LIFE IN THE BLOG POSTS #0036

 

        

     ஒவ்வொரு நாளையும் கடமைக்காகக் கடக்காமல், தெளிவான இலக்குகளுடன் தீவிரமாக உழைக்கும் போது நாம் விரும்பும் மாற்றங்கள் நம் வாழ்வில் நிஜமாகவே நிகழும் என்பதற்கு பிரபல ஹாலிவுட் நடிகர் டாம் ஹாலண்டின் (Tom Holland) வாழ்க்கையே ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். அவர் தனது பல பேட்டிகளில் மனதில் தோன்றுவதை வெளிப்படையாகப் பேசுவார்; ஆனால் அது வெறும் பேச்சோடு நின்றுவிடாமல், அதை நோக்கி அவர் செலுத்தும் அர்ப்பணிப்புமிக்க உழைப்பால் அது நிஜமாக மாறும். இதை வெறும் 'Manifestation' அல்லது ஈர்ப்பு விதி என்று மட்டும் சுருக்கிவிட முடியாது; தான் விரும்பும் வாய்ப்புகளைத் தானே செதுக்கிக் கொள்ளும் அவருடைய மனஉறுதியும், திட்டமிட்ட செயல்பாடுகளுமே இதற்குக் காரணமாகும். திரைத்துறையில் ஜேக் கில்லென்ஹால் (Jake Gyllenhaal) மற்றும் ஆன் ஹாத்வே (Anne Hathaway) போன்ற பிரம்மாண்ட நடிகர்களுடன் இணைந்து நடிக்க வேண்டும் என்று அவர் ஆசைப்பட்ட போது, அது அப்படியே நிறைவேறியது. இசை மற்றும் சினிமாத்துறையின் முன்னணி பிரபலமும், தனது 'செலிபிரிட்டி கிரஷ்'ஷுமான ஜெண்டயா (Zendaya) மீதான தனது காதலை வெளிப்படுத்தி, இன்று வரை வெற்றிகரமான ஜோடியாக வலம் வருகிறார். மேலும், சிறுவயது முதலே தனக்குப் பிடித்தமான 'அன்சார்ட்டட்' (Uncharted) வீடியோ கேமின் லைவ்-ஆக்ஷன் திரைப்படத்தில் நாயகனாகவே நடித்தது, "எந்த சூப்பர் ஹீரோவாக நடிக்க ஆசை?" என்ற கேள்விக்கு 'ஸ்பைடர்-மேன்' என்று கூறி உலகப் புகழ்பெற்ற மார்வெல் (MCU) சாம்ராஜ்யத்தின் முதன்மை முகமாக மாறியது என அவர் கூறிய அத்தனை ஆசைகளும் நிஜமாகின. வெறும் கமர்ஷியல் படங்களோடு நின்றுவிடாமல், தனது வயதுக்கும் திறமைக்கும் சவால் விடும் கதாபாத்திரங்களில் நடிக்க வேண்டும் என்ற தொலைநோக்கு பார்வையும் அவரிடம் இருந்தது. 'செர்ரி' (Cherry) திரைப்படத்திற்காகத் தனது உடல் எடையைக் கணிசமாகக் குறைத்து, குரலின் தோனியை மாற்றி, ஒரு முதிர்ச்சியான நடிகனாகத் தன்னை மறுவரையறை செய்து கொண்டார். 'தி க்ரௌடட் ரூம்' (The Crowded Room) போன்ற தொடர்களில் மனநலச் சிக்கல்கள் கொண்ட கதாபாத்திரங்களை ஏற்று நடித்து, தன் மீதான விமர்சனங்களை மாபெரும் பேராதரவாக மாற்றினார். வாய்ப்புகளுக்காகக் காத்திருக்காமல், கிடைத்த வாய்ப்பை முழுமையாகப் பயன்படுத்தித் தன்னைத் தொடர்ந்து தகவமைத்துக் கொள்வதே அவரின் தனிச்சிறப்பு. டாம் ஹாலண்டின் இந்தத் தொடர் வெற்றிகளை வெறும் "தற்செயல்" (Coincidence) என்று கடந்து போய்விட முடியாது. அறிவியலின் அடிப்படை விதியான "காரணம் மற்றும் விளைவு கோட்பாட்டின்படி" (Law of Cause and Effect), நாம் விதைக்கும் விதையே அறுவடையைத் தீர்மானிக்கிறது. நாம் எடுக்கும் நேர்மறையான முயற்சிகள் மற்றும் கடின உழைப்பு எனும் 'காரணம்' சரியாக இருக்கும் போது, அதற்கான வெற்றிகரமான 'விளைவு' நம்மை வந்தடைந்தே தீரும் என்பதற்கு டாம் ஹாலண்ட் ஒரு வாழும் சான்றாவார். தன் கனவுகளைத் துணிச்சலாக வெளிப்படுத்தி, அதை நோக்கிப் பயணிக்கும் அவர் மேலும் பல சாதனைகளைப் படைக்க வாழ்த்துகிறோம்!

 

 The life of famous Hollywood actor Tom Holland serves as a prime example that when we don't just pass each day for the sake of duty, but work intensely with clear goals, the changes we desire will truly manifest in our lives. In many of his interviews, he openly speaks whatever comes to his mind; however, it does not stop at mere words, but turns into reality through the dedicated hard work he puts toward it. This cannot be reduced merely to 'Manifestation' or the Law of Attraction; his mental resolve to carve out the opportunities he desires, combined with planned execution, is the reason behind this.

 When he wished to act alongside massive actors in the film industry like Jake Gyllenhaal and Anne Hathaway, it was fulfilled just as he envisioned. By expressing his love for Zendaya a leading celebrity in the music and film industry and his 'celebrity crush he continues to be part of a successful couple to this day. Furthermore, playing the lead hero in the live-action movie adaptation of Uncharted, his favorite video game since childhood, and becoming the primary face of the world-renowned Marvel Cinematic Universe (MCU) after answering "Spider-Man" to the question of which superhero he wished to play all the desires he spoke out loud became reality.

 He also possessed the vision not to limit himself to commercial movies alone, but to act in roles that challenged his age and talent. For the movie Cherry, he significantly reduced his body weight, altered his vocal tone, and redefined himself as a mature actor. By taking on characters with complex mental health struggles in series like The Crowded Room, he transformed criticisms into overwhelming audience support. His unique strength lies in continuously adapting himself and utilizing every opportunity to the fullest rather than idly waiting for chances to arrive.

 Tom Holland's series of successes cannot be brushed off as mere "coincidence." According to the fundamental scientific Law of Cause and Effect, the seed we sow determines our harvest. Tom Holland stands as living proof that when the 'cause'—our positive efforts and relentless hard work—is right, the successful 'effect' is bound to reach us. Boldly expressing his dreams and pursuing them relentlessly, we wish him even greater achievements ahead!

LIFE IN THE BLOG POSTS #0035

 

      

 

    சினிமா மற்றும் என்டர்டைன்மென்ட் துறை என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல, அது அறிவியல்பூர்வமாக மிகவும் வளர்ச்சி அடைந்த ஒரு மாபெரும் கலை வடிவமாகும் (Scientifically Most Advanced Art Form). அது மக்களுக்குத் தேவையான உயர்மட்டப் பொழுதுபோக்கு மதிப்பை (Entertainment Value) வழங்கி, அதற்கு ஈடான வெகுமதியையும் மக்களிடமிருந்து பெறுகிறது. இதன் பின்னணியில் இருக்கும் முதல் முக்கிய அம்சம் 'கலெக்டிங்' (Collecting) ஆகும்; அதாவது சமூகத்தில் மக்களிடையே இருக்கும் விருப்பங்கள், உணர்ச்சிகள், வாழ்வியல் கதைகள் மற்றும் ட்ரெண்டுகளைத் துல்லியமாகச் சேகரிப்பதாகும். சினிமாவைப் போலவே மனித வாழ்க்கையிலும் வெற்றி பெற அனுபவங்கள், தகவல்கள் மற்றும் நேர்மறை எண்ணங்களை இடைவிடாமல் சேகரிப்பது மிக அவசியமான ஒன்றாகும். இரண்டாவது அம்சம் 'ஓவர்ரைட்டிங்' (Overwriting) திரைப்படங்களில் ஒரு காட்சி தவறாக வரும்போது 'ரீடேக்' (Retake) எடுக்கப்பட்டு, முந்தைய தவறுகள் நீக்கப்பட்டு எவ்வாறு பெர்ஃபெக்ட்டாக மாற்றப்படுகிறதோ, அதேபோல வாழ்க்கையிலும் பழைய தவறுகளையும் தோல்விகளையும் புதிய வெற்றிகளால் 'ஓவர்ரைட்' செய்ய வேண்டும். மூன்றாவது அம்சம் 'பிரசெண்டிங்' (Presenting) ஒரு கதையை மக்களுக்கு எந்த வடிவத்தில் கொடுத்தால் சரியாகச் சென்றடையுமோ, அதேபோல நமது திறமைகளையும் உழைப்பையும் சரியான முறையில் உலகிற்கு வெளிப்படுத்த வேண்டும். தரவுகளைச் சேகரித்து, தவறுகளைத் திருத்தி, சிறந்த முறையில் வெளிப்படுத்துவதுதான் எந்தவொரு துறையிலும் ஒருவரின் மதிப்பை உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் உத்தியாகும். வாழ்க்கையில் “அதிகம் சேகரிக்காதே, பழையதை மாற்றாதே, உன்னை அதிகமாக வெளிப்படுத்தாதே” என்று கூறுபவர்கள், மறைமுகமாக நீங்கள் எந்தவித வளர்ச்சியும் அடையக்கூடாது என்ற எண்ணத்திலேயே அவ்வாறு கூறுகிறார்கள். குறிப்பாக, உள்ளூர்வாசிகளின் பொறாமை உணர்வினால் (Local Jealously) சொல்லப்படும் இத்தகைய அறிவுரைகளும் கட்டுப்பாடுகளும் பின்னாட்களில் நமக்கு மாபெரும் தொல்லைகளாகவும் தடைகளாகவும் மாறக்கூடிய வாய்ப்புகள் மிக அதிகம். எனவே, சினிமாவின் இந்த மூன்று உத்திகளை வாழ்க்கையிலும் பயன்படுத்தி, மற்றவர்களின் குறுகிய எண்ணங்களுக்கும் பொறாமைப் பேச்சுகளுக்கும் செவிசாய்க்காமல் தொடர்ந்து நம்மை நாமே செதுக்கிக் கொண்டு முன்னேறுவதே உண்மையான புத்திசாலித்தனமாகும்.

 

 Cinema and the entertainment industry are not merely for recreation; scientifically, it is a highly advanced, grand art form (Scientifically Most Advanced Art Form). It provides people with a high level of entertainment value (Entertainment Value) and, in return, receives an equivalent reward from them. The first key aspect working behind the scenes is 'Collecting' that is, accurately gathering the preferences, emotions, real-life stories, and trends present among the people in society. Just like in cinema, continuously collecting experiences, information, and positive thoughts is essential to achieve success in human life as well.

The second aspect is 'Overwriting'—just as a scene in movies undergoes a 'retake' when something goes wrong to erase previous mistakes and refine it to perfection, we must similarly 'overwrite' past mistakes and failures in life with new successes. The third aspect is 'Presenting' just as a story must be delivered to the audience in the precise format that reaches them effectively, we must present our talents and hard work to the world in the right manner. Gathering data, correcting mistakes, and presenting in the best possible way is the strategy that takes one's value to the peak in any field.

Those in life who tell you, "Do not collect too much, do not change the past, and do not express yourself too much," are indirectly saying so with the intention that you should not achieve any progress. In particular, such advice and restrictions born out of local jealousy (Local Jealousy) carry a very high probability of becoming massive troubles and obstacles for us in the future. Therefore, using these three strategies of cinema in life, and ignoring the narrow-minded thoughts and jealous talk of others to continuously shape ourselves and move forward, is true intelligence.

LIFE IN THE BLOG POSTS #0034

 

       இந்த தருணத்திற்கான கதை செப்டம்பர் 2018-இல் நடைபெற்ற புகழ்பெற்ற தி ஜோ ரோகன் எக்ஸ்பீரியன்ஸ் (The Joe Rogan Experience) நிகழ்ச்சியின் போதே தொடங்கியது. ஸ்டுடியோவில் அமர்ந்திருந்த எலான் மஸ்க், டெஸ்லா நிறுவனம் ஸ்பேஸ் எக்ஸ் (SpaceX) பொறியாளர்களுடன் இணைந்து அடுத்த தலைமுறை டெஸ்லா ரோட்ஸ்டர் (Tesla Roadster) காரில் 'கோல்ட்-கேஸ் ராக் கெட் த்ரஸ்டர்களை' (Cold-gas rocket thrusters) பொருத்தப் போவதாக மிகவும் சாதாரணமான முறையில் வெளிப்படுத்தினார். இதைக்கேட்ட ஜோ ரோகன், தன் நம்பிக்கையின்மையை வெளிப்படுத்தும் விதமாக உரக்கச் சிரித்தார்; அதேநேரம் ஒட்டுமொத்த ஆட்டோமொபைல் உலகமும் தொழில்நுட்ப விமர்சகர்களும் இந்த அறிவிப்பை ஒரு விளம்பர உத்தி அல்லது வெறும் நகைச்சுவை என்று கூறி நிராகரித்தனர். ஒரு உற்பத்தி காரில் உயர் அழுத்த காற்று உந்துசக்திகளைப் பயன்படுத்துவது நகரத்தின் சத்தத்திற்கான விதிகளை மீறும், பாதுகாப்பு அபாயங்களை உருவாக்கும் மற்றும் நடைமுறை கார் பொறியியலுக்கு எதிரானது என்று தொழில் துறை பகுப்பாய்வாளர்கள் வாதிட்டனர். உலகின் பார்வையில், விண்வெளித் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி ஒரு கார் தரையிலிருந்து மேலே எழும்புவது என்பது முற்றிலும் சாத்தியமற்றதாகவே தோன்றியது.இருப்பினும், மற்றவர்களின் சந்தேகங்களால் தளராமல், அந்த அடிப்படை தொலைநோக்கு பார்வை மூடப்பட்ட கதவுகளுக்குப் பின்னால் உறுதியாக நின்றது. பொதுமக்களின் சந்தேகங்களுக்குப் பயந்து இந்த யோசனையைக் கைவிடுவதற்குப் பதிலாக, பொறியாளர்கள் பல ஆண்டுகள் உழைத்து, ஸ்பேஸ் எக்ஸ் பால்கன் 9 (Falcon 9) ராக்கெட் வன்பொருளிலிருந்து பெறப்பட்ட 'அல்ட்ரா-ஹை-பிரஷர் கார்பன்-ஓவர்ராப்ட் வெசல்கள்' (COPVs) அமைப்பை காரின் அடித்தளத்தில் (chassis) ஒருங்கிணைத்து மேம்படுத்தினர். இந்த வடிவமைப்பு 80 கிலோநியூட்டனுக்கும் அதிகமான உந்துசக்தியை வெளிப்படுத்தும் அதி-அடர்த்தி கொண்ட கோல்ட்-கேஸ் த்ரஸ்டர்களைக் கொண்டிருந்தது; இது காரின் வேகத்தை அதிகரிப்பது மட்டுமன்றி, புவிஈர்ப்பு விசையையும் தற்காலிகமாக எதிர்கொள்ளக்கூடிய திறன் கொண்டதாகும். விமர்சகர்கள் எதை ஒரு இயற்பியல் சாத்தியமின்மையாகப் பார்த்தார்களோ, அதை வடிவமைப்பு குழுவினர் வெறும் விசை மற்றும் நிறையின் கணக்கீடாகவே  பார்த்தார்கள். மற்றவர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்பதற்காக மட்டுமே ஒரு யோசனை தவறானது அல்ல என்பதை இது நிரூபித்தது.இந்த தொலைநோக்குப் பார்வைக்கான அதிகாரப்பூர்வ நிரூபணம் அக்டோபர் 15, 2026 அன்று டெக்சாஸில் உள்ள மெக்ரிகரில் (McGregor, Texas) அமைந்த ஸ்பேஸ் எக்ஸ் சோதனை மையத்தில் நிகழ்ந்தது. அங்கு டெஸ்லா நிறுவனம் தனது புதிய மாதிரி ரோட்ஸ்டர் காரை முறைப்படி அறிமுகப்படுத்தியது. நேரடி செயல்முறை விளக்கத்தின் போது, த்ரஸ்டர்கள் பொருத்தப்பட்ட அந்த வாகனம் தனது கோல்ட்-கேஸ் அமைப்பைச் செயல்படுத்தி, தரையிலிருந்து காற்றில் மேலே எழும்பி, சில மீட்டர்கள் உயரத்தில் நிலைநின்று, பின்னர் பத்திரமாகத் தரையிறங்கியது—இதைக் கண்ட ஆட்டோமொபைல் உலகம் ஸ்தம்பித்துப்போனது. வழக்கமான சந்தேகங்களை விடத் தொடர்ச்சியான செயல்பாடே முதன்மையானது என்ற தனது நம்பிக்கையை மீண்டும் உறுதிப்படுத்திய மஸ்க், "பறக்கும் கார்களைத் தருவதாகக் கூறினார்களே" என்ற புகழ்பெற்ற வரிகளைக் குறிப்பிட்டு, இப்போது காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் இந்த தீவிரமான பொறியியலைச் சுட்டிக்காட்டினார். தொலைநோக்காளர்கள் தங்கள் யோசனைகள் பிறக்கும் தருணங்களில் அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை; மாறாக, அவர்களின் தளராத உழைப்பு உலகை அவர்களை நோக்கி வரவழைக்கும் போதே அங்கீகரிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதற்கு இந்த நிகழ்வு ஒரு உறுதியான நினைவூட்டலாக அமைந்தது.

 

 The narrative behind this moment began in September 2018 during a now-famous episode of The Joe Rogan Experience. Sitting in the studio, Elon Musk casually revealed that Tesla was collaborating with SpaceX engineers to equip the upcoming next-generation Tesla Roadster with cold-gas rocket thrusters. Joe Rogan laughed out loud, expressing sheer disbelief, while the broader automotive world and tech critics largely dismissed the claim as a wild publicity stunt or a high-altitude joke. Industry analysts argued that high-pressure air thrusters on a production road vehicle violated city noise ordinances, posed safety risks, and defied practical automotive engineering. To the world, a car lifting off the ground using aerospace tech seemed completely absurd.

Unfazed by the skepticism, the underlying vision remained steadfast behind closed doors. Rather than abandoning the concept under the weight of public doubt, engineers spent years refining an system that integrated ultra-high-pressure carbon-overwrapped vessels (COPVs)—borrowed directly from SpaceX Falcon 9 rocket hardware into the vehicle's chassis. The design called for ultra-dense cold-gas thrusters outputting over 80 kilonewtons of thrust, capable of actively modulating downforce, accelerating the car, and briefly counteracting gravity itself. Where critics saw a physical impossibility, the design team viewed it purely as a problem of force over mass (A = F/M), proving that a vision isn't flawed simply because others lack the mental framework to comprehend it.

The vindication culminated on October 15, 2026, at a SpaceX testing facility in McGregor, Texas, where Tesla formally unveiled the prototype Roadster. During the live demonstration, the thruster-equipped vehicle engaged its cold-gas system, launched itself cleanly into the air, hovered metres off the ground, and landed safely—leaving the automotive industry stunned. Reaffirming his belief in persistent execution over conventional skepticism, Musk referenced the classic line about being promised flying cars and referenced the radical engineering now on display. The event served as a definitive reminder that visionaries are rarely validated in the moments their ideas are born, but rather when relentless building forces the rest of the world to finally catch up.

CINEMA REVIEW - SARDAR 2 - NEAT MOVIE , WORST ENDING - TAMIL REVIEW - திரை விமர்சனம் ! (SARDAR 2 MOVIE REVIEW: NEAT EXECUTION, BIG DISAPPOINTMENT AT THE END!)

 

        சர்தார் 2 திரைப்படத்தைப் பொறுத்தவரை, அதனுடைய கிளைமாக்ஸ் மட்டும் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. அதுமட்டுமின்றி, முதல் பாகமான 'சர்தார் 1' படத்தில் மக்களுக்கு என்ன பிடித்திருந்தது என்பதைக் கூடச் சுத்தமாகப் புரிந்துகொள்ளாமல், ஒரு முட்டாள்தனமான அணுகுமுறையைத்தான் 'சர்தார் 2' படத்தில் கையாண்டுள்ளனர்.  'சர்தார் 1' படத்தின் வெற்றிக்குக் காரணம் அதில் சொல்லப்பட்ட கருத்துக்களோ அல்லது அந்தக் கதையின் போக்கோ மட்டும் அல்ல. மாறாக, அந்தச் 'சர்தார்' என்ற கதாபாத்திரத்திற்கு வழங்கப்பட்ட தொழில்நுட்பப் பின்னணிதான் அந்தக் காலத்துச் சூழலை கண்முன்னே நிறுத்தி, மைக்ரோ கேமராக்கள், குரல் செய்திகள்  , மற்றும் இரகசியக் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்துவது போன்ற விஷயங்கள் அப்பா கதாபாத்திரத்திற்கு மிகச் சிறப்பாகச் சேர்க்கப்பட்டிருந்தன.  மறுபுறம், பையன் கதாபாத்திரமோ ஒரு வளர்ந்து வரும் காவல் துறை அதிகாரியாக, தான் கையாளும் குறும்புகளுடனும், ஒரு வழக்கினை எவ்வளவு தீவிரமாக ஏற்று விசாரித்து வெற்றி பெறுகிறானோ அந்த வேகத்துடனும் வலம் வந்தான். இவை அனைத்தும் சேர்ந்து பார்க்கும்போது படம் மிகவும் ரசிக்கும்படி இருந்தது.  ஆனால், இங்கேயும் அதே அப்பா மற்றும் பையன் கதாபாத்திரங்கள்தான் வருகிறார்கள்; ஆனாலும், அந்தக் கதாபாத்திரங்களிடம் மக்களுக்கு எது மிகவும் பிடித்திருந்ததோ அதைச் சுத்தமாகத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, வேறு ஏதோ ஒரு விஷயத்தைத் திணித்துள்ளனர் என்பதை நம்மால் தெளிவாகச் சொல்ல முடிகிறது. சர்தார் 2 திரைப்படத்தைப் பொறுத்தவரை, அதனுடைய கிளைமாக்ஸ் மட்டும் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. அதுமட்டுமின்றி, முதல் பாகமான 'சர்தார் 1' படத்தில் மக்களுக்கு என்ன பிடித்திருந்தது என்பதைக் கூடச் சுத்தமாகப் புரிந்துகொள்ளாமல், ஒரு புரிதல் இல்லாத பழைய படத்தை பார்க்காத அணுகுமுறையைத்தான் 'சர்தார் 2' படத்தில் கையாண்டுள்ளனர்.  அதே மாதிரி, இந்தப் படத்தின் டோனும் எதனுடனும் ஒத்துப்போகாத ஒன்றாகவே இருந்தது. சில நேரங்களில் திடீரென்று காமெடி செய்கிறார்கள்; சில நேரங்களில் ஆக்ஷன் காட்சிகள் தூள் பறக்கின்றன; வேறு சில நேரங்களிலோ பிளாஷ்பேக் காட்சிகளை ரொம்பவே நீட்டி முழக்கிக் கொண்டு செல்கிறார்கள். இதெல்லாம் எதற்காக என்று சத்தியமாகப் புரியவில்லை. ஆன்டிபயாடிக் மாத்திரைகளைத் தொடர்ந்து சாப்பிட்டால் உடலின் நோய் எதிர்ப்புச் சக்தி போய்விடும் என்று ஒரு கருத்து பரவலாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், அந்தக் கருத்திற்கான அறிவியல் பின்னணியை ஆராய்ந்து பார்த்தால், அதில் எந்த உண்மையும் இல்லை.  மருத்துவர்கள் எப்போதும் சரியான அளவில்தான் மருந்துகளைப் பரிந்துரைக்கிறார்கள். நாம் சரியாக எத்தனை நாட்கள் உட்கொள்கிறோமோ, அதற்குத் தகுந்தாற்போல அந்த மருந்து தனது பணியைச் செய்துவிட்டு உடலில் இருந்து முழுமையாக வெளியேறிவிடும் என்றுதான் அறிவியல் கூறுகிறது. "தீர விசாரிப்பதே மெய்" என்பதை இந்த விஷயம் மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபித்துள்ளது. இந்தப் படத்தின் லாஜிக்கின்படி பார்த்தாலும், ஆன்டிபயாடிக் எச்சங்கள் குறைவாக இருக்கக்கூடிய வளர்க்கப்பட்ட கோழிகளின் அசைவ உணவுகள் அந்த மருந்துகளால் நேரடியாகப் பிரச்சனை ஆவதில்லை. மாறாக, அந்த ஆன்டிபயாடிக் மருந்துகளுக்கு எதிரான எதிர்ப்புச் சக்தியைத் தொற்றுக் கிருமிகள் பெற்றுக் கொள்வதன் மூலமாகத்தான் உண்மையான பிரச்சனையே உருவாகிறது. அதுவே நிதர்சனமான உண்மையும் கூட.  ஆனால், இத்தகைய அறிவியல் உண்மைகளை இந்தப் படத்தில் தெளிவான விளக்கத்துடன் கூறியுள்ளார்களா என்று கேட்டால், அத்தகைய முறையான விளக்கம் எங்குமே இல்லை என்பதே நிதர்சனம். கிளைமாக்சை பொறுத்தவரை, "இது என்னங்க, ஜேம்ஸ் பாண்டின் 'நோ டைம் டூ டை' (No Time to Die) திரைப்படத்தைத் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்துவிட்டீர்களா? அதனால்தான் இப்படிப்பட்ட ஒரு கிளைமாக்சை அமைத்துள்ளீர்களா?" என்றுதான் கேட்கத் தோன்றுகிறது. மறுபடியும் சொல்கிறேன், இந்தப் படத்தில் 'சர்தார்' என்ற பாத்திரத்தை மக்கள் அவ்வளவு அதிகமாகக் கொண்டாடவில்லை. மாறாக, அவருடைய மகனான 'விஜய் பிரகாஷ்' என்ற பாத்திரத்தைத்தான் மக்கள் மிகவும் விரும்பி ரசித்தனர். ஆனால், அதே விஜய் பிரகாஷ் பாத்திரத்திற்கு இந்தப் படத்தில் வழங்கப்பட்டிருக்கும் இடமும், அந்தப் பாத்திரத்தைக் கையாண்ட விதமும் சுத்தமாக நன்றாகவே இல்லை. 

 

 When it comes to 'Sardar 2', the climax alone was completely unacceptable to me. Furthermore, they have adopted a foolish approach that completely ignores what audiences actually enjoyed in the first part, 'Sardar 1'. 

The success of 'Sardar 1' cannot be attributed merely to its messaging or plot progression. Rather, it was the technical backup given to the 'Sardar' character—bringing that era to life right before our eyes using micro-cameras, voice messages, and secret code words—that was brilliantly executed for the father's role. 

On the other hand, the son's role was a rising police officer who captivated audiences with his playful charm, coupled with the intensity and speed with which he investigated and solved a serious case. When viewed together, all these elements made the movie thoroughly enjoyable. 

Here too, we have the same father and son characters; yet, we can clearly say that everything people loved about these characters was thrown out, and something entirely different was forced in instead. 

To reiterate regarding 'Sardar 2', the climax was simply impossible to accept. Besides that, they used an uninformed approach as if they hadn't even watched the previous film without understanding what drew people to 'Sardar 1' in the first place.

Similarly, the overall tone of this movie felt completely inconsistent. At times they suddenly slip into comedy; at other times action scenes take center stage; and during certain portions, the flashback sequences are stretched out unnecessarily. It is truly incomprehensible why all of this was done.

There is a widespread notion that taking antibiotics continuously will destroy body immunity. However, if you examine the scientific backing of this belief, there is no truth to it. 

Doctors always prescribe medications in exact dosages. Science states that depending on the precise number of days we consume them, the medicine carries out its function and is fully excreted from the body. This situation proves once again that "thorough investigation alone reveals the truth."

Even according to the film's own logic, non-vegetarian food from raised chickens containing minor antibiotic residues does not pose a direct threat due to the medicine itself. Rather, the real problem arises when infectious bacteria develop resistance against those antibiotics. That is the actual reality. 

However, if you ask whether these scientific truths were clearly explained in this film, the reality is that no proper explanation was given anywhere.

Regarding the climax, one is tempted to ask: "What is this, did you watch James Bond's 'No Time to Die' on repeat? Is that why you crafted a climax like this?"

I say it again: people did not celebrate the 'Sardar' father character as much. Instead, it was his son 'Vijay Prakash' whom the audience truly adored and enjoyed. But in this film, the space allotted to the Vijay Prakash character and the way he was handled were utterly disappointing.

LIFE IN THE BLOG POSTS #0033

 

      சமீபகாலமாகச் சமூக ஊடகங்களில் பார்க்கக்கூடிய ஒரு வருத்தமான விஷயம் என்னவென்றால், விமர்சனம் என்பதை அவமானப்படுத்தும் ஒரு உத்தியாக மாற்றிவிட்டதுதான்.  அதாவது, ஒருவர் சிவப்பு நிறச் சட்டை அணிந்திருந்தால் "ஏன் நீல நிறச் சட்டை அணியவில்லை?" என்று திட்ட வேண்டியது; நீல நிறச் சட்டை அணிந்திருந்தால் "ஏன் பச்சை நிறச் சட்டை அணியவில்லை?" என்று திட்ட வேண்டியது; பச்சை அணியவில்லை என்றால் மஞ்சள், மஞ்சள் அணியவில்லை என்றால் கருப்பு, கருப்பு அணியவில்லை என்றால் வெள்ளை என்று தொடர்வது.  இப்படி ஒருவரை விமர்சிக்க வேண்டும், குறை சொல்ல வேண்டும் என்று முடிவெடுத்துவிட்டால், எந்த ஒரு விஷயத்திலும் குறை கண்டுபிடிக்க முடியும். ஒரு வெற்று வெள்ளைத் தாளைக் காட்டி "இதில் ஒரு புள்ளி கூட இல்லை" என்று குறை சொல்லலாம்; அதே வெள்ளைத் தாளில் ஒரு புள்ளியை வரைந்தால் "அந்தப் புள்ளியே ஒரு குறை" என்றும் சொல்லலாம்.  இணையதளத்தில் வெறும் குறை சொல்வதற்காகவே கருத்துப் பகுதியை பயன்படுத்துவது மிகவும் வருத்தத்திற்குரியது. உங்களால் அறிவுப்பூர்வமாக ஒரு கருத்தைப் பதிவு செய்ய முடியவில்லை என்றால், ஏதோ ஒரு கருத்தைப் பதிவிட வேண்டும் என்பதற்காக "சூப்பர்", "வெரி குட்" என்று ஒன்றும் இல்லாத விஷயத்தைப் பாராட்டுவது; அல்லது "நல்லா இல்லை", "சுமார்", "மோசம்" என்று ஒன்றும் இல்லாத விஷயத்திற்கு விமர்சனம் செய்வது நடக்கிறது.  இங்கு விமர்சனம் செய்வது தவறான விஷயம் அல்ல; ஆனால், அடிப்படையே இல்லாத ஒரு விஷயத்திற்காக விமர்சனம் என்ற பெயரில் பேசுவதுதான் வருந்தத்தக்கது. ஒரு சிறுகதையில் என்ன செய்தார்களாம் தெரியுமா? நன்றாக ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்த ஒரு தலைவரைத் தேர்தலில் தோற்கடித்துவிட்டார்களாம். காரணம் என்னவென்று கேட்டால், சுனாமி பேரழிவிலிருந்து மக்களைப் பாதுகாப்பதற்காகச் சுவரைக் கட்டியதை மக்கள் எதிர்த்திருக்கிறார்கள்.  ஏனென்றால், அந்தச் சுவர் கடற்கரையின் அழகை மக்கள் ரசிப்பதற்குத் தடையாக இருக்கிறதாம்! இதைத்தான் மக்கள் கருத்துக் கணிப்பில் ஒரு முக்கியக் காரணமாகச் சொன்னார்களாம். சமகாலச் சமூகத்தின் மனநிலையைச் சொல்லும் ஒரு கதையைப் போல இது இருக்கிறது. "எனக்கு இளஞ்சிவப்பு (pink) நிறத்தில் பூக்கள் போட்ட சட்டையை அணிவது பிடிக்கும்" என்றோ, அல்லது 'GTA Vice City' வீடியோ கேமின் கதாநாயகன் அணிந்திருப்பதைப் போல வானநீல (sky blue) நிறத்தில் வடிவங்கள் போட்ட சட்டையை அணிவது பிடிக்கும் என்றோ சொல்வது தனிப்பட்ட விருப்பம் (personal choice).  அதற்காக, இந்த உலகில் உள்ள 800 கோடி மக்களும் அதேபோலவே செய்ய வேண்டும், அப்படிச் செய்யாதவர்களிடம் ஏதோ குறை இருக்கிறது என்று நினைப்பது பேரறியாமையே தவிர, அது ஒருபோதும் புத்திசாலித்தனமான எண்ணமாக இருக்க முடியாது. இப்போது பிரச்சனை என்னவென்றால், இந்த விமர்சனங்களில் ஒரு நட்சத்திர அந்தஸ்தும் பொழுதுபோக்கு மதிப்பும் உருவாவதோடு, அதைப் பார்ப்பதால் ஒரு அளப்பரிய மன திருப்தியும் கிடைக்கிறது.  இதனால், நல்ல கதையமைப்புள்ள திரைப்படங்களையே "விமர்சனம் செய்கிறேன்" என்ற பெயரில் யாராவது திட்டினால், அவர் மற்றவர்களிடமிருந்து மாறுபட்ட ஒரு கருத்தைத் தெரிவிக்கிறார் என்றும், அவர்தான் அந்தத் திரைப்படத்தை ஆழமாகப் பார்க்கிறார் என்றும் கருதி, அவருக்கு ஒரு மணிமகுடத்தைச் சூட்டிக் கொண்டாடுவது சமூகத்திற்கு ஆக்கபூர்வமான செயலா? இத்தனைக்கும் ஒரு நல்ல காதல் திரைப்படத்தைப் பார்த்துவிட்டு, அதில் கதாநாயகனும் கதாநாயகியும் இணைந்து, திருமணம் முடிந்து 'சுபம்' என்று நிறைவுபெற்ற பிறகு, "அந்தப் படத்தில் அவர்கள் இருவரும் பிரிந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்" என்று ஒருவர் கருத்துத் தெரிவித்தாராம்.  காரணம் என்னவென்று கேட்டால், "அந்தக் கதாநாயகியை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்; கதாநாயகன் அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை" என்று கூறுகிறாராம். அதனாலேயே அந்தப் படத்தின் மீது கடுமையான விமர்சனங்களையும் வைக்கிறாராம்.  இத்தகைய விசித்திரமான வாதங்களைக் கேட்கும்போது, "இவர்களெல்லாம் எங்கிருந்துதான் வருகிறார்கள்?" என்றுதான் கேட்கத் தோன்றுகிறது.

 

Recently, a disappointing phenomenon we see on social media is that criticism has been turned into a tool for insulting others.

That is, if someone wears a red shirt, they get scolded for not wearing a blue shirt; if they wear a blue shirt, they get scolded for not wearing a green shirt; if not green then yellow, if not yellow then black, and if not black then white. In this way, if one decides to criticize or find fault with someone, a flaw can be found in absolutely anything. You can show a blank sheet of white paper and criticize it for not having even a single dot; conversely, if you draw a dot on that same white paper, that dot itself can be pointed out as a flaw.

It is deeply regrettable that the comment section on the internet is being used merely to find fault. If one cannot post an intellectually meaningful comment, they either praise trivial things just for the sake of commenting saying "Super" or "Very good" or criticize irrelevant things by labeling them "Not good," "Average," or "Bad." Constructive criticism itself is not wrong; but arguing in the name of criticism over something baseless is what is truly unfortunate.

Do you know what happened in a short story? They defeated a leader in the election who was governing exceptionally well. When asked for the reason, it turned out that the people opposed the decision to build a wall meant to protect them from a tsunami disaster. The reason? That wall apparently prevented people from enjoying the beauty of the beach! That was cited as a major reason in the exit polls. This story reads very much like a reflection of modern society's mindset.

Saying "I like wearing a pink shirt with floral prints" or "I like wearing a sky-blue patterned shirt like the protagonist in the video game 'GTA Vice City'" is a personal choice. Expecting all 800 crore (8 billion) people in the world to do the same, and assuming that anyone who doesn't must have some defect, is sheer ignorance it can never be considered intelligent thinking.

The current problem is that these criticisms have gained star status and entertainment value, giving viewers a strange sense of satisfaction. Because of this, when someone bashes even a well-written movie under the guise of "reviewing" it, people assume that they are offering an unconventional perspective or analyzing the film deeply, and they crown and celebrate them. Is this a constructive trend for society?

To top it all off, after watching a good romantic movie where the protagonist and heroine get together and marry happily ever after, a person remarked, "It would have been better if they had separated in that movie." When asked why, he replied, "I really like the heroine, and I couldn't accept the protagonist marrying her!" For that reason alone, he hurled harsh criticism at the film. Hearing such bizarre arguments makes one wonder, "Where do these people even come from?"

LIFE IN THE BLOG POSTS #0032

      

 

     ஒரு இளைஞனுக்கு திரைப்படத்துறையில் பெரிய நடிகராகிச் கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்ற ஆசை எட்டாம் வகுப்பிலிருந்தே இருக்கிறது. அதற்காகத் திரைப்படங்களைப் பார்ப்பது, புத்தகங்களைப் படிப்பது, துறைசார்ந்தவர்களின் பேச்சைக் கேட்பது என்று தன்னை முழுமையாகத் தயார்படுத்திக் கொள்கிறான். வருங்காலத்தில் சூப்பர் ஸ்டார் ஆகிவிடுவேன் என்ற கனவோடு வளரும் அவனுக்கு, காலப்போக்கில் வேறு ஒரு தொழிலைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. தன் லட்சியம் தான் முக்கியம் என்று கிடைக்காத ஒன்றை எண்ணி அவன் கஷ்டப்படுகிறான். தொடர்புடைய இடங்களுக்குச் சென்றாலும் அவனுக்கு நடிப்புத் திறமையும் வாய்ப்பும் குறைவாகவே இருக்கின்றன; அதை வளர்த்துக்கொள்ளப் போதுமான பண வசதியும் அவனிடம் இல்லை. ஆனால், அவன் வேறு ஒரு துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தால் அத்துறையில் மிகச்சிறந்த உயரத்தை அடைய முடியும் என்ற நிலை உள்ளது. இதனால், "நான் என் கனவைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமா, இல்லை நிஜ வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமா?" என்ற கேள்வி அவனுக்குள் எழுகிறது. ஒரு கட்டத்தில் நட்சத்திர அந்தஸ்தும் பணக்கார வாழ்க்கையும் கிடைக்கவில்லை என்கிற விஷயம், தன்னைப் பார்ப்பவர்கள் அனைவர் மீதும் பொறாமைப்பட வைக்கிறது. மற்றவர்களிடம் இருக்கக்கூடிய பல விஷயங்கள் தன்மிடம் இல்லை என்கிற மாதிரியான ஒரு மிகப்பெரிய வருத்தத்தையும் மனக்கவலையையும் உருவாக்குகிறது. எதிர்மறை உணர்வுகள் என்று நாம் சொல்வோமே, அது இதுதான் மக்களே! தொழிலுக்காகக் கடன் வாங்கி, அந்தத்தைக் கட்ட முடியாமல், உடல்நலமும் சரியில்லாமல் போன பிறகு, அந்தத் தொழிலதிபர் தன் தொழிலை மீட்டுக்கொண்டு வர முயலும்போது, இந்த எதிர்மறை உணர்வுகளைக் கண்டு அவர் பயப்பட மாட்டார். ஏனென்றால், கவலை, சோகம், இழப்பு, வெறுமை என்று அந்த எதிர்மறை உணர்வுகள் எதுவாக இருந்தாலும், அதனால் பத்து பைசாவுக்குப் பிரயோஜனம் இல்லை என்பதை அவர் தெளிவாக உணர்ந்திருப்பார். இந்திய மதிப்பில் 10 பைசா என்பது அமெரிக்க நாணயத்தில் தோராயமாக 0.00105 USD (அல்லது 0.105 US Cents) ஆகும். சர்வதேச பார்வையாளர்கள் இந்த வலைப்பூவைப் படிப்பதால், நான் இதையும் பதிவிட்டுவிடுகிறேன். அந்தச் சிறுவனின் விஷயத்தில் நிஜ வாழ்க்கையைப் பின்பற்றுவதுதான் நல்லது. ஏனென்றால், கனவு, ஆர்வம் என்கிற பெயரில் அதன் நேர்மறைத் பக்கத்தை எந்த அளவுக்கு நாம் முன்னெடுத்துச் செல்கிறோமோ, அதேபோல எதிர்மறைப் பக்கமும் ரொம்பவே அதிகமாகிவிடும். திரைப்பட நடிகருக்கு ஆதரவு அளிக்கிறேன் என்று கூறி அவருக்காகச் சண்டை போடுவதையும், அவரது சுமாரான படங்களை நியாயப்படுத்துவதையும் என் வாழ்க்கையில் நிறைய கல்லூரி நண்பர்களிடம் பார்த்திருக்கிறேன். நாளை வெளியுலகத்திற்குச் செல்லும்போது, அவர்களின் உறவினர்கள் நம்மை எப்படி மதிப்பார்கள், நம்முடைய உறவினர்கள் நம்மை எப்படி மதிப்பார்கள்? இந்த இரண்டையும் நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும் அல்லவா? மனித பரிணாம வளர்ச்சியின் ஆரம்ப காலத்தில், தோல்வி, ஏமாற்றம் அல்லது சோர்வு அடைந்து, எதிர்மறை உணர்வுகளின் (negative emotions) காரணமாக நம் முன்னோர்கள் உணவு சேகரிக்காமல் விட்டிருந்தால், இந்த நேரத்திற்கு நாம் உருவாயிருப்போமா? அதையும் சிந்தித்துப் பாருங்கள்! எதிர்மறை உணர்வுகள் என்பவை தேவையற்ற சுமையாகும். அது, தரையில் கிடக்கும் கற்களை நாமே ஒரு சுமையாகச் சுமந்துகொண்டு, அதற்காக உணவு மூட்டைகளைச் சுமக்காமல் விடுவதற்குச் சமம்.

 

 A young boy has had a desire since the eighth grade to become a big actor in the film industry and be celebrated. He prepares himself fully for it by watching many movies, reading books, listening to people related to the field, and reading trivia. Growing up with the dream that he will become a superstar in the future, circumstances eventually force him to choose a different career path. Believing that his ambition is the most important thing, he suffers by yearning for something out of reach. Even when he goes to the relevant places, his acting talent and opportunities are limited, and he lacks the financial privilege to develop them. However, if he were to choose a different field, he is in a position where he could achieve great heights in it. Because of this, the question arises within him: "Should I choose my dream, or should I choose real life?" At one point, not getting stardom and a rich lifestyle makes him jealous of everyone he sees. It creates a huge sense of sorrow and mental distress that many things others have are not within his own grasp. This, folks, is what we call negative emotions! After borrowing money for business, failing to repay that debt, and falling ill, when that businessman tries to rebuild his business, he won't be afraid of these negative emotions. Because he would have clearly realized that whatever those negative emotions may be worry, sadness, loss, or emptiness they are not worth a single ten paise. In Indian currency, 10 paise is approximately 0.00105 USD (or 0.105 US Cents) in American currency. Since international audience read this blog, I am posting this as well. In that boy's case, it is better to follow real life. Because to whatever extent we drive the positive side in the name of dreams and passion, the negative side will also increase tremendously. In my life, I have seen many college friends fighting for a film actor under the guise of supporting him and justifying his mediocre films. When we step out into the world tomorrow, how will their relatives respect us, and how will our relatives respect us? We must think about both of these, right? In the early days of human evolution, if our ancestors had failed, been disappointed, or gotten tired and failed to gather food because of negative emotions, would we have existed by now? Think about that too! Negative emotions are an unnecessary burden. It is equivalent to carrying stones on the ground as a burden ourselves and thereby failing to carry sacks of food.

CINEMA TALKS - THE MENTALIST S5 AND S6 REVIEW !!

    ரொம்ப நாளுக்கு முன்னாடி விட்டுப்போன ஒரு தொடரை நான் மறுபடியும் ஒரு முறை பார்க்கலாம்னு ஆசைப்பட்டுப் பார்த்தேன் மக்களே! அந்த விட்டுப்போன பருவங்களை (seasons)  திரும்பி ரீகேப் பண்ணிப் பார்க்கணும்னு நினைச்சா, "டேய், கதையை என்னடா பண்ணி வச்சிருக்கீங்க?" அப்படிங்கிற மாதிரியான ஒரு கிறுக்குத்தனமான திருப்பத்தை பார்க்க வேண்டியதா இருந்தது. அதாவது, 'தி மெண்டலிஸ்ட்' (The Mentalist) என்று ஒரு தொடர். சீசன் 1 முதல் 4 வரை 'ரெட் ஜான்' (Red John) என்று சொல்லி ஒரு வில்லனுக்கு ரொம்பப் பெரிய கெத்து மாஸ் காட்டியிருப்பார்கள். அந்த வில்லன் யாருன்னே கண்டுபிடிக்க முடியாது என்பதுதான் பார்த்தால் கதையின் முக்கியமான சவாலாக இருக்கும். சீசன் 4 முடிவில் என்னவென்றால், அந்த வில்லன் ஒரு தனி ஆள் கிடையாது; ஒரு மிகப்பெரிய அமைப்பு. அந்த அமைப்பு சார்ந்த யாரு வேண்டுமானாலும் வில்லனாக இருக்கலாம் என்கிற மாதிரி கொண்டு போவார்கள். சரி, ரொம்ப இன்ட்ரஸ்டிங்கா இருக்கே, யார் தான் அந்த வில்லன்னு சொல்லி அகதா கிறிஸ்டி புத்தகத்தைப் போல மிஸ்டரியாகக் கொண்டு போகப் பார்த்தால், கடைசியில் ரொம்பச் சுமாராக முடித்துவிட்டார்கள். அதன் பின்னாடி ஆராய்ச்சி செய்து பார்த்தால், அந்த வில்லனுக்கு ஆரம்பத்திலிருந்தே யாரையுமே தேர்ந்தெடுக்கவே இல்லையாம். திரைக்கதைக்கு ஏற்றது போல அந்த வில்லனின் கதாபாத்திரம் சென்று கொண்டிருந்தது என்று சொல்லி, சராசரியாக யாரோ ஒருவரைப் பிடித்துக் குத்துமதிப்பாக அவர்தான் அந்த வில்லன் என்று சொல்லி கதையை முடித்துவிட்டு, 'கார்டியன்ஸ் ஆஃப் தி கேலக்ஸி' (Guardians of the Galaxy) மாதிரி ஐந்து பேர் கொண்ட டீம் இருந்ததில், இரண்டு பேருக்குக் காதல் பாட்டைத் தனியாகக் கொண்டு வந்து அது ஒரு பக்கம் சென்று கொண்டிருந்தது. சகோதரன்-சகோதரி மாதிரி, ஹாரி பாட்டர்-ஹெர்மாயினி மாதிரி இருந்த இரண்டு பேரைக்கதையில் கதாபாத்திரங்களாகக் கொண்டு வந்து, கடைசியாக அந்த இருவரும் காதலர்கள், நண்பர்கள் மட்டும் கிடையாது, ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒருவருக்கொருவர் மறைத்துக் காதலித்துக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று சொல்லி, கிளைமாக்ஸ் பருவங்களில் காதல், திருமணம் என்று இன்னொரு டிராக்கில் கதை மாறுவது. ஆனா ஒரு விஷயத்தைப் பாராட்டலாம். யாருமே எதிர்பார்க்காத திருப்பம், எதிர்பார்க்காத திரைக்கதைத் திருப்பத்தைக் கொடுத்தார்களா என்று கேட்டால், நிச்சயமாகக் கொடுத்தார்கள். ஆனா, 'பிளாட் ஆர்மர்' (plot armor) என்று சொல்லக்கூடிய கதை இப்படித்தான் போக வேண்டும் என்கிற கட்டங்களையெல்லாம் தாண்டி, இந்த முடிவு பார்ப்பதற்குப் கொஞ்சம் புதுமையாக இருந்தது. தொடரைச் சீசனாக, வேகவேகமாக, அவசர அவசரமாக முடித்து ஒரு முடிவுரைக் கொண்டு வருவதற்கு முயற்சி செய்தது போல இருந்தது. பொழுதுபோக்கு மதிப்புச் சற்றும் குறையவில்லை; பாராட்டுகள்!நேர்மறையான விஷயங்கள் என்றால், பெரிய பட்ஜெட், பெரிய உலக உருவாக்கம் (world building), சிறப்புத் தோற்றத்தில் (guest appearance) பெட்ரோ பாஸ்கல் (Pedro Pascal) நடித்திருப்பது ஆகியவை பாராட்டக்கூடிய விஷயங்கள்.

 

 Many long days ago, I watched a series that I had left behind for a long time, friends! When I wanted to recap and watch those left-behind seasons, I had to see a crazy plot twist like, "Hey, what on earth have you done to the story?" That is, a series called The Mentalist. From seasons 1 to 4, they would have shown off a villain named Red John with massive swagger and hype. Not being able to figure out who that villain actually was would be seen as the crucial challenge of the story. At the end of season 4, what happens is that the villain is not a single person, but a massive organization. They would take it in a direction where anyone belonging to that organization could be the villain. Alright, this is super interesting, let's see who that villain really is and take it like an Agatha Christie mystery novel, but in the end, they wrapped it up very poorly.

When I researched it afterward, they hadn't even chosen anyone for that villain from the beginning. They said the villain's character was just going along with how the screenplay suited it, and grabbing just about anyone randomly, they concluded the story saying he is the villain. And like Guardians of the Galaxy, where there was a team of five people, they separately brought in a love song track for two of them, and that was going on on the side. Bringing in two characters in the story who were like brother and sister, like Harry Potter and Hermione, and finally saying those two are lovers, not just friends, and that they had been secretly in love with each other from the beginning changing the story in the climax seasons into another track of romance and marriage.

However, one thing can be praised. Did they give a twist that nobody expected, a screenplay twist that nobody expected? They definitely did. But moving past constraints like "plot armor"—where the story has to go a certain way this ending looked a bit novel. It felt like they tried to finish the series season by season, hurriedly and hastily, to bring about a conclusion. The entertainment value did not drop one bit; kudos! As for the positive aspects, the big budget, the massive world-building, and Pedro Pascal acting in a guest appearance are all things worth praising.