத்தது, பைத்தியக்காரத்தனமாக மாறி, வாழ்க்கையை சிரிப்புக்குரிய விபரீதமாக மாற்றிவிடும்
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக