1. தொடர்ச்சியான சுவாச விழிப்புணர்வின் உடலியல் தாக்கம் ஒரு மனிதர் 24 மணி நேரமும், வாரத்தில் 7 நாட்களும் தன் சுவாசத்தை தொடர்ந்து கவனித்து வந்தால், உடலின் தன்னியக்க செயல்முறைகள் எப்போதும் விழிப்புணர்வின் கீழ் இருக்கும். இயல்பாக, மூளைத் தண்டு [BRAINSTEM] ஆக்சிஜன் மற்றும் கார்பன் டையாக்சைடு அளவுகளின் அடிப்படையில் சுவாசத்தின் வேகம் மற்றும் ஆழத்தை தானாகவே ஒழுங்குபடுத்துகிறது. ஆனால் தொடர்ச்சியான விழிப்புணர்வு, பராசிம்பத்தடிக் நரம்பு அமைப்பை [PARASYMPATHETIC NERVOUS SYSTEM] அடிக்கடி செயல்படுத்தி, கார்டிசோல் [CORTISOL] போன்ற மன அழுத்த ஹார்மோன்களை குறைத்து, இரத்த அழுத்தத்தை நிலைப்படுத்தும். இதனால் இதய ஆரோக்கியம் மேம்பட்டு, நுரையீரல் திறன் அதிகரித்து, திசுக்களுக்கு ஆக்சிஜன் விநியோகம் சீராகும். மெதுவான, அளவான சுவாசம் வாயு பரிமாற்றத்தை [GAS EXCHANGE] சிறப்பாகச் செய்கிறது, செல்களுக்கு சக்தி தொடர்ந்து கிடைக்கிறது. ஆனால் உடல் சமநிலையில்தான் சிறப்பாக இயங்குகிறது—விழிப்புணர்வு கட்டுப்பாட்டாக மாறினால், இயல்பான சுவாச ரிதம் பாதிக்கப்படலாம்; இதனால் மேற்பரப்பான சுவாசம், ஒழுங்கற்ற சுவாசம், மார்பு மற்றும் இடையாப்பை [DIAPHRAGM] தசைகளில் அழுத்தம் போன்ற பிரச்சினைகள் உருவாகலாம்.
2. உளவியல் மற்றும் அறிவாற்றல் விளைவுகள் மனதின் பக்கம், தொடர்ச்சியான சுவாச விழிப்புணர்வு கவனத்தை நிலைப்படுத்தி, அதிக சிந்தனையை [RUMINATION] குறைத்து, மனக் குழப்பத்தை அமைதிப்படுத்துகிறது. மனச்சாந்தி [MINDFULNESS] குறித்த ஆய்வுகள், சுவாசத்தில் கவனம் செலுத்துவது, ஒருமைப்பாடு [CONCENTRATION] மற்றும் உணர்ச்சி கட்டுப்பாட்டுடன் தொடர்புடைய நரம்பு பாதைகளை வலுப்படுத்துகிறது எனக் காட்டுகின்றன. காலப்போக்கில், இது மன உறுதியை, தெளிவை, அமைதியான மனநிலையை வளர்க்கும். சுவாச விழிப்புணர்வை தொடர்ந்து பயிற்சி செய்பவர்கள், நிலைத்தன்மையுடன், மன அழுத்தத்திற்கு குறைவான எதிர்வினையுடன் இருப்பதாகக் கூறுகின்றனர். ஆனால் விழிப்புணர்வு கட்டாயமாக [OBSESSIVE] மாறினால், எதிர்மறையான விளைவுகள் ஏற்படலாம்: அதிக எச்சரிக்கை [HYPER-VIGILANCE], “சரியாக சுவாசிக்கிறேனா?” என்ற கவலை, மன சோர்வு போன்றவை. மூளை ஒவ்வொரு சுவாசத்தையும் தொடர்ந்து கண்காணிக்க வடிவமைக்கப்படவில்லை; அதே சமயம் தினசரி பணிகளையும் கவனிக்க வேண்டும். எனவே, தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பு உற்பத்தித்திறன் மற்றும் சமூக உறவுகளை பாதிக்கக்கூடும். ஆரோக்கியமான நடைமுறை, விழிப்புணர்வும் இயல்பான சுவாசமும் மாறி மாறி நடைபெறுவதாக இருக்க வேண்டும்.
3. ஆன்மீக மற்றும் வாழ்வியல் பரிமாணங்கள் சுவாச விழிப்புணர்வு பல ஆன்மீக மரபுகளில் ஆழமான வேர்களை கொண்டுள்ளது. யோகாவில், பிராணாயாமா [PRANAYAMA] சுவாசத்தை உடல் மற்றும் ஆன்மாவின் பாலமாகக் கருதுகிறது; புத்த மத தியானத்தில், அது மனச்சாந்திக்கான அடிப்படையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. தொடர்ச்சியான விழிப்புணர்வு, ஆழமான இணைப்பை உருவாக்கி, வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையையும், உயிரைத் தாங்கும் ரிதத்தையும் நினைவூட்டுகிறது. பயிற்சியாளர்கள், அதிக கருணையுடன், பொறுமையுடன், சூழ்நிலைகளின் நுண்ணிய மாற்றங்களை உணரக்கூடியவர்களாக மாறுவதாகக் கூறுகின்றனர். ஆனால் நவீன உளவியல் எச்சரிக்கிறது: சமநிலை இல்லாமல், இத்தகைய தீவிரம், மனச்சாந்தி மற்றும் கட்டாயம் [OBSESSION] இடையே எல்லைகளை மங்கச் செய்யலாம். சுவாசம் என்பது விழிப்புணர்வுடனும், விழிப்புணர்வின்றியும் இயங்கும் இயற்கை ரிதம்; அது உயிரைத் தாங்குகிறது, ஆனால் தொடர்ந்து கவனிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. உண்மையான திறமை, எப்போது ஆழமாக கவனிக்க வேண்டும், எப்போது விட வேண்டும் என்பதை அறிதலில்தான் உள்ளது.
4. சாத்தியமான அபாயங்கள் மற்றும் உடல்நல ஆபத்துகள் சுவாச விழிப்புணர்வு கட்டாயமாக மாறினால், உண்மையான ஆபத்துகள் உருவாகலாம். உடலியல் ரீதியாக, அதிக சுவாசம் [OVER-BREATHING] ஹைப்பர்வெண்டிலேஷன் [HYPERVENTILATION] ஏற்படுத்தி, கார்பன் டையாக்சைடு அளவை குறைத்து, தலைசுற்றல், சளசளப்பு, மயக்கம் போன்றவற்றை உண்டாக்கலாம். சுவாசத்தை கட்டாயப்படுத்துவது, மார்பு மற்றும் இடையாப்பை தசைகளில் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தி, வலியை உருவாக்கலாம். உளவியல் ரீதியாக, தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பு, கவலை, தூக்கக் குறைபாடு, தலையீடு செய்யும் சிந்தனைகள் போன்றவற்றை தூண்டலாம். மனதை அமைதிப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, “சரியாக செய்கிறேனா?” என்ற மன அழுத்தத்தை உருவாக்கும். குறிப்பாக தூக்கத்தில், விழிப்புணர்வைத் தொடர முயற்சிப்பது, தூக்கச் சுழற்சிகளை சிதைத்து, உடலை சோர்வடையச் செய்யும். மிகுந்த தீவிரத்தில், இது கட்டாயக் குறைபாடு [OBSESSIVE-COMPULSIVE TENDENCIES] போல மாறி, விழிப்புணர்வு அமைதிக்கான கருவியாக இல்லாமல், சுமையாக மாறும்.
5. சமநிலையான நடைமுறை மற்றும் பாதுகாப்பான பயன்பாடு ஆரோக்கியமான அணுகுமுறை, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் நோக்கமுள்ள பயிற்சியாக இருக்க வேண்டும். தினசரி குறுகிய நேர சுவாச விழிப்புணர்வு—5 முதல் 15 நிமிடங்கள்—அமைதி மற்றும் கவனத்தின் நன்மைகளை அளிக்கிறது, இயற்கை அமைப்பை அதிகமாக சுமையாக்காமல். வாரத்திற்கு நீண்ட பயிற்சிகள், வழிகாட்டப்பட்ட தியானம் அல்லது பிராணாயாமா [PRANAYAMA] போன்றவை, விழிப்புணர்வை ஆழப்படுத்தும்; பின்னர் உடல் தன்னியக்க ரிதத்திற்குத் திரும்பும். தினசரி வாழ்க்கையில், விழிப்புணர்வை சூழ்நிலைக்கேற்ப பயன்படுத்தலாம்: மன அழுத்தத்தின் போது, தூக்கத்திற்கு முன், அல்லது முடிவெடுக்கும் தருணங்களில். இந்த சுழற்சி நடைமுறை, மனச்சாந்தியின் நன்மைகளைப் பெறச் செய்கிறது, அதே சமயம் அதிக எச்சரிக்கையின் ஆபத்துகளைத் தவிர்க்கிறது. மொத்தத்தில், சுவாச விழிப்புணர்வு, அளவோடு பயிற்சி செய்யப்படும் போது மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்; அது குணப்படுத்தி, அமைதிப்படுத்தி, இணைப்பை உருவாக்கும். ஆனால் உடலின் இயற்கையான சுவாச ரிதத்துடன் இணைந்து இயங்கும்போது மட்டுமே, அது உண்மையில் நலனைக் காக்கும்
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக