CINEMA REVIEW - SARDAR 2 - NEAT MOVIE , WORST ENDING - TAMIL REVIEW - திரை விமர்சனம் ! (SARDAR 2 MOVIE REVIEW: NEAT EXECUTION, BIG DISAPPOINTMENT AT THE END!)

 

        சர்தார் 2 திரைப்படத்தைப் பொறுத்தவரை, அதனுடைய கிளைமாக்ஸ் மட்டும் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. அதுமட்டுமின்றி, முதல் பாகமான 'சர்தார் 1' படத்தில் மக்களுக்கு என்ன பிடித்திருந்தது என்பதைக் கூடச் சுத்தமாகப் புரிந்துகொள்ளாமல், ஒரு முட்டாள்தனமான அணுகுமுறையைத்தான் 'சர்தார் 2' படத்தில் கையாண்டுள்ளனர்.  'சர்தார் 1' படத்தின் வெற்றிக்குக் காரணம் அதில் சொல்லப்பட்ட கருத்துக்களோ அல்லது அந்தக் கதையின் போக்கோ மட்டும் அல்ல. மாறாக, அந்தச் 'சர்தார்' என்ற கதாபாத்திரத்திற்கு வழங்கப்பட்ட தொழில்நுட்பப் பின்னணிதான் அந்தக் காலத்துச் சூழலை கண்முன்னே நிறுத்தி, மைக்ரோ கேமராக்கள், குரல் செய்திகள்  , மற்றும் இரகசியக் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்துவது போன்ற விஷயங்கள் அப்பா கதாபாத்திரத்திற்கு மிகச் சிறப்பாகச் சேர்க்கப்பட்டிருந்தன.  மறுபுறம், பையன் கதாபாத்திரமோ ஒரு வளர்ந்து வரும் காவல் துறை அதிகாரியாக, தான் கையாளும் குறும்புகளுடனும், ஒரு வழக்கினை எவ்வளவு தீவிரமாக ஏற்று விசாரித்து வெற்றி பெறுகிறானோ அந்த வேகத்துடனும் வலம் வந்தான். இவை அனைத்தும் சேர்ந்து பார்க்கும்போது படம் மிகவும் ரசிக்கும்படி இருந்தது.  ஆனால், இங்கேயும் அதே அப்பா மற்றும் பையன் கதாபாத்திரங்கள்தான் வருகிறார்கள்; ஆனாலும், அந்தக் கதாபாத்திரங்களிடம் மக்களுக்கு எது மிகவும் பிடித்திருந்ததோ அதைச் சுத்தமாகத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, வேறு ஏதோ ஒரு விஷயத்தைத் திணித்துள்ளனர் என்பதை நம்மால் தெளிவாகச் சொல்ல முடிகிறது. சர்தார் 2 திரைப்படத்தைப் பொறுத்தவரை, அதனுடைய கிளைமாக்ஸ் மட்டும் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. அதுமட்டுமின்றி, முதல் பாகமான 'சர்தார் 1' படத்தில் மக்களுக்கு என்ன பிடித்திருந்தது என்பதைக் கூடச் சுத்தமாகப் புரிந்துகொள்ளாமல், ஒரு புரிதல் இல்லாத பழைய படத்தை பார்க்காத அணுகுமுறையைத்தான் 'சர்தார் 2' படத்தில் கையாண்டுள்ளனர்.  அதே மாதிரி, இந்தப் படத்தின் டோனும் எதனுடனும் ஒத்துப்போகாத ஒன்றாகவே இருந்தது. சில நேரங்களில் திடீரென்று காமெடி செய்கிறார்கள்; சில நேரங்களில் ஆக்ஷன் காட்சிகள் தூள் பறக்கின்றன; வேறு சில நேரங்களிலோ பிளாஷ்பேக் காட்சிகளை ரொம்பவே நீட்டி முழக்கிக் கொண்டு செல்கிறார்கள். இதெல்லாம் எதற்காக என்று சத்தியமாகப் புரியவில்லை. ஆன்டிபயாடிக் மாத்திரைகளைத் தொடர்ந்து சாப்பிட்டால் உடலின் நோய் எதிர்ப்புச் சக்தி போய்விடும் என்று ஒரு கருத்து பரவலாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், அந்தக் கருத்திற்கான அறிவியல் பின்னணியை ஆராய்ந்து பார்த்தால், அதில் எந்த உண்மையும் இல்லை.  மருத்துவர்கள் எப்போதும் சரியான அளவில்தான் மருந்துகளைப் பரிந்துரைக்கிறார்கள். நாம் சரியாக எத்தனை நாட்கள் உட்கொள்கிறோமோ, அதற்குத் தகுந்தாற்போல அந்த மருந்து தனது பணியைச் செய்துவிட்டு உடலில் இருந்து முழுமையாக வெளியேறிவிடும் என்றுதான் அறிவியல் கூறுகிறது. "தீர விசாரிப்பதே மெய்" என்பதை இந்த விஷயம் மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபித்துள்ளது. இந்தப் படத்தின் லாஜிக்கின்படி பார்த்தாலும், ஆன்டிபயாடிக் எச்சங்கள் குறைவாக இருக்கக்கூடிய வளர்க்கப்பட்ட கோழிகளின் அசைவ உணவுகள் அந்த மருந்துகளால் நேரடியாகப் பிரச்சனை ஆவதில்லை. மாறாக, அந்த ஆன்டிபயாடிக் மருந்துகளுக்கு எதிரான எதிர்ப்புச் சக்தியைத் தொற்றுக் கிருமிகள் பெற்றுக் கொள்வதன் மூலமாகத்தான் உண்மையான பிரச்சனையே உருவாகிறது. அதுவே நிதர்சனமான உண்மையும் கூட.  ஆனால், இத்தகைய அறிவியல் உண்மைகளை இந்தப் படத்தில் தெளிவான விளக்கத்துடன் கூறியுள்ளார்களா என்று கேட்டால், அத்தகைய முறையான விளக்கம் எங்குமே இல்லை என்பதே நிதர்சனம். கிளைமாக்சை பொறுத்தவரை, "இது என்னங்க, ஜேம்ஸ் பாண்டின் 'நோ டைம் டூ டை' (No Time to Die) திரைப்படத்தைத் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்துவிட்டீர்களா? அதனால்தான் இப்படிப்பட்ட ஒரு கிளைமாக்சை அமைத்துள்ளீர்களா?" என்றுதான் கேட்கத் தோன்றுகிறது. மறுபடியும் சொல்கிறேன், இந்தப் படத்தில் 'சர்தார்' என்ற பாத்திரத்தை மக்கள் அவ்வளவு அதிகமாகக் கொண்டாடவில்லை. மாறாக, அவருடைய மகனான 'விஜய் பிரகாஷ்' என்ற பாத்திரத்தைத்தான் மக்கள் மிகவும் விரும்பி ரசித்தனர். ஆனால், அதே விஜய் பிரகாஷ் பாத்திரத்திற்கு இந்தப் படத்தில் வழங்கப்பட்டிருக்கும் இடமும், அந்தப் பாத்திரத்தைக் கையாண்ட விதமும் சுத்தமாக நன்றாகவே இல்லை. 

 

 When it comes to 'Sardar 2', the climax alone was completely unacceptable to me. Furthermore, they have adopted a foolish approach that completely ignores what audiences actually enjoyed in the first part, 'Sardar 1'. 

The success of 'Sardar 1' cannot be attributed merely to its messaging or plot progression. Rather, it was the technical backup given to the 'Sardar' character—bringing that era to life right before our eyes using micro-cameras, voice messages, and secret code words—that was brilliantly executed for the father's role. 

On the other hand, the son's role was a rising police officer who captivated audiences with his playful charm, coupled with the intensity and speed with which he investigated and solved a serious case. When viewed together, all these elements made the movie thoroughly enjoyable. 

Here too, we have the same father and son characters; yet, we can clearly say that everything people loved about these characters was thrown out, and something entirely different was forced in instead. 

To reiterate regarding 'Sardar 2', the climax was simply impossible to accept. Besides that, they used an uninformed approach as if they hadn't even watched the previous film without understanding what drew people to 'Sardar 1' in the first place.

Similarly, the overall tone of this movie felt completely inconsistent. At times they suddenly slip into comedy; at other times action scenes take center stage; and during certain portions, the flashback sequences are stretched out unnecessarily. It is truly incomprehensible why all of this was done.

There is a widespread notion that taking antibiotics continuously will destroy body immunity. However, if you examine the scientific backing of this belief, there is no truth to it. 

Doctors always prescribe medications in exact dosages. Science states that depending on the precise number of days we consume them, the medicine carries out its function and is fully excreted from the body. This situation proves once again that "thorough investigation alone reveals the truth."

Even according to the film's own logic, non-vegetarian food from raised chickens containing minor antibiotic residues does not pose a direct threat due to the medicine itself. Rather, the real problem arises when infectious bacteria develop resistance against those antibiotics. That is the actual reality. 

However, if you ask whether these scientific truths were clearly explained in this film, the reality is that no proper explanation was given anywhere.

Regarding the climax, one is tempted to ask: "What is this, did you watch James Bond's 'No Time to Die' on repeat? Is that why you crafted a climax like this?"

I say it again: people did not celebrate the 'Sardar' father character as much. Instead, it was his son 'Vijay Prakash' whom the audience truly adored and enjoyed. But in this film, the space allotted to the Vijay Prakash character and the way he was handled were utterly disappointing.