STORY TALKS - காலத்தின் காயங்கள் மாறாது !

 

    ஒரு சிறுவன் கோபமாக கதவைச் சாத்திவிட்டு வெளியே ஓடினான். அவன் தன் நண்பர்களுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தான். வீட்டில் தனது சகோதரனுடன் தினமும் வாக்குவாதம் செய்தான். ஒரு மதியம், அவன் தன் தங்கையை அடிக்கப் போனான். ஆனால் அதற்கு முன்பாக, அவனது தந்தை வந்து அவனைத் தரையில் தள்ளினார். அவன் எழுந்து சண்டையிட முயன்றான், ஆனால் தந்தை அவனை விட வலிமையானவராக இருந்தார். முதன்முறையாக அவன் தன்னை பலவீனமாக உணர்ந்தான். தந்தை எதுவும் பேசாமல், அவனிடம் ஒரு சுத்தியலையும், ஒரு பை நிறைய ஆணிகளையும் கொடுத்தார். "ஒவ்வொரு முறை நீ கோபப்படும்போதும், நமது வேலியில் (fence) ஒரு ஆணியை அடி," என்றார். அடுத்த நாள், அவன் 37 ஆணிகளை அடித்தான். அவன் கை வலித்தது. அதற்கு அடுத்த நாள் 25, பிறகு 19 என்று நாட்கள் செல்லச் செல்ல ஆணி அடிக்கும் எண்ணிக்கை குறைந்தது. கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது, ஆணி அடிப்பதைக் காட்டிலும் எளிது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, அவன் புன்னகையுடன் தன் தந்தையிடம், "அப்பா, இன்று நான் ஒருமுறை கூட கோபப்படவில்லை!" என்றான். தந்தை புன்னகையுடன், "நல்லது, இப்போது ஒவ்வொரு நாளும் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தும்போதும், ஒரு ஆணியை எடு," என்றார். நாட்கள் சென்றன, ஒரு மாலை வேளையில், "எல்லா ஆணிகளும் போய்விட்டன, வேலி காலியாக இருக்கிறது!" என்று மகிழ்ச்சியுடன் தந்தையிடம் ஓடினான். தந்தை அவனை வேலியின் அருகில் அழைத்துச் சென்று, மரத்தைக் காட்டினார். "நெருங்கிப் பார் மகனே, ஆணிகள் போய்விட்டன, ஆனால் அதன் துளைகள் இன்னும் இருக்கின்றன," என்றார். அந்தச் சிறுவன் அமைதியாக நின்றான். உங்கள் கோபத்தினால் மற்றவர்களை காயப்படுத்தும்போது, நீங்கள் ஆயிரம் முறை மன்னிப்பு கேட்கலாம். காயம் ஆறலாம், ஆனால் வடு (scar) அப்படியே இருக்கும்.