ஒரு வயதான விவசாயி வாழ்நாள் முழுவதும் கடின உழைப்பில் ஈடுபட்டிருந்தார். அவருக்கு மூன்று மகன்கள் இருந்தனர். ஆனால் அவர்கள் சோம்பேறிகளாகவும், அடிக்கடி ஒருவருடன் ஒருவர் சண்டையிடுபவர்களாகவும் இருந்தனர். வயது முதிர்ந்து பலவீனமடைந்த விவசாயி, தன் மரணத்திற்குப் பிறகு நிலம் என்ன ஆகும் என்று கவலைப்பட்டார். மகன்கள் ஒற்றுமையையும் உழைப்பின் மதிப்பையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். ஒருநாள் அவர் அவர்களை அழைத்து, “நமது வயலில் ஒரு பெரிய பொக்கிஷம் புதைக்கப்பட்டுள்ளது” என்று கூறினார். மகன்கள் தங்கம், வெள்ளி கிடைக்கும் எனக் கற்பனை செய்து மகிழ்ந்தனர். விவசாயி சிரித்துக் கொண்டு, “அதை கண்டுபிடிக்க, நிலத்தை முழுவதும் தோண்டுங்கள்” என்றார்.
மகன்கள் உடனே வேலைக்கு இறங்கினர். அவர்கள் நிலத்தின் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் தோண்டினர், மண்ணை மீண்டும் மீண்டும் புரட்டினர். ஆனால் எங்கும் பொக்கிஷம் கிடைக்கவில்லை. விரக்தியடைந்த அவர்கள் தந்தையிடம், “பொக்கிஷம் எங்கே?” என்று கேட்டனர். விவசாயி அமைதியாக, “நீங்கள் ஏற்கனவே அதை கண்டுபிடித்துவிட்டீர்கள்” என்றார். மகன்கள் குழப்பமடைந்தனர். சில நாட்களில் மழை பெய்தது. நிலம் நன்றாக தோண்டப்பட்டிருந்ததால், அது மிகச் செழிப்பானதாக மாறியது. அந்த ஆண்டில் வயல் மிகுந்த விளைச்சலை அளித்தது. அப்போது தான் மகன்கள் உணர்ந்தனர்: உண்மையான பொக்கிஷம் தங்கம் அல்ல, கடின உழைப்பின் பலனும், செழிப்பான நிலமும் தான்.
அந்த நாளிலிருந்து சகோதரர்கள் ஒற்றுமையுடன் வேலை செய்தனர். அவர்கள் இனி சண்டையிடவில்லை; வயல் வளமாகியது. தந்தையின் ஞானம் அவர்களுக்கு தெளிவானது: ஒற்றுமையும் உழைப்பும் தான் உண்மையான செல்வம். தங்கம், வெள்ளி மறைந்து போகலாம்; ஆனால் உழைப்பின் பலனும் குடும்பத்தின் வலிமையும் என்றும் நிலைத்திருக்கும். இந்தக் கதை நமக்கு நினைவூட்டுவது: வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய பொக்கிஷம், நமது உழைப்பும் ஒற்றுமையும் தான்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக