ஒரு பயணி ஒருமுறை சில யானைகள் சிறிய மரக் குச்சிகளுக்கு கட்டப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்தார். அந்தப் பெரிய வலிமையான விலங்குகள், ஒரு காலில் கட்டப்பட்ட மெல்லிய கயிறால் மட்டுமே அடக்கப்பட்டிருந்தன. சங்கிலி இல்லை, கூண்டு இல்லை — வெறும் கயிறு. யானைகள் எளிதாகக் கயிறை முறித்து விட முடியும், ஆனால் அவை அமைதியாக நின்றன; தப்பிக்க முயற்சியே செய்யவில்லை. பயணி ஆச்சரியப்பட்டு, பயிற்சியாளரிடம் கேட்டார்: “இவ்வளவு வலிமையான யானைகள் ஏன் தப்பிக்க முயலவில்லை?” பயிற்சியாளர் பதிலளித்தார்: “அவை சிறிய குட்டிகளாக இருந்தபோது இதே கயிறை பயன்படுத்தினோம். அப்போது அது அவற்றை அடக்க வலிமையானதாக இருந்தது. அவை வளர்ந்தபின் கூட, கயிறை முறிக்க முடியாது என்று நம்பிக்கையோடு வாழ்ந்தன. இப்போது அவற்றின் வலிமை போதுமானதாக இருந்தாலும், கயிறு தடுக்கிறது என்று நினைக்கின்றன.”
பயணி அதிர்ச்சியடைந்தார். யானைகள் தங்களின் மனதில் உருவான தவறான நம்பிக்கையால் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தன. அவற்றின் வலிமை அளவில்லாதது, ஆனால் பழைய நினைவுகள் அவற்றை அடக்கியிருந்தன. மரங்களைப் பிடுங்கும் சக்தி இருந்தும், சுதந்திரமாகச் சுற்றும் திறன் இருந்தும், அவை கட்டுப்பட்டிருந்தன. அந்த மெல்லிய கயிறு அவற்றின் சிறை இல்லை — அவற்றின் மனதில் பதிந்த பழைய நம்பிக்கையே உண்மையான சிறை. அந்தக் காட்சி மனிதர்களுக்கும் ஒரு உவமையாக மாறியது: பலர் தங்களின் வாழ்க்கையிலும் பழைய தோல்விகள், பயங்கள், சந்தேகங்கள் ஆகியவற்றின் கயிறால் கட்டப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
இந்தக் கதையின் நெறி தெளிவானது: நம்முடைய எல்லைகள் பெரும்பாலும் நாமே உருவாக்கியவை. ஒருமுறை தோல்வியடைந்தோம் என்பதற்காக, அல்லது யாரோ “இது முடியாது” என்றார்கள் என்பதற்காக, அது எப்போதும் உண்மையாக இருக்காது. யானைகளைப் போல, பலர் பழைய நம்பிக்கைகளால் முயற்சியை நிறுத்துகிறார்கள். ஆனால் அந்தக் கயிறுகளை சவால் செய்தால், நம்முடைய வலிமையைச் சோதித்தால், தவறான எல்லைகளை ஏற்காமல் இருந்தால், நாம் நினைப்பதற்கும் அதிகமாக திறமைசாலிகளாக இருப்பதை கண்டுபிடிக்கிறோம். இந்தக் கதை நம்மை மனக் கயிறுகளை முறித்து, முழு திறனுடன் வாழ வேண்டும் என்று நினைவூட்டுகிறது
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக